Sınıf Savaşı retweeted
"Ekim Devrimi, hem savaşları ve krizleri doğuran kapitalizmin çelişkilerinin derinliğinin, hem de kapitalizmin yerini sosyalist devrime bırakması ihtimalinin- bu ihtimalin kesinliğinin- kanıtı olarak gerçekleşen ilk proleter devrim, tarihte sosyalist düzenin inşasını başlatacak ilk rejimdi. Rusya’nın işçilerin cenneti olduğuna yalnızca naif insanlar inanıyordu, ancak bu girift düşünceli insanlar arasında da genel bir hoşgörüyle karşılanmaktaydı. Oysa bugün, 1960’ların solu, bu hoşgörüyü sadece Küba ve Vietnam gibi belli küçük ülkelerdeki devrimci rejimlere gösterebiliyor. Ekim Devrimi sonrasında, başka ülkelerdeki devrimcilerin Bolşevik örgütlenme modelini benimseme, iradelerini Bolşevik bir enternasyonale (nihayetinde SBKP’ye ve Stalin’e) teslim etme kararı, sadece doğal bir coşkudan kaynaklanmıyordu; aynı zamanda, bütün alternatif örgütlenme formları, strateji ve taktiklerin aşikar başarısızlığından da ileri gelmekteydi. Lenin başarılı olurken, sosyal demokrasi ve anarko-sendikalizm başarısız olmuştu. Dolayısıyla başarı reçetesini uygulamak akla yatkın görünüyordu.
1917’den sonraki yıllarda, devrimin dünya çapında yükselişe geçtiği izlenimini veren dalga çekildikten sonra, akılcı hesap yapma unsuru giderek galip geldi. Elbette bu eğilimi pratikte komünistlerin teker teker partiye denk gördükleri davalarına duydukları ateşli, topyekûn bağlılıktan (bu da Komünist Enternasyonal’e ve SSCB’ye, yani Stalin’e bağlılık anlamına geliyordu) ayırmak mümkün değildir. Yine de, komünizme inananların kişisel duyguları bir yana, ister ihraç sonucu isterse kopma sonucunda olsun, komünist partiden ayrı düşmenin etkin bir devrimci faaliyetin sonu anlamına geldiği kısa sürede açığa kavuştu. Komintern döneminde Bolşevizm, Seylan [Sri Lanka] gibi dünya çapında pek önemli olmayan birkaç uzak ülke dışında pratik anlamda önem taşıyan hizipler ve ortodoksiden sapan akımlar doğurmadı. Partiden ayrılanlar, ‘reformistler’e katılmadıkça veya alenen ‘burjuva’ olan birtakım gruplara gitmedikçe (bu durumda artık devrimcilerin ilgisine mazhar olmaktan çıkıyorlardı) ya da solda belki otuz yıl sonra etkili olabilen veya hiç etkili olmayan kitaplar yazmadıkça, ya unutuluyorlar ya da etkin olamıyorlardı. Sözgelimi, Troçkizmin uluslararası komünist hareket içinde siyasal bir eğilim olarak gerçek tarihi, Troçki’nin ölümü sonrasına denk düşer. Troçki gibi sürgündeki Marksistler, çağ değişene, zayıf unsurlar gerilime dayanamayarak çözülüp, 1950’li yılların CIA kültürüne birçok militan temin ederek ateşli anti-komünistlere dönüşünceye kadar, yalıtılmış bir şekilde sessizce çalıştılar; ortalama Marksistler de sekterliğin kalın kabuğuna çekildiler. Komünist hareket fiilen bölünmemişti."
-Eric Hobsbawm’ın Komünist Tarihin Sorunları makalesinden bir kesit.
