Radek Tadajewski

Po marcowym sztormie morze wyrzuca na plażę wodorosty, a razem z nimi bursztyn, i o tym jest Bursztyniarz, moja nowa gra na jeden przycisk: od szóstej do ósmej rano brodzisz z siatką w przyboju pod latarnią z Latarnika i zbierasz tyle bursztynu, ile zdążysz donieść do wiadra. Dopóki trzymasz spację albo przycisk myszy, wchodzisz coraz dalej w morze, a kiedy puścisz, wracasz do wiadra, dwa razy wolniej, bo tyłem i z siatką w wodzie. Im dalej od brzegu, tym gęstsze wodorosty i większe bryłki, ale siatka mieści tylko sześć kawałków, a liczy się wyłącznie to, co już jest w wiadrze. Z czasem na plażę schodzą też inni zbieracze, którzy wybierają bursztyn z płycizny. Co jakiś czas przychodzi duża fala i trzy sekundy przed tym, jak się załamie, widać na morzu jej ciemny grzbiet (i słychać narastający huk), ale... z daleka, gdzie bursztynu jest najwięcej, to za mało, żeby zdążyć na płyciznę, a fala, która złapie Cię na głębszej wodzie, przewraca Cię i zabiera wszystko z siatki. Następna duża fala przychodzi dopiero kilkanaście sekund po poprzedniej i cała gra polega na tym, żeby tę przerwę wykorzystać. Bursztyniarza zrobiłem w Claude Code (z modelem Opus 5.5) na tym samym silniku do grafiki pikselowej co Tramwaj, Dźwig, Latarnik, Rogatki i Sortownia, a od pierwszej wersji do publikacji minęły nieco ponad dwa dni. W kolejnych rundach poprawek doszło światło (ranek zaczyna się o wschodzie i kończy w pełnym słońcu), życie na plaży (spacerowicz z psem, biegacz, kormoran i mewy) i zakończenie, w którym po udanym poranku zbieracz niesie w stronę wydm wiadro z błyszczącym bursztynem. Bot rozegrał kilkaset poranków na różne sposoby, żebym miał pewność, że kto wykorzystuje przerwę po dużej fali, zbiera wyraźnie więcej niż ten, kto czeka daleko w morzu na następną falę albo chowa się na płyciźnie. Na filmie najpierw gra tak, jakby o tej przerwie nie wiedział, i pierwsza duża fala zabiera mu 17 g, a potem już patrzy na morze i kończy ranek z 96 g na 100. Nagranie jest przyspieszone dwukrotnie, a zagrać możesz na mojej stronie, także na telefonie (link w odpowiedzi).

Tramwaj to pierwsza z moich małych gier przeglądarkowych, ale zagrać w niego możesz dopiero dziś: prowadzisz czerwono-kremowy tramwaj przez pięć przystanków i na każdym starasz się go zatrzymać tak, żeby stanął przodem dokładnie przy żółtej tabliczce. Do jazdy wystarczy jeden przycisk (myszka albo spacja): póki go trzymasz, tramwaj przyspiesza, po puszczeniu toczy się siłą rozpędu, a kiedy znowu go przytrzymasz, zaczyna hamować. Na dwóch przystankach na szynach leżą liście, a na jednym pada deszcz, więc jeśli zahamujesz za mocno, koła się zablokują i tramwaj wpadnie w poślizg. Punkty zależą od tego, jak blisko tabliczki staniesz i czy nie złapiesz opóźnienia. Grę zrobiłem w niedzielę z pomocą Claude Code (z modelem Opus 5.5) i przy okazji powstał prosty silnik do grafiki pikselowej, na którym jeszcze tego samego dnia zacząłem robić Dźwig i Latarnika. Potem przyszła runda poprawek: tramwaj zaczął wyglądać jak Konstal 105Na w dawnych barwach, ulica się ożywiła (jeżdżą po niej autobusy i rowerzyści, po chodnikach chodzą przechodnie, z peronu zrywają się gołębie, gdy tramwaj wjeżdża na przystanek), a przejazd zaczyna się późnym popołudniem i kończy o zmroku, kiedy w domach zapalają się światła. Bot, który testował grę, przejeżdża całą trasę bez spóźnień i staje kilka centymetrów od tabliczki, ale... dostosowuje hamowanie szybciej, niż zdążyłby człowiek, więc chętnie dowiem się, jak pójdzie Tobie :) Na filmie za sterami siedzi bot (nagranie jest dwukrotnie przyspieszone), a Ty możesz spróbować na mojej stronie (link w odpowiedzi).