arwen. (@simeranyadts) header
arwen. (@simeranyadts) profile picture

martılar da vardı… ✨

Joined January 2025
Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)Photo by arwen. (@simeranyadts)
“Yanmaksa senden olsun…” 🥀
1
6
165
2,645
“Ben Anka’yım, ben yanarım. Ben yanıp yanıp kül olurum ama her seferinde yeniden doğarım. Yeniden doğup yine sana koşarım.”
1
3
139
2,182
Bir restoranın müdavimiysen önüne gelen yemeğin tadının eskisi gibi olmadığını söylemek için şef olman gerekmiyor. O masaya defalarca oturmuşsun, aynı mutfaktan çıkan yemeği daha ilk lokmada tanıyorsun. Böyle birine “Beğenmiyorsan bir daha gelme.” demek ne kadar yersizse “Beğenmiyorsan izleme.” demek de öyle geliyor bana. Bir daha uğramayacağım bir yer için bu kadar söz söylemem zaten. Ben hâlâ o masaya oturmak istiyorsam sitemim biraz da bundan. Birkaç haftadır bölümler bitince içimde aynı his kalıyor. Hikâye ilerliyor ya da ilerleyemiyor -her neyse- sonuç olarak bir sürü şey oluyor ama duyguyu ve meseleleri öyle kaşığın ucuyla veriyorlar ki bölüm bittiğinde dönüp hatırlayacağım bir an aramak zorunda kalıyorum. Alya nezarette sancılandığında Cihan’ın odada nasıl paniklediğini hâlâ düşünüyorum mesela. Onun Alya’ya ulaşmak isteyip de elinden hiçbir şey gelmeyişi... Muazzam bir sahneydi. Bu hikâyeye yeniden bağlanmama böyle küçücük bir an bile yetiyor aslında. Dünkü bölümün bende bıraktığı tat tek kelimeyle yavandı. Sürekli bir yerden bir yere sürükleniyoruz ama bölüm bittiğinde içimde kalıp da aklıma düşen bir sahne yok. Böyle birkaç hafta üst üste geçince insanın gelecek bölümü bekleme motivasyonu da düşüyor haliyle. Üzerine konuşacağım bir an ya da duygusal anlamda doyuma ulaştığım bir CihAl sahnesi olmadığında bölümden de mutsuz ayrılıyorum. Dün duygu vermeye müsait çokça sahne vardı ama maalesef hiçbiri bana geçmedi. Hep eksik kaldık bir yerde. Onca telaşın arasına ufacık anlar serpmek çok da zor olmasa gerek.
Dünden beri bir sürü şey yazdım. Bölüm harareti geçti ve düşüncelerimde değişiklik olmadığını fark etmek üzdü. Çünkü işin uzmanı olmadığım bir konuda, bizzat mesleği bu olan insanların ortaya çıkardıklarıyla ya da mesleklerini icra ediş şekilleriyle ilgili tabir-i caizse ahkam kesme haddini kendimde görmem. Görebildiğim kadarıyla anlamaya, yorumlamaya çalışırım, göremediğimi de bilmediğimdendir diye düşünürüm ya da böyle olsa ne güzel olurdu diye hayıflanırım. Haddi aşmayacak şekilde yorulamak herkesin hakkıdır orası ayrı. Ama 73 bölümdür UŞ ile bir yolculuktayız ve olayların işleniş şekli -yazımından çekimine- öyle bir hal aldı ki yorumlarım normalde içinde durmaya özen gösterdiğim sınırları aşıyor bayağı bir süredir ve bu halimden hoşnut değilim. Ki referansım yine aynı ekiptir, kendim değil. Şu anki kaleme kızıyorsam referansım birinci sezonu yazan kalemdir, şu anki yönetmene kurguya kızıyorsam yine referansım bu dizinin birinci sezonunadır. Başka işlerden referans aramama gerek yok çünkü en iyi