Bu iki seçenek de insanın elinde patlamaya hazır iki ayrı bombayı andırıyor. Mesele hangisinin daha çok tedirgin edeceğinden ziyade, patlama ihtimalinin nerede ve nasıl bir hasarla çıkacağı. İkisi de başlı başına birer röntgen filmi gibi, kişinin bağlanma ve ilişki yürütme kapasitesi hakkında net fikirler veriyor.
Bu ikisini şöyle bir terazide tartarsak;
3-4 yıllık ilişkisi yeni bitmiş biri ile başlayacağın ilişkide tedirginlik kaynağı; onun yaşadığı yas süreci, bitmeyen hesaplaşmaları ve eski hayatının hortlakları.
Bu arkadaş uzun süre bir sisteme, ortak bir rutine, hatta muhtemelen bir köpeğin ortak velayetine adapte olmuş.
Ayrılığın üzerinden ne kadar geçtiği hayati mesele. Eğer taze bir enkazsa, seninle kuracağı bağ yüzde doksan dokuz yara bandı olur. Seni sevdiği için değil, o devasa boşluğun gürültüsünden kaçmak için sığınmıştır limana. Kafada hala eski ilişkinin mukayeseleri, öfkeleri... Boşuna nefes tüketirsin.
Kurtaran tarafı ise en azından ilişki bilinci var. Uzun vadeli düşünmeyi, emek vermeyi, fedakâarlığı bilir. Kısacası masada bir donanım vardır, parmak kasları tutuyordur. ++
Diğerini yani en uzun ilişkisi 1-2 ay sürmüş kardeşi ele alırsak. Onun itici tarafı ise; derinleşememe korkusu, kronik kaçınganlık ve hastalıklı bir tahammülsüzlük.
Yetişkin bir insanın hayatındaki en uzun ilişkinin 1-2 ay sürmüş olması müthiş bir red flag'dır. Bu tip, balayı evresinin o cafcaflı, tatlı ışıltısı biter bitmez yani sorumluluk kapıyı çalınca, gerçekler masaya dökülünce kaçmaya programlıdır. En ufak bir pürüzde, kusurda 'Bizden bi’ şey olmaz ya' diyerek masadan kalkmaya alışmıştır. İlişki kası hiç gelişmemiştir. Çünkü o sadece başlangıçların heyecanını sevmeyi bilir, gerisi iliğine kadar batar.
Bu arkadaşın kurtaran tarafı var mı? Yok. Bu eleman kaçmak için deli gibi bahane arıyor zaten, sen sadece sıradaki duraksın. ++
2
14
1,232
Şimdi net bir tercih yapmak gerekirse; en uzun ilişkisi 1-2 ay sürmüş olan bence çok daha korkunç ve yorucudur.
Neden mi? Çünkü birinde uğraşacağın şey eski bir hatıranın hayaleti, zamanla toparlanabilecek bir enkazdır. Diğerinde ise doğrudan bağlanma fobisinin bizzat kendisiyle, duvara konuşmakla uğraşırsın.
Öte yandan, eski enkazın altında kalıp moloz temizlemeyi göze almak da ayrı bir delilik...
2
10
1,051
Bırakmazlar derken sanki toplu tanzim satış çadırından bahsediyoruz mübarek.
20’lerinde 'aman elimden kaçmasın' diye apar topar kapışılan o meşhur en iyi malların hatırı sayılır bir kısmı, 30’una gelmeden garanti iade kargosuyla piyasaya geri dönüyor zaten.
Adliye koridorlarındaki o kabarık boşanma dosyaları, o erken kapıldı denilen malların ilk kullanım hatasında servis masasına nasıl döndüğünün ıslak imza belgesi değil mi zaten.
O yüzden otuzundan sonra tezgahta kalanlar elde kalmışlar değil kardeşim. Onlar, ilk kaos dalgasını, o panik atak evlilikleri uzaktan çekirdek çitleyerek izleyip 'Ben bu amatör ligde oynamıyorum' diyerek kendi huzur krallığını kurmuş usta oyuncular.
Zaten her şeyin kurye hızında eskiyip çöpe atıldığı bir akışkan çağdayız. İlişkiler de insan odaklı olmaktan çıkıp resmen aç kullan iade et modeline döndü.
