Dr Rukiye Eker

Falih Rıfkı Atay, Batış Yılları adlı eserinde şunları yazıyor: Kendime ilk defa ne zaman “Türk” dediğimi pek hatırlamıyorum. Bizim çocukluğumuzda Türk, “kaba ve yabani” demekti. İslam ümmetinden ve Osmanlı idik. İlmihallerde baş dersimiz, din ile milliyetin bir olduğunu öğrenmekti. “Vatan” sözü yasaktı! Onu ben, büyüyüp de Namık Kemal’i okuduğum günlerde kitapta gördüm. Biz, padişah kulları idik. Okul çıkışlarında her akşam sıraya girer, “Padişahım çok yaşa!” diye bağırırdık. Kendimize Türk demezdik. Okullarda Arap’a Arap, Arnavut’a Arnavut, Rum’a Rum, fakat kendimize Osmanlı derdik. Padişahın nöbetçileri, bekçileri, koruyucuları Arnavut; ağaları ise zenci idi. Haremi de Çerkes idi. Bir defa, bir Mısır paşasının bahçe duvarı kenarındaki kaldırımda yürüyordum. Bir fellah çıkageldi, “Yasak!” diye haykırarak beni karşı kaldırıma sürdü. Kürd’ün de itibarı Türk’ün üstünde idi. İslamcılık da yalnız biz Türklerdeydi. Filistin ve Irak cephelerinde, ordumuza Hint Müslüman askerleri saldırıyordu. Muhammed’in torunları, İngilizlerle birleşerek Hicaz’da isyan etmişlerdi. Lawrence’ın emri altında Medine’ye hücum eden Emir Faysal’a karşı, dedesi Muhammed’in kabrini biz Türkler savunuyorduk. Anadolu buydu demek! Köy ve köylü buydu demek! Yıkık, yanık, yırtık ve yama! Hastalıklı yüzler! Halk yığınları, medrese hocaları hükmü altındaydı. Biz Türkler, kendi Orta Çağ’ımızın miskinliği ve körlüğü içinde pinekliyorduk. BU DÜNYADA HİÇKİMSEMİZ YOKTU! Kendimiz, daima olduğu gibi, herkesten fazla (Moskof’tan da fazla) kendimizin düşmanıydık! 1919’da savaşçı yurtsever çoktu. Fakat büyük zafere inanışta, onu hazırlayışta ve gerçekleştirişte Atatürk tektir. Atatürk’ü seven, ona bağlanan, onu öğrenerek yetişen gençler; binlerce, on binlercesiniz. Yarın sizindir. Yeneceksiniz! #FalihRıfkıAtay