تو اینستا زیر به پست یه کامنت شوخی گذاشتم، ده دیقه بعد دیدم هی دینگ و دینگ پونصد تا نوتیف داره میاد، رفتم دیدم ملت گوزو به شقیقه ربط دادن کامنتو سیاسی کردن و دو جناح دارن زیرش همو پاره میکنن.
اولین راه حل ممکنه رو اجرا کردم؛ کامنتمو پاک کردم و خلاص.
امروز دلم نمیخواد سالم زندگی کنم، زنگ زدم دوستم گفتم چایی دم میکنم رولت بخر بیا.
به خودم قول دادم دیگه فعلا سالم زندگی کنم تاااااا پنجشنبه شب، بعدشم دیگه میره تااااااا کل هفته آینده😎 خب بهرحال مردی میره ماموریت و منم و خودم و دوستان ناباب :))
مجبورم مجبوووور :))))
هر صبح که بیدار میشم تا دقایقی به مرگ فکر میکنم، بعد خودمو بلند میکنم و به گلها آب میدم، دوش میگیرم و میرم باشگاه، سخت‌تر از همیشه ورزش میکنم، معاشرت میکنم می‌خندم گریه میکنم...
شب میرم تو تخت، کتاب میخونم، چشمام تو تاریک_روشن اتاق به سقف خیره میشن، و باز به مرگ فکر میکنم.
"نرگس آبیار" با بودجه گنده‌ای که مثل همیشه از ناکجاآباد دستش اومد یه تنه گند زد به هنر نویسندگی "فتانه حاج‌سیدجوادی"
تِــلار retweeted
اها. پس کل پلاژااا و ساحلااای دریا مال آقایونه با شورت اسلیپ و دم دستگاه آویزون توش بچرخن و ما زنها زیادی‌ایم غیر اون ۴ متر تیر تخته پرده کشیده پر جلبک لطف کردن از ۸۰۰ کیلومتر خط ساحلی واسمون نگه داشتن؟ اونم با شرایط زندان گوانتانامو. گوشی ممنوع. عکس ممنوع.
از کی تا حالا اونوقت؟
درود به همه دوستای قشنگم که هنوز اینجان💚
و صدها درود پر از درد به همه اونا که دیگه نیستن🤍
ولی همیشه تو قلبهامون جای ویژه‌ای دارن❤️