20’lerdeki o garanti kapsamı bitmeden nikahı kıyalım paniği tam anlamıyla bir e-ticaret kazası. İlk sigorta attığında usta çağırıp tamir etmek yerine boşver, çöpe atıp yenisini sipariş edelim kafasıyla kuruluyor o evliliklerin çoğu.
O yüzden 30’undan sonra gelen o bilinçli bekarlık, modern dünyanın o kaotik trafiğine karşı çekilmiş betonarme bir sığınak kardeşim. İnsanlar o akıntının ortasında derme çatma sallarda savrulmaktansa, kendi kalesinin anahtarını cebinde tutmayı, o sığ insan kalabalığı yerine de konforlu bir yalnızlık zırhı giymeyi tercih ediyorlar.
5
459
Pırıl pırıl, tertemiz bir mantık. Tabii ki ortamda tecavüzcü olmasa kimse tecavüze uğramaz, harika tespit. Ama gelin masaya biraz da gerçeğin o rahatsız edici pisliğiyle oturalım.
Bakın, bu meselede karşımızda iki tane kilitlenmiş tip var ve ikisi de aslında aynı kapıya çıkıyor:
Biri çıkıp 'Gece yarısı o saatte sokakta ne işi vardı' diyor (klasik muhafazakar panik). Diğeri de çıkıp 'Sorun kıyafetler değil, kötü adamlar' diyor (liberal ahlakçılık)
Peki, Foucault amcamız mezarından kulaklarımızı çınlatsa ne derdi biliyor musunuz?
'İktidar sadece yasaklayan değil, bizzat üreten bir mekanizmadır.'
Sokaktaki o kadının bedeni de, o bedene yönelen o şiddet de, o şiddeti ya ahlaksızca meşrulaştıran ya da basit bir dille kötü adam parantezine alıp mahkum eden söylemler de hep bu iktidar aparatının eseri.
Biri kadının bedenini yasaklarla eve kapatıp eve hapsederek denetliyor.
Diğeri ise bedeni soyut bir özgürlük fetişine çevirip arka plandaki o devasa yapısal çürümeyi, eşitsizliği ve şiddet rejimini görünmez kılıyor.
Yani sağdaki de soldaki de (liberali de muhafazakarı da) aslında aynı biat mekanizmasının kolları.
O yüzden işin içinden 'Sorun sistem değil, birkaç kötü adam' diyerek sıyrılmak...
İşte bu, sistemi eleştiriyormuş gibi görünerek sistemi korumanın en konforlu, en lüks yolu. Kötü adamı gökten zembille inmiş bir canavar ilan edip rahat bir nefes alıyoruz ama o canavarı besleyen çarklara dokunan yok.
Haklısınız arkadaşlar, her şey çok net. Sadece gerçeğin gerisi biraz açıkta kaldı, onu da örtüverelim olsun biter.
Flört aşamasında aşık olduğunuz şey karşıdaki etten kemikten insan değildir, kafanızda yarattığınız fantezi nesnesidir. O flört döneminde halının altına süpürdüğünüz o küçük uyumsuzluklar var ya? İşte onlar, o fantezi filminin perdesindeki küçük deliklerdir. Siz kapanır sanırsınız ama oradan içeri sızan şey Gerçeğin ta kendisidir.
Film kopar, perde yırtılır ve karşınızda o sinir bozucu, gram değişmemiş, gerçeğin ham haliyle dikilen insan kalır.
Kimse kimseyi sevgiyle yontup heykel yapmıyor. En fazla üzerine biraz boya sürüyor, o da ilk pas sökülmesinde dökülüveriyor.
Hayalinizdeki o olası şaheser ihtimaline değil, masa başında sandalyeye oturan o somut, arızalı, tescilli gerçeğe bakın. Yoksa 10 katlı çarpan etkisiyle gelen o fatura, insanın rüyalarını değil, sinir sistemini darmadağın eder.