"Ekim Devrimi, hem savaşları ve krizleri doğuran kapitalizmin çelişkilerinin derinliğinin, hem de kapitalizmin yerini sosyalist devrime bırakması ihtimalinin- bu ihtimalin kesinliğinin- kanıtı olarak gerçekleşen ilk proleter devrim, tarihte sosyalist düzenin inşasını başlatacak ilk rejimdi. Rusya’nın işçilerin cenneti olduğuna yalnızca naif insanlar inanıyordu, ancak bu girift düşünceli insanlar arasında da genel bir hoşgörüyle karşılanmaktaydı. Oysa bugün, 1960’ların solu, bu hoşgörüyü sadece Küba ve Vietnam gibi belli küçük ülkelerdeki devrimci rejimlere gösterebiliyor. Ekim Devrimi sonrasında, başka ülkelerdeki devrimcilerin Bolşevik örgütlenme modelini benimseme, iradelerini Bolşevik bir enternasyonale (nihayetinde SBKP’ye ve Stalin’e) teslim etme kararı, sadece doğal bir coşkudan kaynaklanmıyordu; aynı zamanda, bütün alternatif örgütlenme formları, strateji ve taktiklerin aşikar başarısızlığından da ileri gelmekteydi. Lenin başarılı olurken, sosyal demokrasi ve anarko-sendikalizm başarısız olmuştu. Dolayısıyla başarı reçetesini uygulamak akla yatkın görünüyordu.
1917’den sonraki yıllarda, devrimin dünya çapında yükselişe geçtiği izlenimini veren dalga çekildikten sonra, akılcı hesap yapma unsuru giderek galip geldi. Elbette bu eğilimi pratikte komünistlerin teker teker partiye denk gördükleri davalarına duydukları ateşli, topyekûn bağlılıktan (bu da Komünist Enternasyonal’e ve SSCB’ye, yani Stalin’e bağlılık anlamına geliyordu) ayırmak mümkün değildir. Yine de, komünizme inananların kişisel duyguları bir yana, ister ihraç sonucu isterse kopma sonucunda olsun, komünist partiden ayrı düşmenin etkin bir devrimci faaliyetin sonu anlamına geldiği kısa sürede açığa kavuştu. Komintern döneminde Bolşevizm, Seylan [Sri Lanka] gibi dünya çapında pek önemli olmayan birkaç uzak ülke dışında pratik anlamda önem taşıyan hizipler ve ortodoksiden sapan akımlar doğurmadı. Partiden ayrılanlar, ‘reformistler’e katılmadıkça veya alenen ‘burjuva’ olan birtakım gruplara gitmedikçe (bu durumda artık devrimcilerin ilgisine mazhar olmaktan çıkıyorlardı) ya da solda belki otuz yıl sonra etkili olabilen veya hiç etkili olmayan kitaplar yazmadıkça, ya unutuluyorlar ya da etkin olamıyorlardı. Sözgelimi, Troçkizmin uluslararası komünist hareket içinde siyasal bir eğilim olarak gerçek tarihi, Troçki’nin ölümü sonrasına denk düşer. Troçki gibi sürgündeki Marksistler, çağ değişene, zayıf unsurlar gerilime dayanamayarak çözülüp, 1950’li yılların CIA kültürüne birçok militan temin ederek ateşli anti-komünistlere dönüşünceye kadar, yalıtılmış bir şekilde sessizce çalıştılar; ortalama Marksistler de sekterliğin kalın kabuğuna çekildiler. Komünist hareket fiilen bölünmemişti."
-Eric Hobsbawm’ın Komünist Tarihin Sorunları makalesinden bir kesit.
“Burjuvazi, Bolşevizme karşı bütün yalan, iftira ve aldatma mekanizmalarını devreye sokuyor. Ancak bunun ne anlama geldiğini artık biliyoruz; zira 1917 yılında biz Bolşevikler, tüm burjuva basınının yürüttüğü karalama kampanyasına maruz kalmıştık.
Burjuva efendilerimiz, Bolşevikleri yalan ve iftira ağlarına düşürdüklerini sanırken biraz hesap hatası yaptılar ve işi fazlasıyla abarttılar. Saldırılarında öylesine ileri gittiler ki, bize bedava reklam yapmış oldular ve en geri bilinç düzeyindeki işçileri bile şöyle düşünmeye sevk ettiler:
‘Kapitalistler Bolşeviklere bu kadar saldırdığına göre, demek ki bu Bolşevikler kapitalistlere karşı mücadele etmeyi biliyorlar!’
— V. İ. Lenin, Bütün Eserleri
"Rusya Vatandaşlarına!
