Bartosz Rydliński

Mam czasem wielki żal do naszego państwa. Czuję wściekłość, żal, przygnębienie. Dzisiaj państwo wystawiło mnie na kolejną próbę. Rano źle się poczułem. Ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, wymioty, ciśnienie 160/118. W pracy zobaczyłem, że mam pod oczami mikrowylewy. Trzy lata temu też takie miałem. Znaczy: dwa zawały temu. Wystraszyłem się. Mój tata umarł na trzeci zawał, dziadek również. Powiedziałem szefowi, że muszę iść na ostry dyżur. Ten dał mi eskortę. Najbliższy — Dzieciątka Jezus na Lindleya. Trafiliśmy tam. Po czterdziestu minutach koleżankę i kolegę z pracy zastąpiła Jo. Po godzinie wszedłem na triaż. Bardzo miły doktor zrobił EKG, sprawdził ciśnienie, wykonał pomiary i spisał moją historię choroby. Wróciłem do poczekalni. Ludzi przybywało. I tak, myślę, że na ostrym dyżurze praca jest bardzo trudna. Po kolejnej godzinie zostałem zaproszony do gabinetu. Po dwudziestu minutach wszedłem. Bardzo miły pan doktor wysłuchał mnie, osłuchał, zapisał. Odesłał do poczekalni. Po trzydziestu minutach przemiła pani pielęgniarka, z poczuciem humoru i empatią, pobrała krew, zrobiła kolejne EKG i wysłała mnie na rentgen. Dlaczego na rentgen? Bo moje objawy były nietypowe. Bolała mnie nie klatka, tylko – i wtedy się dowiedziałem, że coś takiego mam – wyrostek mieczykowaty. Rentgen – bez kolejki. Bardzo przyjazna pani ustawiała mnie w tej wewnętrznej sesji zdjęciowej. „Trochę w lewo. Trochę w prawo. Przytulamy się do ekranu. Rączki w górę. Utrzyma pan?”. Po jakimś czasie pytam lekarza, czy są już wyniki. Lekarz odpowiada, że wyników troponin nie ma – przyszła morfologia. Jak będą, to się odezwie. Potem znowu powrót przed gabinety. Ludzi coraz więcej, brakuje krzeseł, coraz większe zamieszanie. Siedzimy z Jo na podłodze i zastanawiamy się, dlaczego nie może tam pracować ktoś, kto pomaga ludziom: odpowiada na pytania, kieruje. Bo są tam ludzie zagubieni, inni bardziej agresywni – słownie. Po mniej więcej sześciu godzinach od pierwszego pobrania pani pielęgniarka pobiera mi krew po raz drugi. Myślę, że chodzi o ponowne oznaczenie troponin – żeby sprawdzić, czy rosną. Punkt dla szpitala. No ale słyszę, że badanie będzie powtarzane, bo krew się skrzepła i nie udało się uzyskać wyników. Jestem trochę załamany. Pytam, jak długo to potrwa, bo może pojadę do prywatnego szpitala. Pani nie wie, ale mówi, że jak szybko zakoduje, to zaraz pojadą i za pół godziny będą z powrotem. Siadamy pod ścianą. Pod gabinetami nie ma wody – ta jest w poczekalni, ale poczekalnia jest zamknięta i daleko. Trudno się tam przedostać. W szpitalu jest automat. Najzdrowsze jedzenie, jakie udało się zdobyć Jo, to chipsy i kabanosy. Między tłumem ludzi kręci się pani, która próbuje się dowiedzieć, gdzie może znaleźć męża koleżanki, któremu przywiozła ubrania. Nikt jej nie pomaga. Jo stara się czegoś dowiedzieć. Nieskutecznie. Mój lekarz ochrzania tę panią: „Myśli pani, że ja znam wszystkich pacjentów? To nie mój”. Jo podchodzi i miło pyta, czy coś wiadomo. Jestem tam w końcu najdłużej przebywającym pacjentem. „Jak będą wyniki, to powiem” – burczy lekarz. „Ale może pan poda jakiś przybliżony czas?” – mówi błagalnie Jo. Lekarz krzyczy, że nie jesteśmy jedynymi pacjentami i że jak chcemy, to możemy jechać, bo to nasza decyzja. Dziewięć godzin na SOR-ze bez wyników dla zawałowca to nie jest dobra opcja, bo przy podejrzeniu zawału czas jest kluczowy. A przecież to nie jest, jak wiecie, mój pierwszy pobyt na SOR-ze. Piszę to ze szpitala Medicover. Tak, ponad 800 zł. I tak – wkurza mnie, że płacę podatki, prywatne ubezpieczenie zdrowotne u państwowego ubezpieczyciela, a i tak jadę do prywatnego szpitala. I wkurza mnie, że to opcja, na którą ja mogę sobie pozwolić. A co z tymi, którzy nie mogą? Zanim wysłałem ten tekst, dostałem wyniki. To nie zawał.