Sosyal medya meydanlarında dönen o sonsuz 'kim kime üstünlüğünü kuracak, kim kimi daha çok süründürecek, kim kime ilk adımı atmayacak' savaşlarına bakıyorum da. İnsanlar ilişkileri adeta ortaçağ kuşatmasına çevirmiş durumda. Herkes elinde kalkanla geziniyor, sevgiyi tartmak için elinde hassas teraziyle botanik bahçesinde kelebek avlıyor sanki.
Şimdi buradaki o 'ispat etmekten kurtulma' lüksüne bir odaklanın Allah aşkına. Günümüz ilişkilerinin en büyük kanseri ne biliyor musunuz? Sürekli teyakkuz hali. Kadın ya da erkek fark etmez; içeride 'Acaba beni gerçekten seviyor mu? Acaba yarın sabah uykudan uyanınca vazgeçer mi?' korkusu varsa, o ilişki muhabbet yuvası olmaktan çıkar, açık alanda karakol nöbetine döner. Her kelime bir test, her sessizlik bir trip, her mesaj süresi bir kriz sebebi. İnsan sevildiğinden emin olamayınca ruhuna çelik yelek giyip geziyor mecburen.
Karşıdaki adam niyetini, sevgisini, duruşunu öyle bir net, öyle bir sarsılmaz koyar ki ortaya... İşte o an o çelik yelek çıkarılır, o ağır zırh balkonun kenarına bırakılır. Kadın için o saatten sonra acaba'lar biter.
Güvende olan insan performans sergilemez. Rol yapmaz, acaba şöyle yapsam daha çok sever mi diye kırk takla atmaz. Sadece var olur. Oturduğu koltukta rahat eder, kahvesini huzurla yudumlar, konuşurken kelimelerini tartmak zorunda kalmaz. Zaten ilişkinin kalitesi de tam olarak o savunmasız kalabilme cesaretinin gösterildiği an başlar.
Bizim millet olarak romantizmi yanlış anlama biçimimiz tam olarak bu işte. Sanıyoruz ki aşk dediğin şey sürekli bir drama, bir kalp krizi, bir dağları delme operasyonu olacak. Hayır arkadaşım, aşk dağ delmek falan değil; günün sonunda yorgun argın eve geldiğinde kapıyı açtığında o omzundaki yükün yere düşmesidir.
O yüzden, bırakın bu 'kim daha az umursarsa o kazanır' tiyatrolarını. Sevginin cimrisi olunmaz. Karşısındakine kendini değerli ve emniyette hissettirebilen insan, bu devirde zenginliğin en kralını yaşıyordur, benden söylemesi.
Neden mi? Çünkü kapitalizm tam da bu karakteri ödüllendiriyor. Sistem dürüstlüğü, ince düşünmeyi, acaba karşıdakinin kalbi kırılır mı hassasiyetini sevmez. Onları kendini yavaşlatan birer maliyet, birer çöp olarak görür. O kötü dediğin adam oradan oraya zıplayıp konfor içinde yaşıyorsa, sırf sistemin kurallarına yani başkalarını araçsallaştır, hızlan, ez ve geçe tam uyumlu birer NPC olduğu için yaşıyor. Adam optimizasyonun kitabını yazmış, sen hala vicdan terazisinden bahsediyorsun.
İşin en komik ve bir o kadar trajik kısmı da o aşırı haz ve keyif tuzağında kopuyor. O dışarıdan parıl parıl parlayan, gününü gün ediyor sandığınız adamların hayatına biraz yakından bakın. İçerideki o koca boşluğu örtmek için sürekli birilerine zarar vermek, durmaksızın tüketmek zorundalar. Adam her şeyi elde etmiş ama kendi yarattığı ideolojik hapishanenin içinde ruhsuz bir otomat haline gelmiş. Yaşadığı şey hayat değil, sistemin dişlileri arasında öğütülürken çıkardığı gürültülü bir ses sadece.
Özetle; o kötülerin konforuna bakıp iç çekmeyi bırakın. Adamlar o konforu satın alabilmek için insanlıklarından, derinliklerinden ve o sahici ruhlarından zaten peşinen vazgeçtiler.
Sistem onları ödüllendiriyor gibi görünürken aslında sessizce maktule çeviriyor. Sahnenin kenarında oturup bu absürt komediyi izlemek varken, onların sahte vitrinine hüzünlenmek bize yakışmaz.
