ks. Tomasz Białoń

Jezus mówi o końcu świata, a my od razu zaczynamy się bać. Tymczasem dla kogoś, kto kocha, koniec czekania jest początkiem spotkania. Dziecko nie boi się kroków matki wracającej do domu. Rozpoznaje je, zanim jeszcze otworzą się drzwi. Chrześcijaństwo polega na tym, żeby tak pokochać Jezusa, by Jego powrót nie był dla nas końcem świata, ale końcem tęsknoty. +++ Ewangelia na 13.11.2026 r. (Piątek): „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona». Pytali Go: «Gdzie, Panie?» On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy».” (Łk 17,26-37)

Jezus powiedział, że królestwo Boże jest pośród nas. A więc nie trzeba daleko podróżować, żeby spotkać Króla. Można spotkać Go nawet wtedy, kiedy człowiek nie ma już siły szukać. +++ Ewangelia na 12.11.2026 r. (Czwartek): „Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».” (Łk 17,20-25)

Panie Boże który nie masz ojczyzny bo cały świat jest Twój a jednak zechciałeś urodzić się w małym Betlejem naucz nas kochać tę ziemię którą dałeś nam pod stopy Nie pozwól nam zapomnieć że Polska nie zaczęła się od nas że zanim nauczyliśmy się mówić ktoś już za nią umierał ktoś całował krzyż przed rozstrzelaniem ktoś szeptał różaniec na zesłaniu ktoś oddawał ostatni kawałek chleba wierząc, że jeszcze będzie wolna Panie uchroń nas przed taką miłością do Polski która kończy się na śpiewaniu hymnu przed patriotyzmem który nie umie podać ręki przed wolnością która zapomniała o sumieniu i przed dumą która nie potrafi uklęknąć przed Tobą Nie pozwól nam sprzedać za kilka wygodnych lat tego, czego inni nie oddali nawet za cenę życia Daj nam wiarę naszych babć prostą jak znak krzyża na chlebie odwagę naszych ojców którzy bali się tak samo jak my ale nie uciekali i serca naszych matek które umiały ocalić nadzieję nawet wtedy gdy nie było już kogo wypatrywać z okna Panie Jezu Ty płakałeś nad Jerozolimą naucz nas płakać nad Polską nie z gniewu na tych, którzy myślą inaczej ale z miłości która jeszcze potrafi cierpieć gdy ginie dobro A kiedy zaczniemy naprawdę wierzyć że Polska należy do nas przypomnij nam cicho że jesteśmy tylko jej stróżami że otrzymaliśmy ją na chwilę aby przekazać dalej I spraw, Panie żeby ci, którzy przyjdą po nas nie musieli szukać Ciebie wyłącznie w starych kościołach a miłości do ojczyzny wyłącznie na cmentarzach Boże ocal w nas Polskę zanim będziemy musieli znowu ocalać Polskę krwią i rozdartym sercem. Amen.

Dziesięciu trędowatych prosiło Jezusa o litość. Tylko jeden wrócił, choć już niczego nie potrzebował. To chyba najpiękniejsza modlitwa: przyjść do Boga bez listy próśb, bez łez, bez interesu. Jak dziecko, które przytula matkę nie dlatego, że się boi, ale dlatego, że jest. Miłość zaczyna się tam, gdzie kończy się interes. +++ Ewangelia na 11.11.2026 r. (Środa): „Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».” (Łk 17,11-19)

Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie. Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin. Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.

Sługa wraca z pola zmęczony, a pan prosi go o dalszą pracę. Jezus przypomina, że miłość nie kończy się tam, gdzie kończą się nasze obowiązki. Najwięcej o naszej miłości do Boga mówi nie to, co robimy, kiedy mamy siłę, ale to, czy potrafimy kochać, kiedy się nam już nie chce. +++ Ewangelia na 10.11.2026 r. (Wtorek): „Jezus powiedział: «Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».” (Łk 17,7-10)

Jezus powiedział, że Jego ciało jest świątynią. Odtąd Boga nie trzeba szukać daleko. Przyszedł zamieszkać w ludzkim ciele, żeby przypomnieć nam, że człowiek jest zbyt święty, by traktować go jak przedmiot. +++ Ewangelia na 08.11.2026 r. (Poniedziałek - Święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej): „Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie». W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.” (J 2,13-22)

Można pożyczyć komuś lampę, ale nie można pożyczyć miłości. Nikt nie pokocha Boga za nas. Do nieba nie wchodzi się dzięki cudzej wierze. +++ Ewangelia na 08.11.2026 r. (Niedziela): „Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: «Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».” (Mt 25,1-13)

Jezu, przyjmij zabitych do życia, którego już nikt im nie odbierze. Bądź przy rannych w bólu ciała i lęku serca. Podtrzymuj ich bliskich, w cierpieniu, żalu i rozpaczy. Przytul do serca zwłaszcza tych, których ukochani nie wrócą już do nich. Gdy zabraknie im sił, by wołać do Ciebie, usłysz ich łzy. A nam daj siłę do bycia siewcami prawdziwej miłości i głębokiego pokoju. Amen.

