หัวหมอออ. retweeted
สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไม่ใช่สวนสัตว์มนุษย์เอาไว้ให้อินฟลูไปหาแสง เอาความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กๆมาเรียกเอนเกจ เราเป็นผู้ใหญ่โตแล้ว ดูคลิปก็รู้แหละว่าเขาพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่สำหรับเด็กวัยนี้มันคือคำสัญญา เขาไม่เข้าใจหรอกทำไมพี่คนสวยบอกว่าจะพาเขากลับบ้านด้วยแล้วทิ้งเขาไว้ที่เดิม
เกาหลีได้เอกราชปี 1945 แต่ในซีรีส์คือปี 1932 การที่เห็นกูกุกดันล้มเหลวซ้ำๆ เลยไม่แปลก เพราะในความจริงกลุ่มที่ต่อสู้เพื่อเอกราชก็คงล้มเหลวจนนับไม่ถ้วน และก็คงมีแค่ความสำเร็จที่ถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ ยิ่งดูยิ่งอิน ยังไม่มีตอนไหนที่อ่อมเลย สนุกมาก
หัวหมอออ. retweeted
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน
หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน
ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง
เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน
สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท
ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ
ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า
“ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง”
เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง
ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น.
เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ
แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป
เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70
เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง
จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน
หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน
ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน
พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น.
ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง
เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง
และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้
ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน
เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า?
นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด
เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน
ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้
แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน
ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที
ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ
แต่เรื่องยังไม่จบครับ
เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร
สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1
ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย
แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ
ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน
ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน
ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
หัวหมอออ. retweeted
แอบคิดว่าโรงหนังพวกเมเจอร์ในต่างจังหวัดมันจะไปรอดไหมนะ ขนาดวันนี้ไปดูฮังเกอร์เกมส์วันหยุดทั้งโรงยังมีแค่ 9 คนเองอะแล้วคุยกับคุณป้าแถวบนแกยังเล่าเลยว่าตอนมาดูรามายณะมี 3 คนยังคิดเลยว่ามันจะฉายให้ป้าดูไหมแต่สรุปก็ฉาย
หัวหมอออ. retweeted
