HATIRLA. BU ZAMANA KADAR ÜZERİNE TİTREDİĞİN HER ŞEY SENİN ÜZERİNE YIKILMADI MI? Kırılmasın diye pamuklara sardığın, herkesten sakındığın o insan ilk fırsatta seni kırmadı mı? "Bu iş kesin bağlanmalı, hayatımın fırsatı" diye günlerce uykularını kaçırdığın o anlaşma son saniyede yatmadı mı? "Aman bir hata yapmayayım" diye kasıldığın o sınavda veya görüşmede elin ayağına dolaşıp batırmadın mı? Neden böyle oluyor biliyor musun? Şanssız olduğun için değil. Kaderin kötü olduğu için de değil. Unuttuğun en acımasız mekanizmalarından birini ihlal ettiğin için FAZLA POTANSİYEL YASASI. Sana bu yasanın nasıl çalıştığını tek bir sahneyle anlatacağım. Yerde, düz betonun üzerinde duran 30 santim genişliğinde bir tahta kalas düşün. Sana "Şunun üzerinden yürü geç" desem ne yaparsın? Elin cebinde, ıslık çala çala, hatta koşarak geçersin. Düşmek aklının ucundan bile geçmez. Şimdi aynı 30 santimlik kalası yerden alalım ve yüz katlı iki gökdelenin arasına koyalım. Kalas aynı kalas. Genişlik aynı genişlik. Senin bacakların aynı bacak. Ama o kalasa adımını attığın saniye dizlerin titremeye başlar, nefesin kesilir, kaskatı kesilirsin ve dengeni kaybedip aşağı uçarsın. NEDEN DÜŞTÜN? Kalas daraldığı için mi? Hayır. "Düşmemeliyim" diyerek o adımlara ÖLÜM-KALIM CİDDİYETİ ve aşırı önem yüklediğin için düştün. Doğa ve bu sistem, aşırı basıncı sevmez. Fizik kuralıdır. bir yerde aşırı basınç birikirse, doğa oraya fırtına gönderir ve o basıncı zorla dağıtır. Sen de hayatta bir kadına, bir paraya, bir işe veya bir hedefe GEREĞİNDEN FAZLA ANLAM YÜKLERSEN onu gözünde büyütüp "O olmazsa biterim" dediğin an evrende aşırı basınç (fazla potansiyel) yaratırsın. Eskilerin, büyüklerimizin hep söylediği o meşhur sözü hatırla. "Hiç kimseyi ve hiçbir şeyi Allah’tan çok sevme, elinden alırlar." "'Onsuz yaşayamam' dediğin ne varsa, seni onsuz da yaşatırlar." Büyüklerimizin "imtihan" dediği, modern fiziğin ise "Fazla Potansiyel" dediği yasa birebir aynı şeydir. Kalbinde neyi ilahlaştırıp merkeze koyarsan, sistemin dengeleyici kuvvetleri anında devreye girer ve seni tam olarak o gözünde büyüttüğün, üzerine titrediğin şeyle vurur. Bak kendi hayatına. Çok hoşlandığın "Kesinlikle kaybetmemeliyim" diye üzerine titrediğin kadının yanında kasılmaya başlarsın, doğal halini kaybedersin, saçmalarsın ve kendi elinle onu kendinden soğutursun. Ama hiç umurunda olmayan, "Olsa da olur olmasa da" dediğin kadının yanında krallar gibi rahat olduğun için kadın sana pervane olur. :D Hayatın böyle değişik mekanizmaları var. Parasına çok muhtaç olduğun ve gözünde büyüttüğün o müşteri, sesindeki o gerginliği saniyesinde koklar ve masadan kalkar. Üzerine titrediğin dostun, verdiğin o aşırı değeri şımarıklığa çevirip sırtından vurur. NEYİ GÖZÜNDE VAZGEÇİLMEZ YAPARSAN, TAM ORADAN SINANIRSIN. Peki çözüm ne? Hiçbir şeyi istemeyecek miyiz, hedefsiz mi yaşayacağız? Hayır. İsteyeceksin, çalışacaksın, hamleni yapacaksın ama ÖNEM DERECESİNİ SIFIRLAYACAKSIN. Bir hedefe yürümenin sırrı; onu çok isterken aynı anda ona hiç ihtiyacı yokmuş gibi rahat kalabilmektir. Hayatındaki hiçbir insanı, hiçbir parayı, hiçbir makamı kendi merkezine koyup putlaştırma. Zihnini şu cümleye kodla. "Bunun için elimden geleni yaparım; olursa harika olur, olmazsa da dünyanın sonu değil, sıradakine geçerim." İki gökdelenin arasındaki o kalastan düşmeden geçmenin tek sırrı; aşağıya bakıp titremeyi bırakmak ve düz yolda yürüyormuş gibi umursamazca yürümektir. Kimsenin ve hiçbir şeyin üzerine titreme. Bırak biraz da dünya senin üzerine titresin. :)