⠀
"โอ้โห..."
ไม่คิดว่าจะได้รับจดหมายเยอะขนาดนี้ — ได้เวลานั่งอ่านและบรรจงหยดหมึกกลับไป
คงต้องใช้เวลาสักหน่อย
⠀
⠀
'นี่ไง ตรงนี้ !'
วันหยุดทั้งทีอยากกลับไปพักผ่อน หรือแวะร้านฮันนี่ดุ๊กส์เพื่อซื้อของหวานติดมือไปฝากพวกเชมัส . . . แต่สำหรับผู้หญิง ของล่อตาในร้านวิสลีย์คงหนีไม่พ้น
“น่ากลัวพิลึก”
กระซิบอยู่ข้างหูเฮอร์ไมโอนี่ กระตุกแขนเสื้อให้ออกมาจากตรงนั้น
สายตาแมคลาเกนขนลุกยิ่งกว่าอะไร
⠀
Replying to @badfaithserpent
นกกระดาษบินตกลงมาได้พอดิบพอดี
แฮร์รี่ใช้นิ้วคลี่กระดาษออกก่อนจะพบว่าเป็นรูปของตนกำลังถูกอะไรบางอย่างปาใส่หัว
ใบหน้าหันมองตนตอของนกกระดาษพร้อมกับถลึงตาไปที — ริมฝีปากขยับขึ้นลงแต่ไร้การเปล่งเสียงใด ๆ เป็นการตอบกลับ
‘ไร้สาระ’
หยดหมึกบรรจงวาดลงกระดาษถึงผู้ที่เคารพรัก ,
ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน — เด็กหนุ่มยังรอวันที่จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง
หน้าหนาวเวียนมาถึงแล้ว อย่าลืมรักษาสุขภาพ บางทีสิ้นปีเราอาจจะได้พบกัน
ด้วยรัก . แฮร์รี่ พ .
( @AnimagusBlack_ )
‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ? ทำไมพวกผีถึงออกมากันเต็มห้องโถงเลย’
“คงตื่นเต้นล่ะมั้ง ที่เห็นเด็กหลายชั้นปีมารวมตัวกันตกแต่งห้องโถงต้อนรับเทศกาลน่ะ”
เอ่ยตอบจินนี่ก่อนจะหันไปวุ่นกับฟักทองหลายขนาดตรงหน้า แม้ว่าจะผ่านมื้อค่ำไปแล้ว แต่อาหารยังกองเต็มอยู่บนโต๊ะ
ถูกใจรอนน่าดู
เด็กหนุ่มนั่งอยู่ในห้องโถงตั้งแต่แรกขณะสิ้นเสียงประกาศ
ทั้งพยายามตกแต่ง ทั้งหยิบท๊อฟฟี่หลากสีบนโต๊ะมาชิมอย่างไม่รีบร้อน เพราะกิจกรรมวันนี้ไม่ได้เป็นการแข่งขันระหว่างบ้าน
ถึงแม้ผู้คนไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับกิจกรรมกันสักเท่าไหร่ แต่ใช่ว่าห้องโถงใหญ่จะเงียบเชียบหรอกนะ
แฮร์รี่ที่นั่งเตรียมตัวอยู่ในห้องโถงหันไปมองรอบ ๆ ก่อนจะเห็นนักเรียนบางคนกำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามา
โชคดีที่เขาทำเวลาได้ทัน
นัยน์ตาสีเขียวจับจ้องไปยังเบื้องหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ รอฟังประกาศอย่างต่อเนื่อง
จะเป็นเรื่องร้ายแรงหรือเปล่านะ ?
‘เดี๋ยว แฮร์รี่ ! นายจะรีบไปไหนน่ะ’
“สนามควิชดิช”
“เชื่อเถอะเฮอร์ไมโอนี่ ตอนนี้ที่นั่งดี ๆ ถูกจับจองไปหมดแล้ว”
ทันทีที่เสียงประกาศสิ้นสุดลง ตำราเรียนถูกถือไว้ในมือก่อนที่เจ้าตัวจะรีบออกจากห้องเรียนให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้
“รีบเอาของไปเก็บที่หอนอนกันเถอะ ดิกกอรี่นำไปก่อนแล้วเห็นไหม ?”
บ่นอุบอิบระหว่างทาง หวังว่าฟักทองลูกสวย ๆ จะไม่หมดไปเสียก่อน
“เฮ้ ! พวกกริฟฟินดอร์ที่ว่าง ๆ น่ะ มัวทำอะไรกันอยู่ รีบไปขนฟักทองลูกสวย ๆ เร็วเข้า !”
'แปลกดีแฮะ'
“อะไรที่ว่าแปลก ?”
เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เด็กหนุ่มหันไปมองหน้าของเพื่อนสนิททั้งสองก่อนจะเผลอหัวเราะออกมาซะอย่างนั้น
ไม่รู้ว่ารอนหมายถึงอะไร แต่ดูเหมือนจะมีแค่พวกเขาสามคนเท่านั้นที่เข้าใจกันกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
“เดี๋ยวก็เลิกเรียนแล้วน่า..”
“หิวชะมัด”
แฮร์รี่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงประหลาดใจของเด็กปีหนึ่ง หลังจากที่หมวกคัดสรรทำหน้าที่ของตนเสร็จ พร้อมกับการกล่าวต้อนรับของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ อาหารเยอะแยะมากมายก็ปรากฎอยู่ตรงหน้า
—
'เที่ยงคืน'
ตามที่นัดแนะกับรอนไว้ เขาจะไม่มีทางพลาดอีกเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด
แฮร์รี่ทำตัวสงบเสงี่ยม แกล้งเข้านอนให้เร็วกว่าปกติทั้ง ๆ ที่เสือผ้าและเฮดวิกถูกเตรียมไว้สำหรับการเคลื่อนย้ายในค่ำคืนนี้
หน้าต่างที่ติดลูกกรงหลุดออกจากครั้งก่อนที่พลาดท่าให้ลุงเวอร์นอนจับได้ —
“ !!! ”
ปลายเท้าเตะเข้าที่ตู้ไม้เล็กข้างเตียงอย่างจัง การใช้ชีวิตอยู่บ้านเดอร์สลีย์ไม่ต่างจากคุกบนดินดี ๆ นั่นเอง
อีกไม่กี่วันจะเปิดเทอม
อีกไม่กี่วันก็จะได้ขึ้นรถไฟไปฮอกวอตส์
อดทนไว้แฮร์รี่
"เที่ยงคืนแล้วสินะ ?"
หยิบกล่องบางอย่างอย่างที่ได้รับออกมาเปิดดู แม้สีสันด้านหน้าที่เป็นลักษณะครีมจะเลอะเทอะกับข้างกล่องกระดาษไปบ้าง แต่นั่นไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของตนหายไปเลยสักนิด
"อา — ถ้าพ่อกับแม่ยังอยู่ก็คงดี.. โตขึ้นอีกปีแล้วล่ะ"