นึกว่าญาติตัวเองมาเล่าด้วยซ้ำ คล้ายแบบนี้เลย แม่บังคับบวช เค้าต้องลาออกจากงานมาบวช บวชเสร็จแล้วตกงาน แม่ก็จะให้อยู่ตจว แต่งานที่เค้าเคยทำมันอยู่กทม แล้ววัดตจวในห้องนอนพระไม่มีแม้แต่พัดลมดี ๆ เค้าอดทนนอนร้อน พอครบกำหนดสึกที่ตกลงกับแม่ไว้ สรุปแม่ขอบิดวันสึก เค้าร้องไห้อะ ชีวิตพัง—
Replying to @n5ckv1
พอกลับมาอยู่บ้าน ช่วงรอเรียกตัวสอบติดราชการ ก็มากดดันจะให้เราไปทำงานร้านสะดวกซื้อให้ได้ ทั้งที่งานบริการหน้างานกดดันสูงและเสี่ยงซึมเศร้ากำเริบง่ายมาก แต่สองคนนี้ไม่เคยสนใจสุขภาพจิต สนแค่ว่าต้องเห็นเราขยับตามคำสั่งเพื่อความสบายใจตัวเอง (5/6)
หัวหมอออ. retweeted
ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆกันมาก่อน
ก่อนอื่นเลย
1. สายการบินรู้อยู่แล้วว่า สนามบินจะปิด 23.00 (ที่ญี่ปุ่น หลายสนามบินปิดเวลานี้)
2. เทคนิคแจ้งดีเลย์ไปเรื่อยๆ (เพื่อเซฟความเสียหายให้สายการบินเอง) อาจจะพอถูไถไปได้ ถ้าสนามบินเปิดทั้งคืน หรือมีโรงแรมในสนามบิน/ติดสนามบิน แต่สนามบินนี่มันมีช่วงปิดทำการและไม่มีอะไรให้ไปนอนพักดีๆได้เลย
3. แจ้งแคนเซิลเลย สายการบินจะเสียหายเยอะ (ค่าสล็อต ค่าปรับการจัดการเที่ยวบิน) พวกโลวคอร์สเลยชอบใช้วิธีดีเลย์ไปเรื่อยๆก่อนค่อยแจ้งยกเลิก เสียเงินอยู่ดี แต่ไม่ต้องดีลกับความวุ่นวายที่กราวด์
4. ถ้าแจ้งแคนเซิลเลยในเวลา 19.00-22.30 ผู้โดยสารอาจจะโวยวายทันที และสถานการณ์บานปลาย เพราะยังอยู่ในเวลาทำการ แต่ถ้าแจ้งตอนสนามบินปิด เหมือนได้มัดมือชกผู้โดยสาร ให้เจ้าหน้าที่สนามบินไปจัดการต่อเอาเอง
5. ไม่มีจนท.สายการบินมาดูแลผู้โดยสาร ซึ่งเต็มลำ ไม่ใช่แค่ไม่กี่สิบคน
6. มีปัญหาทีหลัง ก็มาไล่เคลียร์เป็นเคสๆไป ใครหลักฐานครบก็ได้รีฟันด์ ได้ต่อรอง ใครหลักฐานไม่ครบ ไม่เข้าเงื่อนไข สายการบินก็รอดไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
7. ส่วนใหญ่ ลูกค้าโมโห จนขี้เกียจตามเรื่อง
8. มักถูกแจ้งให้ได้รับการเยียวยาเป็น เลื่อนเที่ยวบิน+แต้มเข้าบัญชี ซึ่งสายการบินแทบไม่ต้องเสียอะไร เพราะลูกค้าน้อยมากที่จะหาตารางใหม่ได้ลงตัวกับเงื่อนไขสายการบิน
เหตุผลที่เราบอกลา low cost ถาวร ถ้าไฟล์ทยาวกว่า 2 ชม. 😊 มีปัญหาไรมา การบริการหลังการขายคือ บัดซบสุดๆ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
หัวหมอออ. retweeted
พี่ชานยอลสุ่มจับ Iphone 18pro สีดำ 512gb แล้วฮีน่าจะหยิบได้ชื่อเมมเบอร์เลยสุ่มใหม่ ไคฮุนประท้วงใหญ่บอก “ไม่ได้ดิๆๆ ถ้าได้เมมเบอร์ก็ต้องตามนั้น” เซฮุนถามว่า “ใช่ผมไหม” คือถ้าชื่อตัวเองก็จะไม่ยอม แต่พี่ชานยอลบอก “ไม่ใช่ๆ เชื่อเถอะ” เซฮุนก็โอเค ถ้าไม่ใช่ชื่อตัวเอง 5555555
แล้วสักพักพี่ชานยอลฮีให้เซฮุนออกไป ยืนกระซิบกระซาบกันอยู่สองคน สักพักพี่ชานยอลฮีสุ่มได้เซฮุนจริงๆ เซฮุนก็ตกใจ ดีใจใหญ่ เอ็นดูฮีมาก คว้าไมค์บอกทุกคนว่า “ผมไม่เอาละๆ จะแจกให้คนที่อายุน้อยสุด ใครอายุน้อยกว่า23ได้ไป” คนอายุเยอะหมดสิทธิ์ระบบมักเน่อุปถัมป์มาก น้องเล็กเหนือสุดเสมอ555555555 🐥🧡🤏🏻
หัวหมอออ. retweeted
แจก spreadsheet สำหรับ #วางแผนภาษี 2026 ค้าบ (ภงด.91)
- มีหน้า review สิทธิลดหย่อนรวมๆ
- link สูตรคำนวณไว้ เขียนว่าใช้ลดไปกี่ %
- แบ่งหมวดตามสี
- มีโน๊ตเรื่องเอกสารที่ต้องใช้
** ใครจะใช้สิทธิลดหย่อนต้องซื้อในปีภาษีนี้น้า (ไปซื้อปีใหม่มาลดไม่ได้เด้อ)
docs.google.com/spreadsheets…
หัวหมอออ. retweeted
ไม่ค่อยอินกับการประหยัดทุกอย่างเพื่อเกษียณอ่ะ เราอยากมีเงินใช้ตอนแก่ก็จริง แต่ก็อยากมีเงินไปเที่ยวตอนที่ยังเดินวันละ 20,000 ก้าวไหวด้วย นึกออกปะ
หัวหมอออ. retweeted
