STRANDED IN NOWHERE

«مدیون زخم‌های خود هستم» می‌گوید سرنوشت‌سازترین لحظه زندگیش آنگاه بود که از اروپا به مرز ایران رسیدند، پدرش از اتوموبیل پیاده شد و خاک وطن را بوسید. پدر معمار و تحصیل کرده‌ای که وقتی برای اولین‌بار او را به مقبره فردوسی برد به دخترش، ایران دَرودی گفت: «اینجا با ادب راه برو!» شاید هیچ فرازی به اندازه‌ی این جمله که در زندگینامه‌اش نوشته بازتاب زندگی او نباشد: «نه فرمان می‌دهم، نه فرمانبردارم» و این آموزه‌ی دَرودی است به ما که طی سال‌ها ممارست در هنر و کوشیدن در راه فرهنگ، در آخرین گفتگوی بلندش به تاکید گفت که؛ «بزرگترین ثروتش عشق به ایران است و فرهنگ این سرزمین» و نوشت؛ انسان تا بدانجا انسان است که بداند آزادی حق دیگران است./۱