hali zaten bizdeydi. Kuaför saçı düzgün yapmıyorsa birinci sezon karakterleri tanıdığımız ve ona yakıştırdığımız haliyle yapmadığı için düzgün yapmıyor diyorumdur örneğin, benim keyfime göre yapmadılar diye değil. Ya da "tutuşmuş beraber" şarkısının çaldığı sahnedeki gibi aktarılmıyorsa duygu, karakterler benim istediğimi yapmadı diye eleştirmiyorumdur, bize duyguyu verin diye yakınıyorumdur. Basitçe görünen hataların ya da özensizliklerin bunca zamandır düzeltilmemesi benim de dilimi sivrileştirmeye başladı. "Yahu bu olmuyor, görmüyor musunuz" ihtirası sardı artık beni. Geri dönüşü olduğunu da düşünmüyorum maalesef. Bütün bunlardan ayrı, çocukluğundan beri naçizane bir şeyler yazan, sürekli okuyan biri olarak hikaye ve karakterlerin yazımına dair "okuyucu" yorumum da olacaktır. UŞ'yi çok sevdiğim için her önüme konulanı beğenme zorunluluğum yok. Aksine, çok sevdiğim için hakkının verilmemesi beni daha çok üzüyor. Başka bir dizi olsa izlemeyi bırakırım, kitap olsa okumayı bırakırım. Ama işte UŞ'yi çok sevdiğim için *hala* bekliyorum, daha iyi olması için. Velhasıl, sayfamda dursun istedim genel düşüncelerim. Bu fankızlık süreci beni ben olmaktan çıkarmaz umarım kjnsfjkgn
6
5
96
3,009
arwen. retweeted
“benim oğlumu mıknatıs gibi çekiyor”
3
63
2
586
7,180
1
41
315
3,748
peşinden gezmediği şehir yürümediği yol görmediği diyar kalmamıştır memlekette
7
220
5
1,848
31,336
Evet, mıknatıs gibi Alya’ya çekiliyor. İlk günden beri bu böyle ve ben en çok da buna bayılıyorum.
2
23
1
286
10,776
Beklediği bir battaniye değildi. “Ben varken başka bir şeye gerek yok. Birlikte ısınırız.” demiştin. Seni bekliyor yine. Isınmak için.
1
11
276
4,701
arwen. retweeted
my type of man
6
101
4
905
20,222
Sırf bölüme dinamizm katmak için yazılan boş aksiyonlara tahammül edemiyorum. Ameliyatta Alya’nın kalbi duruyor. Diyorsun ki sevdiği kadını kaybetme korkusu Cihan’da bir şeyleri değiştirecek. O sahne geçiyor, hiçbir şey değişmiyor. Bugün yine aynı noktadayız. Madem bu korkunun Cihan’da bir karşılığı olmayacak, madem o yüzük hâlâ parmağında kalacak, biz bütün bunları niye izliyoruz? Evet, varmak istedikleri bir yer var. Ama oraya kağnı hızıyla giderken hem Cihan’a hem CihAl’e zarar veriliyor. “Cihan planlı hareket edecek, sorumlulukları var, kolay değil…” Geçelim bu zırvalıkları. Haftalarca uzattıkları meseleleri istedikleri an tek bölümde çözdüklerini kaç kez gördük. O yüzüğün “şimdi” çıkmasının bir kıymeti var. Cihan, Alya’yı kaybetme korkusunu yaşadıktan sonra bile o deli cesaretini kuşanıp onun için herkesi karşısına almayacaksa ne zaman alacak? Bu adam böylesi bir korkudan sonra bile gemileri yakmayacaksa hiç yazmayın o sahneleri. Beni sinirlendiren nokta bu. Bir bölüm heyecan uğruna CihAl’in üstünde kalacak bir leke bırakıyorsunuz. Hiçbir şey değişmeyecek madem birbirinin kaybıyla sınamayın bu çifti. Bunlar çok büyük ve sonuç bekleyen hareketler. Ayrıca bu yüzük rezaleti ne zamana kadar sürecek böyle?
