ซัมติงติ่ง

ฉันเข้าใจนะคะ การได้รุมด่าใครสักคนในดราม่าเต็มปาก โดยมีศีลธรรมเป็นใบอนุญาต คงฟินกว่าชีวิตจริงที่ด่าใครไม่ได้สักคน ทั้งเจ้านาย ทั้งลูกค้า ทั้งญาติฝั่งผัว ความอัดอั้นทั้งปีจึงถูกเทใส่ช่องคอมเมนต์ของคนแปลกหน้า ผู้โชคร้ายได้รับเลือกเป็นถังขี้สาธารณะประจำสัปดาห์ พอดราม่าซาลง ทุกคนก็ปัดฟีดไปหาเหยื่อรายใหม่ ลืมเรื่องเก่าเร็วพอๆ กับที่ลืมว่าตัวเองพิมพ์อะไรลงไป มีเพียงคนเดียวที่จำได้ทุกคำ คือเจ้าของดราม่า ที่นั่งแคปเก็บไว้ทีละคอมเมนต์อย่างใจเย็น การถ่มน้ำลายรดฟ้านั้น แรงโน้มถ่วงอาจทำงานช้าไปสักหน่อย แต่มันไม่เคยลืมหน้าที่ และน้ำลายที่ตกกลับลงมาก็มักแนบใบแจ้งยอดค่ายอมความมาด้วย ในราคาที่แพงกว่าเงินเดือนสามเดือน อย่าลืมไหว้สวยๆ นะคะ มือที่พิมพ์ด่าได้คล่องขนาดนั้น พนมมือคงไม่ยากหรอกค่ะ

บทประพันธ์ของนันทนา วีระชน ถูกสร้างเป็นหนังและละครมาแล้วสี่ครั้ง ไม่นับภาคต่อ เวอร์ชันนี้เป็นครั้งที่ห้า ห่างจากเวอร์ชัน 2555 สิบสี่ปีพอดีค่ะ นานพอให้เด็กเจนซีที่เคยนั่งดูกับแม่ตอนประถม โตมาเป็นพนักงานบริษัท แล้วเข้าใจหัวอกมุตตาเวอร์ชัน 2569 เป็นครั้งแรก