O hep kafamızda büyüttüğümüz, 'Ah, keşke o yoldan gitseydim, şu an hayatım Malibu sahillerinde viski yudumlamak gibi geçerdi' dediğimiz o gidilmemiş yol var ya? Tamamen bir illüzyon.
Gidilmemiş yol aslında sadece hayal gücümüzün bir pazarlaması.
O yolun bütün cazibesi, hiç ayak basılmamış olmasından geliyor. Eğer cidden o yolu seçip oraya adım atsaydın, beş dakika içinde orası da bugünkü hayatın gibi rutubetli, sıradan ve buralardan nasıl kaçsam dedirten bir yere dönüşürdü.
Hemen arkasından ne olacaktı, biliyor musun? Bu sefer de arkanda bırakıp geldiğin bugünkü hayatını romantize etmeye başlayacaktın. Yani insan zihni, elindekinden sıkılıp hep ötekine aşık olan kronik bir aldatmacanın içinde yaşıyor.
Lacan abimiz bu konuyu çok güzel özetliyor. Arzu nesnesi ulaşılamaz olduğu için arzu edilir, diyor.
Sen o seçmediğin hayatı muazzam sanıyorsun çünkü seçmedin. Elini uzatıp tutamıyorsun ya, işte o yüzden gözüne Oscar ödüllü bir yapım gibi görünüyor. İnsan beyni boşluk sevmez. Hayatındaki o tatminsizlik hissini doldurmak için hemen kafasında masalsı bir fantezi üretmek zorundadır. Pişmanlık dediğin şey de o pembe fantezinin balonu patlayıp gerçeğin duvara çarptığı an yaşadığın paniktir, hepsi bu.
Hem zaten seçim özgürlüğü de koskoca bir tezgah.
Kierkegaard çıkıp diyor ki: Ağlamayı bırak, hangi pişmanlığı seçeceğine karar ver yeter.
Hangi seçimden bahsediyorsun Allah aşkına? Zaten sistem o menüyü önüne çoktan koymuş, seçeceğin pişmanlığı bile paketleyip barkodlamış. Sen restoranda iki saat menüye bakıp 'Acaba mantı mı söyleseydim, kebap mı beni yakardı?' diye saçını başını yolarken bile aslında o çarkın dişlilerine yağ taşıyorsun, kafayı yiyorsun.
O yüzden, bırakın bu keşke edebiyatını. Hangi yoldan giderseniz gidin, o yolun sonu kesinlikle aynı çıkmaz sokağa çıkıyor. En azından yol üstündeki çukurlara bakıp gülümsemeyi bilmek lazım.
Şu 'yeterince çalışırsan başarırsınız' ezberini ilk çıkaran kimse, muhtemelen hayatında kürekle kuyu kazmamış ya da hep rüzgarı arkasına alıp koşmuş biridir. Feyyaz haklı; o masalı ballandıra ballandıra anlatmayı seviyorlar çünkü sistemin çarkını döndürmek için insanları daha çok çalışırsan kabuk değiştirirsin diye kandırmak işlerine geliyor.
Oysa hayatın öyle kusursuz bir adliye salonu falan olduğu yok. Sabahın köründen gece yarısına kadar kendini paralayıp sıfır adım ilerleyemeyen milyonlarca insan var. Aradaki farkı yaratan şey o kutsal çalışma azminden ziyade, kontrolümüzün tamamen dışındaki kaotik tesadüfler silsilesi, zamanlama ve rüzgarın nereden eseceği.
Bunu kabul etmek bir yenilgi değil, omuzlardaki devasa bir kamburdan kurtulmak aslında.
Ama mesele sadece şanstan ibaret de değil tabi. İşin bir de coğrafi ve mekansal gerçekliği var. Hani diyorlar ya bazen: Bazı topraklar bitki kabul etmez; ekersin, ekersin, yine çıkmaz. Hayat tam olarak böyle bir şey işte.
Eğer bulunduğun zemin seni ağır çekimde boğuyorsa, emeğini emip ranta çeviriyorsa, varlığını değil yokluğunu oynamak istiyorsa; orada saatleri devirmenin, biraz daha gayret edeyim diye didinmenin adı çalışmak değil, gönüllü ameleliktir.
