ALT imahe mula sa Philippine Collegian
ALT pamagat: sa diliman, ating ipapaglandakan i. alam natin pareho, kung may altar ang milagro, hindi magarbo ang ating trono. pero dinig ng mga santo—kahit mga hindi kilala—kung paano kita sambahin at naging laman ng bawat panalangin. akala niyo ba, ang pagmamahal ko ay para sa kataas-taasan? sino ba kayo? ii. anak tayo ng diyos, weh? mas banal pa nga ang aso sa paningin ninyo. sabi nila, anuman ang iyong ginagawa sa iyong kapatid ay iyo rin para maranasan. kaya pala panay samba't pagrorosaryo ang santong kabayo na iyan. nilibot ang sanlibutang hinahabol ang katotohanan kahit tinatapakan ang luwalhati.
ALT iii. sa gitna ng katipunan, sa dulo ng pakikibaka, at sa ating pagsasalubong sa bahaghari, tayo ay ehemplo ng ating sariling talinghaga. at hanggang ang sugat ay lumikha ng sariling sulat. tayo ang manunulat ng ating sariling kinaibuturan. iv. dito matatagpuan ang tunay na paraiso. sa diliman, kung saan hahagkan kita sa pasakit na ipinapataw ng demonyo. at sa diliman, kung saan hahalikan kita sa harap ng mga dilang anghel. makikita rito ang himala dahil sa pag-ibig na totoo.
ALT imahe mula kay @not_acultleader sa x.
ALT Before I go home, we stand along the first train station. the Taft Avenue hums with noise— the screech of rails, the rush of footsteps, and the crowd moving like a never-ending machine. It was a long day for you, I know. So I let you tackle into the women's lane. And for a moment, the distance between us feels longer than the kilometers ahead. I wanted to spare you from the rush and press of shoulders. And that's our way of finding comfort in distance of separation. To be seen is to be cared, and to be known is to be considered in the quiet adjustments, in making room for someone even when space is scarce. Perhaps love is not always found in closing the distance, but in noticing what might burden the other and carrying a little of it for them.
