random guy in the corner

زندگیم یه موقعی Losing my religion بود، بعدترها شد No surprises و الان مدت‌هاست everything i wanted.

رفتم اسمتو سرچ کردم استوری‌تو دوباره ببینم ولی تو قدرمو نمی‌دونی

همینم بود مونده بخوام غصه‌ی تو رو بخورم

کاش یه زید بی‌رنگ داشتم که گیر میداد Coraline رو ری‌واچ کنیم

دوس دارم تا سردتر نشده یه روز عصر برم ارسا.

واقعیت اینه که کمتر چیزی ارزش شکستن ایگوت رو داره

دقیقاً تو رزیدنتی رادیولوژی دندون قبل اومدن CBCT چه کسشری یاد می‌گرفتن؟ کل گرافی‌هاشون اندازه یه CXR هم نیست. حالا همون CBCT هم هیچی نداره‌ها ولی نمی‌فهمم قبلش اصلاً چرا این رشته وجود داشته. تخصص‌هاشون یکی در میون اسکمه قشنگ.

نمی‌دونی دیگه چقد هیچی برام مهم نیست

یه کاردیولوژیست میان‌سال دیدم اسمش آرسیس‌عه. جدای اسم خاصش با وایب طرف حال کردم. دوکتور واقعی بود.

این خاموش کردن نوتیف اینستا و توئیتر هم نهایتا یه هفته تونست اسکرین تایمم رو بیاره پایین

دلم می‌خواد برم یه شرکت خوشگل کار کنم. از بیمارستان متنفرم. کلم کیری می‌شه، یه عمر کار سخت و تکراری کنم.

دخترای خوشگل کمی تا قسمتی کینکی هستن

میگه که پرفکت بودن کافی نیست، باید کار کنه

اصلا حوصله مرکز تحقیقات و اینا رو ندارم

آرزو به دل موندم امیدوار شم و سراب نباشه

کم خودم داستان دارم، از هر کی هم خوشم میاد خودش یه تراژدیه.

با سهمیه بلافاصله بعد پزشکی خودگردان، پوست رازی خونده. نه طرح عمومی رفته و نه سربازی و همزمان با طرح تخصص تو تهران داره تو مطب کار می‌کنه. بعد ریلز گذاشته که متولد فلانم ولی متخصص پوستم و معروف شدم، علتش هم لطف مردم بوده. انگار سهمیه‌ای نمی‌تونه وقیح نباشه.

واقعیت اینه که رابطه‌ای که چندین سال طول بکشه و هنوز از طرفت مطمئن نباشی رو بهتره تموم کنی.

اون موقع که فکر می‌کردم خدا هست هم با من نبود. آره خلاصه.

یادمه یه سری حرف‌ها رو فقط تونستم با محمدرضا بزنم و شاید تنها کسی بود که حرف‌های منو فهمید