Çünkü;
Emeğin karşılığı bakkal veresiyesi gibi deftere yazılmıyorsa,
Liyakat denen şey çoktan camekanlı dolaplara kaldırılıp kilitlendiyse,
Çaban bataklığa saplanmış gibi her hareketinde seni daha derine çekiyorsa,
Kapılar yüzüne değil, sanki hiç var olmamış gibi duvara dönüşmüşse…
Orada daha fazla kürek çekmek seni usta bir denizci yapmaz, sadece teknenin dibini deler.
O yüzden kural net: Değiştiremiyorsan terk edeceksin. Terk edemiyorsan da kusura bakma ama bık bık şikayet etmeye hakkın kalmıyor. Çalışmak, terlemek, çabalamak tabiki kıymetli ama kaderini ve oyunu kendi lehine çevirmenin ilk ve en somut şartı, seni o boğucu bataklıkta tutan zemini terk etmeyi bilmektir.
Sahnenin kenarına çekilip filmi izleyecek yaştayız artık, başkasının çektiği ucuz filmlerde figüranlık yapmaya gerek yok.
Neymiş efendim? 21 günde ayrılık acısını unutun, enerjinizi yükseltin, toksik bağları evrene postalayın.
Adam bildiğin kalbi marangoz testeresiyle ortadan ikiye bölmüş, bunlar çıkmış sabah şükür duasıyla güne başlayalım, laleden enerji alalım' diyor.
Geçen yine kaydırıyorum ekranda; bir tanesi yazmış, 'Ayrılık sonrası hızla toparlanmanın 5 altın kuralı.' Kardeşim, ortada ceset var ceset. Hangi 5 altın kural? Altın ne arar la cehennemin dibinde?
Ömer Kurt çok haklı aslında; insana hemen iyi ol baskısı yapmak, ameliyat masasında adama hadi kalk da halay çekelim demekle aynı şey. O yalnızlık gecelerinin sabaha karşı üçe, dörde bürünen o sessizliği var ya... Hani insanın duvardaki gölgesiyle bile acaba haklı mıydım diye tartışmaya başladığı o saatler.
İşte o anlarda beyin sana alarm veriyor: Ağam bizimle eğleniyor, merkezi sistem çöktü diye sinyal çakıyor. Sen kalkmış pozitif enerji diyorsun.
Asıl ağladığımız şey ötekinin kendisi değil ki. Adamın bizim fantezi lunaparkımızda açtığı devasa çukur. Evi, barkı, zihindeki senaryoyu yıkıp gitmiş, sen enkazın üstünde baretle dolaşıp acaba çimento kalitesi mi kötüydü diye analiz kasıyorsun.
Cioran’ın kulakları çınlasın; insan var ya, atomu parçalar, evrenin sırrını çözer ama iki yıllık ilişki bitince 'acaba şu an ne yapıyor' diye stalk yapmaktan duvara toslar.
O acı çekilecek abi, kaçarı yok. Kestirme yol arayan ya navigasyonu yanlış açmıştır ya da ruhunu peşin fiyatına taksitle aracı kurumlara devretmiştir.
Bırakın o hemen iyileştim, çok güçlüyüm pozlarını. İçinizden geçiyorsa bırakın oradan geçsin. En azından rüzgarı hissedersiniz, trajikomikliğin de tadı başka.
Biri bana ayrılık acısı nasıl geçer diye sorsa, bir psikoterapist olarak şunu söylerim:
Kendinize hemen iyi olma görevi vermeyin. Yalnızlığın ağır bastığı geceler, kaygıyla başlayan sabahlar olacak. O anlarda bu hal hiç bitmeyecek gibi gelebilir. Ayrılığın kestirme yolu yok, acının içinden gün gün geçersiniz.
Şimdi bakın, sosyal medyada yine 'şefkat ile şehvet aynı yatakta halay çekemez' türünden ezbere laflar, dramatik tespitler havada uçuşuyor. Yok efendim neymiş? Beynimiz hemen devreye girip 'Aman dostum, bu artık senin evlat/ebeveyn kataloğuna girdi, sakın ha!' diyerek şalterleri indiriyormuş falan. Freud mezarında kolbastı oynuyor yeminle.