Geçici Hükûmet devrilmiştir. Devletin bütün yetkilerine, Petrograd İşçi ve Asker Vekilleri Kurulu’nun bir organı olan ve Petrograd proletaryası ile garnizonunu yöneten Devrimci Askeri Komite tarafından el konulmuştur.
Halkın uğruna savaştığı dava, yani; derhal demokratik bir barışın teklif edilmesi, toprak mülkiyetinin ilgası, üretim üzerinde işçi kontrolünün sağlanması ve Sovyet hükûmetinin kurulması davası, teminat altına alınmıştır.
Yaşasın işçi, asker ve köylülerin devrimi!
Petrograd Sovyeti İşçi ve Asker Vekilleri Devrimci Askeri Komitesi 10.00 25 Ekim 1917 [Gregoryen takvime göre 7 Kasım 1917]"
-Devrimin ardından Lenin tarafından hazırlanan ve Robochy I Soldat dergisinde yayımlanan, devrimi halka bildiren bildiri
70 yıl önce, 23 Ekim 1956’da Macaristan’da karşıdevrimci bir isyan başladı.
İsyan, Budapeşte’de düzenlenen ve Stalin heykelinin yıkılmasıyla sonuçlanan bir gösteriyle başladı. Kendilerine “Özgürlük Savaşçıları” adını veren silahlı birlikler oluşturuldu. Bu birliklerin komutanları çoğunlukla eski Horthy subayları, jandarmalar ve Nyilaşçılardan oluşuyordu. Sayıları 20 bine kadar ulaşıyordu. “Özgürlük Savaşçıları” başkentin çeşitli bölgelerini ele geçirdi, Pál Maléter’in başında bulunduğu bir ana komutanlık kurdu ve kendilerini Ulusal Muhafızlar olarak yeniden adlandırdı. Karşıdevrimci silahlı gruplar radyo binasını, tren istasyonlarını ve silah depolarını ele geçirdi.
Bu koşullar altında, 24 Ekim 1956’da İmre Nagy, Politbüro üyeliğine alındı ve Bakanlar Kurulu Başkanlığı görevine getirilmesi önerildi. Hükümette ve partide üst düzey görevlere gelen İmre Nagy, karşıdevrime doğrudan destek veren bir politika izlemeye başladı: Devlet Güvenlik birliklerini dağıttı, Sovyet birliklerinin derhâl geri çekilmesini talep etti ve aralarında faşist diktatör Horthy’nin hizmetinde bulunmuş, savaş yıllarında işledikleri suçlardan dolayı mahkûm edilmiş kişilerin de yer aldığı devlet suçlularının, karşıdevrimcilerin ve adi suçluların cezaevlerinden salıverilmesine göz yumdu.
Ülke genelinde beyaz terör yayıldı. Karşıdevrimciler, Szabad Nép gazetesinin yazı işlerini, Macar-Sovyet Dostluk Derneğinin merkezini, çok sayıda parti komitesini ve polis karakolunu tahrip etti. O günlerin en kanlı olaylarından biri, 30 Ekim’de silahlı karşıdevrimci çetelerin Budapeşte Şehir Parti Komitesi binasına saldırarak burayı ele geçirmesi ve binayı savunanlara vahşice saldırmasıydı. Şehir Komitesi Sekreteri Imre Mező’nün de aralarında bulunduğu 26 kişi öldürüldü. Batılı muhabirlerin gözleri önünde öldürülen komünistler ağaçlara asıldı, kalpleri çıkarıldı ve teslim olan güvenlik görevlileri dövülerek öldürüldü. Sokaklarda komünistlere karşı gerçek bir insan avı başlatıldı. Öldürülen komünistlerin ve Sovyet askerlerinin cesetleri, vitrinlere “Sezonun modası” yazılı tabelalarla sergilendi.
Ekim-Kasım 1956’da Macaristan’da yaşanan olaylarda Batılı “psikolojik savaş” servisleri, özellikle de Amerika’nın Sesi ve Özgür Avrupa Radyosu, özel bir rol oynadı. Bu radyo istasyonları yalnızca iktidardaki rejime karşı açıkça ayaklanma çağrıları yapmakla ve NATO ülkelerinin desteğini vaat etmekle kalmadı; aynı zamanda fiilen ayaklanmayı koordine eden bir merkez gibi hareket etti.