10
35
4
213
7,042
arwen. retweeted
8
38
3
422
6,624
Alya’nın gidişinin hikâyeye sağlayacağı en büyük katkının, onları geçmişin gölgesinden kurtarmak olacağını düşünüyordum. Cihan’ın “Ben hep kaybettiğimi sevdim.” sözünün can yakıcılığı, Alya’nın onun hayatındaki yerini bir türlü tayin edememesinin en büyük sebebiydi. Ve görüyoruz ki Alya hâlâ aynı korkunun esiri. Üstelik kendi yokluğunun ardından duyduğu şey yine aynı cümle. Hâliyle zihninde dönüp duran soru da değişmiyor: “Kaybettiğinde beni sevdin. Peki, yarın beni kaybettiğin için neden bir başkasını sevmeyesin?” Hikâyenin Alya’ya sunduğu cevap hâlâ bundan ibaret. Oysa ben Alya’nın yokluğunun Cihan’ı bambaşka bir farkındalığa taşımasını bekliyordum. “Hiçbir kaybın senin yokluğunun yanında bir anlamı yok. Ben ilk kez birini kaybederken kendimi de bu kadar kaybettim. Daha önce yaşadığım hiçbir acı bununla kıyaslanamaz. Çünkü sen, geçmişimdeki kayıpların bir tekrarı değil, hayatımda hiçbir şeyin yerini dolduramayacağı tek gerçeğimsin.” diyebilmesini istiyordum. Alya’nın, Cihan’ın kaybettiği için sevdiği bir başka insan olmadığını; kaybetmeye dayanamayacağı kadar sevdiği tek insan olduğunu nihayet anlamasını istiyordum. Geçmişin bütün kayıplarından ayrışan, hiçbir acıyla ölçülemeyen, hiçbir hatıranın gölgesinde kalmayan bir aşkın farkına varmasını… Israrla aynı yarayı kanattıklarına göre meseleyi eninde sonunda bu farkındalığa bağlayacakları aşikâr. Ama artık o noktaya gelelim. Çünkü ben bu meselenin aynı cümlelerle, aynı korkularla, aynı yaralarla tekrar tekrar önümüze getirilmesine tahammül edemiyorum. Gülizar Hanım daha ne kadar bu yarayı deşmeye devam edecek bilmiyorum ama 18. bölümden beri beni bu kadar yaralayan, bu kadar öfkelendiren başka hiçbir mesele olmadı. Aynı cümleyi her duyuşumda sanki bütün ilerleme siliniyor, Alya yeniden aynı değersizlik korkusuna, Cihan yeniden geçmişinin karanlığına mahkûm ediliyor. Ben artık bu aşkın geçmişteki kayıplarla kıyaslanmasını değil, o kıyasın kendisini anlamsız kılmasını istiyorum. Boğuluyorum aynı yarayı görmekten. Nereye bağlayacaksanız bağlayın, hangi yüzleşmeyle bitirecekseniz bitirin. Ama artık bu hikâyeyi geçmişin yasından çıkarıp bugünün gerçeğine kavuşturun.
#UzakŞehir I 73. Bölüm 2. Tanıtım “Bir daha sevemem dedin, sevdin. Kaybetmeyeceğini düşündün... Kaybettin!"💥 #UzakŞehir yeni bölümüyle pazartesi 20.00’de #KanalD’de! @ayna_yapim @ayyapim @KanalD
6
22
3
174
10,922
arwen. retweeted
aşkın temeli: cihal’in odası. 🤍
10
97
3
1,121
106,390
Geceden diski çantasına koyarak Alya’nın özgürlüğünün anahtarını kendi elleriyle ona teslim etmiş. O diskin Alya’yı aklamakla kalmayıp onu kendisinden sonsuza dek uzaklaştırabilecek güce sahip olduğunu bile bile... Onu kaybetme korkusu hâlâ bütün ağırlığıyla içindeyken, gitmesine engel olabilecek son kozu da kendi iradesiyle bırakmış. Çünkü artık Alya’yı yanında tutan şeyin bir zorunluluk değil, tercih edilerek yaptığı bir seçim olmasını diliyor. Gitmesine engel olmaktan vazgeçmiş ama kalması için çırpınmaktan vazgeçemiyor. “Gitmeyeceğini söyle.” derken aslında çoktan onun gidişine izin vermişken yine de son ana kadar kalbine ulaşmaya, o çok istediği “Gitmeyeceğim.” sözünü duyabilmeye çabalıyor. Ve nihayet bütün o korkuları, çaresiz çırpınışları yüzüne yerleşen o küçük tebessümle karşılık buluyor.
3
17
299
15,045
Alya kalbinde çoktan kabul ettiği gerçeği nihayet dile getirdi, bu kez gitmesi için önündeki tüm engeller kalkmışken kalmak isteyerek seçimini yaptı. CihAl için aşılması gereken ilk eşik buydu. Her şeyden önce o bitmek bilmeyen gitme meselesinin kapanması, Alya’nın kendi iradesiyle ait hissettiği yerde kalmayı seçmesi gerekiyordu. Neyse ki artık bu eşiği aştık. Şimdi sıra ikinci eşikte: O yüzüğün çıkmasında. Alya gitmekte özgürken kendi iradesiyle kalmayı seçti, şimdi Cihan’ın da aşkının önüne örülen mecburiyet duvarlarını yıkma zamanı. O yüzük, Alya’ya uzanan yolda kırması gereken ilk pranga. Hem Alya için hem kendi özgürlüğü için.
1
29
1
512
54,078
arwen. retweeted
When a modern city girl meets a tribal leader… ———— #Cihal #UzakŞehir
42
249
12
1,325
69,432
Uluslararası Emmy Ödülleri, bu yılki ödül törenine sunulan #UzakŞehir'in resmi fragmanını duyurdu. Dizi "En İyi Telenovela" kategorisinde yarışıyor ve kazananlar 23 Kasım'da açıklanacak!