Jezus nie zabrania nam mieć pieniędzy. Przestrzega, żeby pieniądze nie miały nas. Bóg nie będzie liczył naszych pieniędzy. Zapyta, ile dobra udało się przez nie zrobić. +++ Ewangelia na 07.11.2026 r. (Sobota): „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy wszystko się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków. Kto w bardzo małej sprawie jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w bardzo małej sprawie jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Jeśli więc w zarządzaniu niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, to kto wam prawdziwe dobro powierzy? Jeśli w zarządzaniu cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, to któż wam da wasze? Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie!» Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. Powiedział więc do nich: «To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych».” (Łk 16,9-15)

Jezus nie pozwala nam zapomnieć, że jesteśmy tylko zarządcami. Nawet serce, które bije w naszej piersi, nie należy do nas na zawsze. Dostaliśmy je nie po to, żeby oszczędzać każde jego uderzenie dla siebie. Najsmutniej byłoby oddać Bogu serce, które przez całe życie biło, ale nikogo nie kochało. +++ Ewangelia na 06.11.2026 r. (Piątek): „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. Przywołał więc go do siebie i rzekł mu: „Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządzania, bo już nie będziesz mógł zarządzać”. Na to rządca rzekł sam do siebie: „Co ja pocznę, skoro mój pan odbiera mi zarządzanie? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem już, co uczynię, żeby mnie ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę odsunięty od zarządzania”. Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: „Ile jesteś winien mojemu panu?” Ten odpowiedział: „Sto beczek oliwy”. On mu rzekł: „Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt”. Następnie pytał drugiego: „A ty ile jesteś winien?” Ten odrzekł: „Sto korców pszenicy”. Mówi mu: „Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt”. Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości».” (Łk 16,1-8)

Dla Boga człowiek nie jest problemem do rozwiązania, ale kimś ukochanym, za kim tęskni. Jezus mówi o radości z odnalezienia kogoś, kogo brakowało. Niebo raduje się z jednego nawróconego grzesznika, bo dla Boga nawet jeden człowiek nie jest tylko jednym z wielu. +++ Ewangelia na 05.11.2026 r. (Czwartek): „W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: «Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła”. Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia. Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam”. Tak samo, powiadam wam, radość nastaje wśród aniołów Bożych z powodu jednego grzesznika, który się nawraca».” (Łk 15,1-10)

Jezus nie prosi, żebyśmy zostawili wszystko dla pustki. Prosi, żebyśmy zrobili miejsce dla Niego. Nie odbiera nam skarbów, żeby nas uczynić biednymi. Sam chce być naszym największym skarbem. Uczeń Jezusa nie jest człowiekiem, który niczego nie ma. Jest człowiekiem, który znalazł Kogoś, za kogo warto oddać wszystko. +++ Ewangelia na 04.11.2026 r. (Środa): „Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: «Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem. Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”. Albo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju. Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem».” (Łk 14,25-33)

Jeden kupił pole, drugi woły, trzeci się ożenił. Żaden nie zrobił nic złego, a jednak wszyscy stracili ucztę. Okazuje się, że do zgubienia nieba wcale nie trzeba wielkich grzechów. Czasem wystarczy nie mieć czasu dla Boga. +++ Ewangelia na 03.11.2026 r. (Wtorek): „Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: «Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym». On zaś mu powiedział: «Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadeszła pora uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: „Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe”. Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu powiedzieć: „Kupiłem pole, muszę wyjść je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Drugi rzekł: „Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Jeszcze inny rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”. Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał swemu słudze: „Wyjdź co prędzej na ulice i w zaułki miasta i sprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!” Sługa oznajmił: „Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce”. Na to pan rzekł do sługi: „Wyjdź na drogi i między opłotki i przynaglaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony. Albowiem powiadam wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty”».” (Łk 14,15-24)