Faaliyetlerini yeniden başlatan, aralarında faşist örgütlerin de bulunduğu 70’ten fazla burjuva partisi ve kuruluşunun liderleri, ülkede kapitalist düzenin yeniden tesis edilmesi çağrısında açıkça bulundu. Uluslararası emperyalizm tarafından desteklenen karşıdevrim, adım adım hedeflerine ulaşıyordu: 2 Kasım’da Nagy hükümeti, Macaristan’ın Varşova Paktı’ndan çekildiğini açıkladı ve emperyalist devletlerden açık destek almayı umarak Birleşmiş Milletler’e başvurdu.
Bu koşullar altında, János Kádár’ın önderliğindeki bir grup komünist, karşıdevrime karşı mücadele etmek üzere emekçilerin birliğini sağlamaya yönelik girişimde bulundu. 3 Kasım 1956’da János Kádár başkanlığında Devrimci İşçi-Köylü Hükümeti kuruldu ve Macaristan Sosyalist İşçi Partisinin Geçici Yönetimi oluşturuldu. Yeni hükümet, ayaklanmanın bastırılması için SSCB hükümetinden yardım istedi.
Varşova Paktı uyarınca Macaristan Halk Cumhuriyeti topraklarında geçici olarak konuşlandırılmış Sovyet Ordusu birlikleri, 4 Kasım’da Macaristan’daki devrimci güçlere yardım ederek ayaklanmayı bastırdı.
Tekmesiyle teşhir masalarını yerle bir eden TİKB militanı, devrimci Remzi Basalak, 34 yıl önce ölümsüzleşti.
“Üçüncü seansın sonunda ‘Yeter artık!’ dedim. Yaşayacaksam da öleceksem de onurlu olmasını istiyorum. Kişisel niyetiniz ne olursa olsun, sonuçta amacınız diğerlerininkiyle aynı: Bana diz çöktürmek!
Bu benim son şansım. Yaşamak ya da ölmek… Ben yaşamak istiyorum. Onurlu ve insan gibi.
Ölmek, yalnızca kalbin durması ve beynin hiçbir işlevini yerine getirememesi değildir. Sizler ve hizmetinde bulunduğunuz bu kokuşmuş düzen, hep yaşayan ölüler yaratmayı amaçlıyorsunuz.
Sizce nedir yaşamak? Sevdiklerini, arkadaşlarını arkadan hançerlemek mi? Kendinden başkasını düşünmemek, ‘Bana dokunmayan yılan bin yaşasın’ demek mi? Şurada hanginizin sonuna kadar güvenebileceği bir yakını, bir arkadaşı var?
Er ya da geç, hizmetinde bulunduğunuz ve ayakta tutabilmek için çırpınıp durduğunuz bu düzen mutlaka yıkılacak. Bu inancımı asla yok edemeyeceksiniz.
Bir gün mutlaka, ama mutlaka bu düzen yıkılacak ve tüm insanlık özgür, mutlu ve onuruyla yaşayacak.”
109 yıl önce, 20 Ekim 1917’de Lenin, Vyborg’dan Petrograd’a gizlice döndü.
Lenin, Eino Rahja’nın eşliğinde banliyö treniyle Rayvola istasyonuna gitti. Burada, makinist G. Yalava’nın kullandığı 293 numaralı lokomotife binerek Udelnaya istasyonuna ulaştı. Ardından Petrograd’ın Vyborgski semtinde bulunan M. V. Fofanova’nın evine geçti.
Lenin, 24 Ekim akşamına (6 Kasım) kadar, Smolni’ye geçene dek bu evde kaldı. Bu süre boyunca sıkı gizlilik önlemleri uygulandı. Lenin’i yalnızca çok sınırlı sayıda kişi ziyaret edebiliyordu: Nadejda Krupskaya, Maria Ulyanova, Josef Stalin ve Eino Rahja. Evin sahibi Fofanova ise Petrograd’da yayımlanan gazete ve dergileri her gün Lenin’e ulaştırıyordu.