เราเคยซื้อผลไม้รถเข็น ซื้อบ่อยมากๆ เพราะเป็นคนชอบกินผลไม้ มีวันนึงมีป้าคนนึง เขาก็เดินมาซื้อ แล้วทีนี้ตรงรถเข็นเขาจะมีพวกกระปุกพริกเกลือ กะปิ อะไรต่างๆอ่ะ ก็ยืนๆรอผลไม้อยู่ป้าคนที่มาซื้อผลไม้แกเอาช้อนในกระปุก ตักพริกกะปิขึ้นมาแตะๆ แล้วเอาไปแตะลิ้น แล้วแกก็ทำวนแบบนี้ แล้วก็เอาช้อนวางไว้คืนในกระปุก และคนขายเห็นก็ไม่ว่ายืนคุยกันสนุก ป้าแกก็เหมือนจะซื้อบ่อยนะ หลังจากนั้นพอเจอรถขายผลไม้เจ้านี้มา เราเลยไม่ค่อยกล้าซื้ออีกเลย คือติดภาพไม่รู้ว่าจะปล่อยให้คนอื่นทำแบบนี้อีกไหม และกลัวว่าป้าคนเดิมเวลาซื้อเขาจะทำเหมือนเดิมอีก เพราะนี่ชอบกินพริกกะปิด้วยไง หลังจากนั้นมาก็เลยไม่ค่อยได้ซื้ออีกแล้ว
หัวหมอออ. retweeted
รู้มั้ยทำไมเด็กไทยกลัวภาษาอังกฤษ
หัวหมอออ. retweeted
แถมอีกเรื่องเล็ก ๆ บอเก่านี่เคยย้ายออฟฟิศจากห้วยขวางไปสาทร มันต้องเซ็นยินยอม + ติดประกาศ แจ้งล่วงหน้า 30 วัน ถ้าบอไม่ทำตามนี้ หรือเราไม่โอเคกับโลเคชั่นใหม่ สามารถไม่เซ็นสัญญาต่อได้ ได้ค่าชดเชยเหมือน lay off เลย ช่วงนั้นคนออกเต็ม พวกที่อยู่มานานละอยากออกอยู่แล้ว โคตรคุ้มครับ
อยากแนะนำให้คนทำงานทุกคนหาเวลาอ่านกฎหมายแรงงานกันไว้บ้าง โดยเฉพาะเรื่องการเลิกจ้าง Layoff ค่าชดเชยอะไรต่างๆ
อย่าคิดว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดกับเรา เพราะวันที่มันเกิดขึ้นจริงคือไม่มีเวลาหาข้อมูลอะไรทั้งนั้น HRเรียกเข้าห้อง จับเซ็นสัญญา ยกเลิกจ้าง บางที่เซ็นเสร็จก็ให้ไปเลย รู้ตัวอีกทีเซ็นอะไรไปแล้วบ้างก็ไม่รู้
ตอนอยู่ออส คุยกันกับเพื่อนต่างชาติเรื่องแอปว่า line มันมีสติ๊กเกอร์กับธีมน่ารักๆ ด้วยนะ คนไทย คนญี่ปุ่น (all) เห็นด้วย ส่วนฝั่งตะวันตกทำหน้าไม่เก็ท บอก who cares? ไอ่สราส ก็พวกกรุนี่ไงล่ะแคร์ เลยใช้กันอยู่ 2 ประเทศ 555555555555555
หัวหมอออ. retweeted
เราว่าต้องแยกกันก่อนนะ ระหว่างคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมกับคนที่ทำงานร่วมกับคนอื่นยาก
บางคนเงียบ ไม่ชอบคุยเล่น ไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน แต่พอเป็นเรื่องงานก็คุยได้ปกติ ประสานงานดี ไม่มีปัญหากับใคร แบบนี้เราโอเคเลย แต่มันจะมีอยู่อีกประเภทที่ดูปิดตัวเองจนคนอื่นไม่อยากเข้าหา จะถามงานแต่ละทีก็ต้องดูอารมณ์ก่อน ถามไปก็ตอบห้วนๆ เหมือนเราไปรบกวนชีวิตเขา
ไม่ต้องถึงขั้นเปลี่ยนตัวเองเป็นคนช่างพูดช่างคุยหรือไปเข้าสังคมทุกวงก็ได้ แต่การทำงานอ่ะ มันต้องพึ่งพาคนอื่นบ้าง จะเก่งแค่ไหนก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำทุกอย่างคนเดียวได้ แล้วถ้าคนรอบตัวไม่อยากแม้แต่จะเดินมาคุยด้วย มันก็เป็นปัญหาเหมือนกันนะ
หัวหมอออ. retweeted
🚨 โลกตะลึง! ชนพื้นเมืองเผ่า "อาวา" 🌿
ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกนานหลายทศวรรษ ปรากฏตัวพร้อมอาวุธโบราณในป่าบราซิล เพื่อขออาหารจากชาวบ้านใกล้เคียง 🏹
ภาพประวัติศาสตร์ในรอบหลายทศวรรษชนพื้นเมืองเผ่า อาวา-กวาฮา กลุ่มที่ใช้ชีวิตตัดขาดจากโลกภายนอก ราว 15-20 คน (มีทั้งเด็กและหญิงตั้งครรภ์) ยอมปรากฏตัวใกล้หมู่บ้านในรัฐมารันเยา บราซิล เพื่อขออาหารประทังชีวิต พร้อมอาวุธล่าสัตว์แบบดั้งเดิม 🏹
เบื้องหลังที่น่ากังวลใจ🥲 หลายคนมีร่างกายซูบผอม สะท้อนว่าพื้นที่ป่ากำลังถูกนายทุนตัดไม้และบุกรุกหนักจนหาอาหารไม่ได้ ล่าสุดหน่วยงานบราซิลสั่งคุมเข้มพื้นที่ ห้ามคนนอกเข้าใกล้ หวั่นเชื้อโรคจากโลกภายนอกคร่าชีวิตคนกลุ่มนี้
🌿ความเจริญของโลกภายนอก กำลังเบียดบังลมหายใจสุดท้ายของพวกเขาอยู่หรือเปล่า? 👇














