Olayı hemen böyle dizi senaryosuna, patolojik korku filmlerine bağlamaya bayılıyorlar. Aslında durumun adını koyalım: Evcilleşmenin konforlu ama sinsi bedeli.
Yıllar geçiyor, aynı evde yaşıyorsunuz. Artık karşısındakinin sabah uykulu halini, dolapta hangi peyniri sevdiğini, hatta diş macununu ortadan mı sıktığını ezberlemişsin. Hayat o kadar güvenli, o kadar steril, o kadar kurallara uygun bir aile şirketi haline geliyor ki... Yatak odasına girdiğinde karşında gizemli bir yabancı değil, bildiğin ev arkadaşın duruyor.
Eşini seviyor musun? Sonuna kadar. Canını verir misin? Verirsin. Ama mesele arzu olunca, beyin 'Bu kadının/adamın hayatındaki her sigorta poliçesini ben biliyorum zaten, neresini merak edeyim şimdi?' diyor.
Arzu gizemi sever, mesafeyi sever, birazcık da 'Acaba şu an kafasından ne geçiyor? huzursuzluğunu sever. Sen adamı/kadını ev halkının demirbaşına çevirip steril bir kabın içine hapsedersen, erotizm de koli bandını yapıştırıp ilk otobüsle başka bir adrese taşınır.
Özetle; arzu ölmüyor arkadaşlar, sadece adresten taslak olarak siliniyor. Evin içinde o gerekli ötekilik ve mesafe duygusunu öldürdüğünüz an, geriye kalan tek şey harika bir paslaşma, ortak fatura ödeme partnerliği ve maalesef bolca şefkat oluyor.
Psk. Fatih Reşit Civelekoğlu, "Eşini seviyor ama cinsel olarak onu arzulamıyor. "Bu neden olabilir? sorusunu yanıtladı:
• Çok basit.
• İlişki, şefkat eksenine kaydı.
• "Niye aldattın?" diye soruyorum.
• "Hocam," diyor, "Ben eşimi çok seviyorum." diyor.
• Nasıl sevgi bu?
• Karısı oradan diyor: "Bu nasıl sevgi?" diyor.
• "Böyle sevgi olur mu?" diyor.
• Ben de diyorum ki: "Evet, olur."
• Hem de güçlü bir sevgi.
• "Nasıl bir sevgi hocam?"
• "Bir babanın kızını sevmesi gibi."
• "Evladın annesini sevmesi gibi bir sevgi" diyorum bu.
• Güçlü bir sevgidir.
• Ama eşler arasında bu tarz bir sevgi, patolojik bir sevgidir.
• Hastalıklı bir sevgidir.
• Dolayısıyla, ilişki, şefkat eksenine kaydığı andan itibaren, arzu orada barınamaz, tutku orada kendine yer bulamaz.
• Çünkü şefkat ve şehvet, beyinde aynı anda var olamaz.
• Birisi varsa diğeri yoktur.
• Çocuğuna şefkatle bakıyorsun, değil mi?
• Şehvetle bakmazsın, bakamazsın.
• Çünkü beyin, buna müsaade etmez.
• Der ki: "Bu şefkat öznesi," der, "buna şehvetle bakılmaz."
• Bitti.
• Bu bir sigorta mekanizmasıdır.
Aslında bütün düğüm şurada kopuyor. Sevgi birleştirmek ister, arzu ise araya biraz mesafe koyulmasını bekler.
Zaten sevmek demek; iki insanın birbirine yaklaşması, sınırları eritip gurur yapmadan 'biz' olabilmesi demek.
Ama arzunun tabiatı bambaşka. Arzulamak için, karşındakinde hala sana ait olmayan, ezberleyemediğin, kurcaladıkça sürpriz çıkacak o başkalık payının duruyor olması lazım. Tam olarak sahiplenemediğin, yüzde yüz çözemediğin bir gizem olacak ki orada bir heyecan kalsın.
İlişkilerde o şefkat ekseni dediğimiz yer var ya, işte orası tam olarak sınırların tamamen buharlaştığı, gizemin rafa kalktığı, 'biz' olmaktan nefes alınamadığı o nokta. Eşini dünyalar kadar sevip de gram arzulayamıyorsan, işte bu aradaki mesafeyi tamamen sıfırlamanın o kaçınılmaz faturasıdır.