Petrograd’a dönen Lenin, yaklaşan ayaklanmanın hazırlıklarını doğrudan yönetmeye başladı.
A. V. Şotman, o günleri şu sözlerle anlatıyordu:
“Bu andan itibaren, Vladimir İlyiç’e danışılmadan Merkez Komitesinde az çok önemli hiçbir mesele karara bağlanmıyordu.”
Afrika’nın Che’si Thomas Sankara 37 yıl önce bugün katledildi.
“Emperyalizm, yalnızca toprakları fethetmek için silahlarla gelenlerin uyguladığı acımasız biçimde ortaya çıkan bir sömürü sistemi değildir. Emperyalizm çoğu zaman daha ince ve örtülü biçimlerde kendini gösterir: bir kredi, gıda yardımı, şantaj… Biz, yeryüzündeki bir avuç insanın tüm insanlığı yönetmesine olanak tanıyan bu sisteme karşı mücadele ediyoruz.”
"Bataklık Askerleri" (Die Moorsoldaten)|
Nazi faşizminin erken dönemlerinde ilk kamplarından biri Börgermoor kentini yakınında Emsland toplama kampıydı. Bu kampta, komünistler, sosyalistler ve sendikacılar tutuluyor, işkencelerle birlikte siyasi tutsaklar küreklerle bataklık kömürü (peat) toplamaya zorlanıyordu.
Kamptaki şartların ağırlığına rağmen direnişi sürdüren devrimciler, kendi aralarında düzenleyebilecekleri bir eğlence hakkını söke söke almışlardı ancak gardiyanlar "siyasi şarkılar" söylemelerini yasaklamıştı fakat bu eğlencenin sonunda tutsak 16 Solinger İşçi Korosu üyesinin besteleyip söylediği "Die Moorsoldaten" şarkısı gardiyanların sansürünü aşarak onları korkudan titredecekti.
Şarkının son dizesi ve nakaratı, gardiyanların sansürünü delerek tutsakların iradesini ve umudunu gösteriyordu:
"Gardiyanlar bir aşağı, bir yukarı vardiyadalar
Kimse, kimse geçemez
Kaçmak kesin ölüm demek
Silahlar ve dikenli teller görüşü engelliyor
Biz bataklık askerleriyiz
Küreklerle bataklığa doğru yürüyoruz
Bizler artık yakınamayız,
Kış sonsuza dek sürmez.
Bir gün sevinçle haykıracağız:
Yurdum, yine bizimsin!
O günden sonra bataklık askerleri
Artık kürekleriyle bataklığa yürümeyecek!"
Şarkı yasaklara rağmen diğer kamplardaki siyasi tutsaklara ve ardından İspanya'da savaşan Alman komünistlerine erişti ve Avrupa'da anti-faşist mücadelenin ünlü marşlarından biri oldu.
Felsefede 'partizanlık' olmadığını, bilimin sınıflar üstü, tarafsız bir gökyüzünde süzüldüğünü iddia edenler ya iflah olmaz saflardır ya da bilinçli aldatıcılardır.
Modern toplumda hiçbir felsefe yoktur ki, eninde sonunda belirli bir sınıfın çıkarlarına, belirli bir toplumsal gücün dünya görüşüne hizmet etmesin. İki bin yıllık felsefe tarihi, en son tahlilde iki ana kampın çatışmasından ibarettir: Demokritos’un çizgisi ile Platon’un çizgisi; materyalizm ile idealizm.
Mach’çılık denen bu yeni akım, materyalizmin sağlam zeminini terk eden, bilimi dinin ve gericiliğin saldırılarına açık hale getiren bir 'üçüncü yol' yalanıdır. Kendilerini 'eleştirel', 'yansız', 'saf deneyci' diye adlandıran bu profesörler; aslında burjuvazinin çürüyen düzenini ayakta tutmak için idealizme modern terimlerle yeni bir soluk üfleyen uşaklardan başka bir şey değildirler. Felsefede tarafsızlık yoktur: Ya doğanın bilincimizden bağımsız olduğunu kabul edip bilimsel ve devrimci materyalizmin yanında saf tutarsınız, ya da bilinci her şeyin merkezine koyup eninde sonunda tanrıbilimin bataklığına sürüklenirsiniz.