Łazarz nie mógł już przyjść do Jezusa. Nie mógł się pomodlić, poprosić o pomoc ani nawet wyciągnąć ręki. Dlatego Jezus przyszedł do niego. Jest w tym wielka nadzieja dla każdego z nas. Śmierć odbierze nam kiedyś możliwość zrobienia czegokolwiek. Nie odbierze jednak Bogu możliwości zawołania: wyjdź na zewnątrz! +++ Ewangelia na 02.11.2026 r. (Poniedziałek - Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych): „Gdy Maria, siostra Łazarza, przyszła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go, padła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł». Gdy więc Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz!» Jezus zapłakał. Żydzi więc mówili: «Oto jak go miłował!» Niektórzy zaś z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?» A Jezus, ponownie okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus powiedział: «Usuńcie kamień!» Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie». Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu zatem spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.” (J 11,32-45)

Panie Boże, dziś więcej rozmawiamy z tymi, którzy milczą, niż z tymi, którzy siedzą obok nas, a przecież miłość nie powinna czekać na pogrzeb. Przychodzimy na cmentarz z kwiatami, choć zmarli nie potrzebują już bukietów, może tylko my potrzebujemy kwiatów, żeby ukryć to, czego nie zdążyliśmy powiedzieć. Panie, tak bardzo boimy się śmierci, choć codziennie śpimy spokojnie, nie wiedząc, czy obudzimy się rano, a przecież Ty czuwasz także wtedy, gdy umieramy. Dziwne, że człowiek tak wiele gromadzi, choć od początku nie ma nic własnego, nawet serce, które bije w jego piersi, musi kiedyś oddać bez pokwitowania. Przebacz nam, Panie, że tak dobrze pamiętamy cudze winy, a dopiero przy trumnie odkrywamy, ile dobrego było w człowieku. Naucz nas kochać ludzi żywych, zanim zaczniemy pięknie mówić o umarłych, bo łatwiej postawić komuś pomnik, niż cierpliwie wysłuchać go przy herbacie. Panie, miej litość nad naszymi zmarłymi, nad tymi, którzy kochali nieporadnie, którzy chcieli być lepsi od jutra, ale jutro przyszło już bez nich. Przyjmij tych, którzy mieli mało wiary, lecz dużo serca dla drugiego człowieka, tych, którzy nie umieli pięknie się modlić, ale umieli podzielić się ostatnią kromką. Pamiętaj o tych, których nikt nie pamięta, bo przecież u Ciebie nie ma zapomnianych, nawet kiedy na grobie zgaśnie ostatni znicz, Twoja miłość nie potrzebuje zapałek. Panie, jakie to dziwne, że człowiek mieści się w małej trumnie, choć za życia nie mieściły się w nim ani marzenia, ani troski, ani miłość. A jeszcze dziwniejsze, że ten, którego nie pomieściła ziemia, może teraz zmieścić się w Twoich ramionach, gdzie nie trzeba już nikomu ustępować miejsca. Nie pozwól nam zapomnieć, że śmierć nie zawsze przychodzi po starości, czasem przychodzi tak wcześnie, że nawet dziecięce buty zostają za duże. Pociesz tych, którzy płaczą, choć wszyscy mówią im, żeby byli dzielni, bo przecież nie trzeba być dzielnym, kiedy komuś pęka serce. Ty sam płakałeś przy grobie Łazarza, choć wiedziałeś, że go za chwilę zobaczysz, więc może łzy nie są brakiem nadziei, ale miłością, która nie wie, co zrobić z rękami. Panie, przychodzimy prosić za zmarłych, a tak naprawdę sami potrzebujemy ratunku, bo oni już wiedzą, jak niewiele znaczy świat, a my ciągle kłócimy się o jego okruszki. Naucz nas żyć tak zwyczajnie, żeby nikt nie musiał kłamać na naszym pogrzebie, żeby wystarczyło powiedzieć po prostu, że umieliśmy kochać, choć nie zawsze dobrze. Kiedy przyjdzie nasza godzina, nie pozwól nam liczyć tego, co zostawiamy, lecz przypomnij, że najważniejsze rzeczy nigdy nie mieściły się w testamencie. Śmierć, Panie, jest bardzo poważna, ale chyba nie aż tak, jak nam się wydaje, skoro Ty po swoim pogrzebie przyszedłeś do przyjaciół i powiedziałeś: Pokój wam. Więc proszę Cię za tych, którzy odeszli, niech odpoczną od bólu, grzechu i strachu, a jeśli jeszcze czegoś im brakuje, niech to uzupełni Twoje miłosierdzie. I kiedyś, po naszej ostatniej modlitwie, po wszystkich pożegnaniach i łzach, pozwól nam spotkać się tam, gdzie nikt już nie odchodzi. Amen.