Tutku mu istiyorsunuz?
Önce o yapış yapış halden biraz sıyrılacaksınız. Herkes kendi bağımsız alanına çekilecek, kendi gizemini koruyacak ve araya o nefes aldıracak sağlıklı mesafeyi yeniden koyacak. Yoksa birbirinizin ruhuna tamamen abone olup aradaki o yabancılık büyübozumunu yok ettiğiniz an, geriye kalan tek şey harika bir yoldaşlık oluyor, arzu da kibarca tuş kilidini kapatıp başka hayallere yelken açıyor. ++
Erotizmin ham maddesinde her zaman minik bir yaramazlık, yasakla flört etme, dış dünyanın kurallarına ayak direme ve hafiften bir suç ortaklığı vardır.
Evlilik kurumu ne yapıyor peki? Baştan sona masumiyeti, düzeni, dürüstlüğü, pırıl pırıl bir güvenliği kutsuyor.
Şimdi siz kalkıp ilişkiyi tamamen kusursuz bir aile tablosu ve ahlaki huzur merkezi üzerine kurar, içimizdeki o biraz vahşi, kuralsız, hatta bencil tarafları tamamen halının altına süpürürseniz ne oluyor? Oradan döküle döküle devasa bir şefkat fışkırıyor ama erotizm havaya karışıp uçuyor.
Çünkü şehvet dediğiniz şey usulüne uygun, kurallı ve terbiyeli olmaya tamamen alerjisi olan bir enerji türü.
Toparlamak gerekirse; 'Aman efendim, ilişki hastalıklı olduğu için şefkat şehveti katletti' falan hikaye. Öyle beyin sigortası filan da bahaneden ibaret.
Çiftler birlikte yaşlanırken kendi erotik zekalarını, o merak duygusunu ve aradaki o hayat kurtarıcı mesafeyi koruyamadıkları için şefkat evdeki tek sığınak haline geliyor.
Mesele aynı insanda ikisi birden asla barınamaz tembelliğine sığınmak değil. Bütün mesele, aynı insanın içinde hem o güvenli, şefkatli yoldaş kalabilmeyi hem de karşındakine baktığında hala keşfedilmeyi bekleyen çekici bir yabancı görebilme becerisini ayakta tutabilmekte. Yoksa gerisi sadece iyi niyetli bir ev arkadaşlığı.
Meseleyi karmaşıklaştırmayın. Bütün bu 39 maddenin özeti 3. maddedir: Daddy issues.
Kadının ağız dolusu küfür etmesi, kavga çıkarmaktan zevk alması, sürekli eski sevgilisine konuyu getirmesi ve yanındaki adama cüzdan muamelesi yapması tamamen erken çocukluk dönemindeki baba figürünün coşkusal eksikliğiyle ilgili. Libidinal enerji yanlış yere kanalize edilmiş durumda.
Kadın kocam, kocam diye dolanırken aslında aradığı koca değil, içindeki o otoriter ve eksik babayı ömür boyu tahttan indirme çabasından başka bir şey değil. Alizade dinleyerek bastırılmış id'ini dışarı salıyor, tarotla da süblime ediyor. Hepsi bu.
Şimdi efendim, ortalıkta 'Kocaya varmazsan duvarda kalırsın, kediyle ömrün biter' naraları atan o nostaljik akıl hocaları var ya.
Hani sanki evlilik dediğin şey, içine giren herkesin tek tip bir huzur madalyası kazandığı, zemini güllük gülüstanlık bir tesis. Oysa sahanın kenarından oyunu izleyenlerin veya içeri girip de acaba arka kapı nerede diye panik butonunu arayanların gördüğü manzara pek öyle değil.