Bu değerlendirme, V. I. Lenin’in "Materyalizm ve Ampiryokritisizm" eserinde (özellikle 2. Bölüm 4. Kısım: "Nesnel Hakikat Diye Bir Şey Var mıdır?" ve 6. Bölüm 4. Kısım: "Felsefede Partiler ve Felsefi Budalalar") yer alan tezlerin serbest bir derlemesidir.
Ankara Gar Katliamı|
10 Ekim 2015 günü Barış talebiyle Ankara Garı Kavşağı'nda binlerce kişi Emek, Barış ve Demokrasi mitingi öncesinde toplanmıştı. Saat 10.04'te, miying alanında halaylar çekilirken patlayan canlı bomba ile yüzlerce kişi yaralandı, onlarca kişi ise orada ölümsüzleşti. Polis, ölenlere, yaralananlara ve onlara yardım etmek için yanlarına gidenlere biber gazıyla saldırdı. Acil tıbbi yardım geciktirildi. Barış talebiyle Ankara'da buluşan 103 kişi katledildi. Katliamın sorumlusu birçok IŞİDli firari olarak cezalandırılmadı, iadeleri mümkün olsa dahi, ve ihmalleriyle katliama yola açan kamu görevlilerinin yargılanmasının önü kapatıldı.
Altındağ’ın Sarı Saçlı Çocuğu: Necdet Adalı|
“Şimdi sensiz söylüyoruz türkülerimizi
Ve biliyoruz
Yokluğun yakacak bir gün
Eylül'ün sararmış yorgun yüzünü”
Necdet Adalı 1958 yılında Ankara’da doğdu. Lisede devrimci mücadele ile tanıştı ve Kurtuluş Hareketi’nin lise örgütlenmesi olan Devrimci Liseliler’e (Dev-Lis) katıldı ve hem okuduğu Ankara Yıldırım Beyazıt Lisesi’nde hem de yaşadığı Altındağ’da devrimci ve anti-faşist mücadelenin içinde aktif rol aldı. Altındağ’ın sarı saçlı çocuğu olarak mahallesinin sempatisini kazandı. 1977 yılında tutuklandı ve sonrasında idam cezasına çarptırıldı. 12 Eylül askeri diktatörlüğünün idam ettiği ilk devrimci oldu. İdama gitmeden önce ailesine yazdığı mektup şöyleydi:
“Sevgili anneciğim ve babacığım, sizleri ve ezilen halklar adına mücadeleyi, erken bırakmak zorunda kaldığım için üzgünüm, ama bundan ve içinde bulunduğum durumdan dolayı hiçbir zaman pişmanlık duymadan ve şu kısa yaşamım içerisinde hiçbir şahsi çıkar gözetmeden ezilen halklar adına verilen mücadelede yerimi almaya çalıştım ve bundan dolayı gurur duyuyorum. Hakim sınıfların göstermek istediği gibi bizler hiçbir zaman savunmasız insanlara karşı katliam girişiminde bulunmadık.
Fakat onların bizi böyle göstermeleri ve faşistlerle bizi aynı kefeye koyarak cezalandırmaları, bizim nezdimizde ezilen halkların mücadelesine yapılan bir saldırıdır.
Anneciğim ve babacığım; sizlere kısaca bahsettiğim gibi hiçbir pişmanlık duymuyorum. Sizlerin de ezilen halklar uğruna verilen mücadelede katledilişimden dolayı üzülmemenizi ve bundan gurur duymanızı bekliyorum.”
İdama yürürken son sözleri ise “Yaşasın Kürt ve Türk halklarının kardeşliği! Kahrolsun sömürgecilik! Kahrolsun faşizm! Yaşasın antiemperyalist, antioligarşik demokratik halk devrimi!” oldu. Onu, ölümsüzleşmesinin 46. yılında saygıyla anıyoruz.



