46
232
29
1,906
75,345
Alya’nın güvensizliklerini, korkularını; Cihan’ın mecburiyetlerini, prangalarını, geçmişinden taşıdığı travmaları… Bu karakterleri anlayabilmek için defalarca düşündüm, konuştum, yazdım; hep birlikte anlamaya çalıştık. Neyi neden yaptıklarını, hangi yaradan hangi tepkiyi verdiklerini anladık, hâlâ da anlıyoruz. Ama artık yetmez mi? Onları yüzleşmenin eşiğine getirecek olan neyse, artık yaşansın istiyorum. Çünkü mesele benim için çoktan kimin haklı, kimin haksız olduğu tartışmasının ötesine geçti. Ben artık onları anlamaya çalışmak değil, birbirlerini anlamaya başladıklarını görmek istiyorum. Yaralarını tanımakla yetinmeyip birbirlerinin yaralarına dokunabildiklerini, nihayet iyileşme yolunda adım attıklarını hissetmek istiyorum. Haftalar geçiyor ama aynı korkular, aynı savunma mekanizmaları, aynı hatalar dönüp dolaşıp karşımıza çıkıyor. Aralarındaki sorunlar yerinde sayarken verdikleri tepkiler de değişmiyor. Oysa karakterlerin yaşadıkları her şeyin onları bir yere taşıması, bütün bu acıların ve kırılmaların bir karşılığının olması gerekiyor. Artık aynı döngünün içinde ne kadar incindiklerini değil, o döngüden çıkmak için ne yaptıklarını görmek istiyorum. Bölümler beni mutsuz etmiyor, bunu söyleyemem. Ama artık tatmin de etmiyor. Çünkü hikâyenin duygusal ağırlığını hissetsem de ilişkilerindeki ilerlemeyi aynı ölçüde hissedemiyorum. CihAl’i yeniden o güçlü bağlarıyla, birbirlerine duydukları aşkın bütün korkularına rağmen kendini hissettirdiği hâliyle görmek istiyorum. Bu belirsizlik, bu sürekli ertelenen yüzleşme artık bende heyecandan çok tedirginlik yaratıyor. Onların aşkına inanmak için yeni sebeplere ihtiyacım yok, o aşkın artık bir şeyleri değiştirdiğini görmeye ihtiyacım var. Umut verecek bir gelişmenin zamanı çoktan geldi, geçiyor.
#UzakŞehir I 72. Bölüm 2. Tanıtım “Cihan ne olur benimle kal!” 😳 #UzakŞehir yeni bölümüyle pazartesi 20.00’de #KanalD’de! @ayna_yapim @ayyapim @KanalD
12
33
15
210
19,224
70. bölüme gelmiş bir dizide dümdüz karşılıklı oturup yemek yiyorlar diye de heyecan yapmazsın artık ya…
3
14
804
22,704
arwen. retweeted
abisi gibi ilk aile yemeğini burada yedi..😭🤍
5
169
5
2,122
41,428
Cihan’ın Kaya’ya verdiği cevap benim için bölümün en şaşırtıcı anıydı. Mecburiyetlerini her şeyin üstünde tutan, kendi arzularını daima sorumluluklarının gölgesinde bırakan o adam, ilk kez bu kadar net konuştu: “Alya evlenmeseydi Albora’yı değil, onu seçerdim. Hiçbir mecburiyete boyun eğmezdim.” Cihan’ın kendini mahkum ettiği o kurban psikolojisinden sıyrılması, yıllardır boynunda taşıdığı prangaları kırmaya başlaması, hikâyenin aşmasını en çok beklediğim eşikti. Ve nihayet o eşiğin aşılmaya başlandığını görmek beni çok mutlu etti. Tıpkı Alya’nın kendini korumak için ördüğü onca duvara rağmen aldığı haberle içindeki o küçücük umuda tutunup bütün kırgınlığını, öfkesini, gururunu bir kenara bırakarak Cihan’a koşması gibi… İkisi de henüz birbirlerinden habersiz, aynı teslimiyetin eşiğine geldi. Birbirlerine duydukları aşkın; arkasına saklandıkları tüm korkuları, gururları ve bahaneleri birer birer yıkıp onları kalplerinden başka hiçbir yere ait hissetmeyecekleri o teslimiyete sürüklemesi sandığımızdan çok daha yakın.
1
26
2
297
12,676