Madem bu işin masasına oturduk, lafı evirip çevirmenin alemi yok. Kimler bu evlilik müessesesine uzaktan sevsek daha iyi, başımız kalabalık olmasın diyerek yaklaşmalı, hangi tipler nikah memurunun masasına yaklaşırken bile on kere düşünmeli, gelin şöyle çayları tazeleyip bir
dökülelim. ++
2. Ben haklıyım, nokta diyen müzmin hakikat memurları.
İlişki dediğin şey mutualist bir organizmadır, mahkeme salonu değil. Ama bazı tipler var ki, hayatlarının merkezine kendi haklılıklarını koymuşlar. Karşısındaki insanı dinlemek yerine, sürekli Ben zaten demiştim skoru tutuyorlar.
Nasıl bir cehennemdir bu? Bu kafadaki birinin evlenmesi demek, ev arkadaşına 40 yıllık müebbet hapis cezası kesmek demek. Ufak bir rutin tartışmayı, cephe savaşlarına çeviren, zerre esneme payı olmayan o sert ve kaskatı bireyler...
Evlenmeyin abicim. Gidin kendi kendinizle satranç oynayın, en azından taşların dili yok, sesleri çıkmıyor.
3. Konfor alanından bir milim dahi sapamayan, 'Benim Dünyam' hastaları.
Pazartesi rutini salı gününe uymayan, evindeki bardağın yerinin bir santim kaymasından sinir krizi geçiren bazı tipler var. Hayatlarına birini almak değil, sadece kendi yazdıkları senaryoya figüran arıyorlar.
Niye uzak durmalı? Çünkü evlilik, iki ayrı dünyanın kafa kafaya verip yeni bir ekosistem kurmasıdır; tek taraflı bir diktatörlük alanı değil. Benim akşam dizim bölünecek, Benim pazar kahve saatim aksayacak diye homurdanacak olan o birey, evlendiği gün aslında kendi kalesine golü atar. Sonra evdeki diğer insanı da sessiz bir mutsuzluk odasına tıkıp huzur diye buna der.
Yemezler. ++
4. Her şeyi pazarlık masası sanan faydacılar.
İlişkileri bir kar-zarar tablosu gibi okuyan, Ben buna ne verdim, karşılığında ne aldım? diye cüzdan tutar gibi duygu hesabı yapanlar. Bunlar için sevgi dediğin şey borsa spekülasyonu gibidir.
Neden tehlikeliler? Çünkü bu zihniyet, en ufak bir rüzgarda veya krizde 'Ulan bu yatırım zarar yazıyor, taban fiyattan satıp çıkayım' der. İnsan ruhunu excel tablosuna sığdırmaya çalışan bu tiplerin evde işi yok. Onlar borsada tahta yapsınlar, insan kalbini harabeye çevirmesinler.
Toparlayalım...
Bugün modern dünyada evlilikler artık sevginin ya da tutkunun alanı değil. Tam aksine, herkesin kendi küçük travmatik yalnızlığını ötekinin üzerinden sigortalatmaya çalıştığı birer bürokratik sigorta şirketi.
İnsanlar sırf o varoluşsal uçuruma bakmaktan korktukları için, evliliğin o sahte kalabalık sığınağına sığınıyorlar. Yanındaki adam ya da kadına yabancılaşmış ama sırf yalnız kaldım dememek için o 24 saatlik kabusu sürdüren milyonlar var.
Asıl maskeli balo nedir biliyor musunuz? Kediyle yaşayan bekar bir kadının yalnız ve eksik olduğunu söyleyen o mutsuz kalabalığın, aslında kendi evlerinin o sessiz odalarında ruhen çoktan ölmüş olmalarıdır. Kadın kedisini sever, kahvesini içer; sistemin o aptal pazar kurallarına orta parmağını gösterir. Gerçek özgürlük tam olarak budur.
Ezcümle; eğer hayatın gürültüsünden kaçıp sığınacak bir liman arıyorsanız, o liman yanlış bir insanla kurulduğunda batık bir gemiden başka bir şey olmuyor.
Kendi kahvesini huzurla demleyen, akşam eve geldiğinde kapıyı kimseye hesap vermeden açan, ruhunu ve zihnini pazarlamayan bir insanın hayatı; yanlış bir kalabalıkta erimekten katbekat onurludur. Sahnenin kenarında oturup bu absürt tiyatroya popcorn yiyerek bakmak varken, başrolünde mutsuzluk yazan bir senaryoya niye imza atasanız ki?















