Turan Kışlakçı

Irak Başbakanı Zeydi'nin ziyareti öncesinde Irak Dicle Tv'nin sorularını yanıtlamak Ahmed eş-Şara: Nebil Casim: Iraklıların hafızasında Ebû Muhammed el-Culani ile Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara arasında bir karışıklık var. Irak deneyiminizdeki en önemli duraklar nelerdi, 2003'te sizi Irak'a ne götürdü? ​Ahmed eş-Şara: 2003 yılında Amerikan güçlerinin Irak'a gireceği konuşuluyordu. Irak halkı hamiyet, mertlik ve cömertlik ehlidir; beni de o dönemde onları savunma ve Amerikan işgalcisiyle yüzleşme hamiyeti (gayreti) Irak'a götürdü. Temel motivasyonum buydu. Üstelik gidişim 2003'ten sonra değil, Amerikalılar Irak'a girmeden bir hafta-on gün önceydi; onları beklemek için gittim. Tek başıma gittim; hiçbir siyasi, askeri veya güvenlik örgütüyle bağlantım, yönlendirmem veya Irak hakkında bir bilgim yoktu. O dönemde bölgede kriz vardı; Filistin'de İntifada, Afganistan'da savaş yaşanıyordu ve halkların çektiği acıları görüyorduk. 18 yaşında bir gençtim, insanların öldürüleceğini ve kadınların saldırıya uğrayacağını düşünerek tamamen hamiyet duygusuyla savunmaya gittim. Hayatım rahattı, eğitim alıyordum, kültürlü ve durumu iyi bir çevreden geliyordum; beni tüm bu riskleri almaya iten tek şey Irak'taki ailemizi savunma duygusuydu. 2005 yılında hapse girdim. 2006 yılında hapishane dışında mezhep fitnesi ve iç çatışmalar yaşandı; ben bunların hiçbirine katılmadım. Hapishanede dış dünyadan tamamen kopuktuk, haberler bize olaylardan 6-7 ay sonra ulaşıyordu. Bugün Irak'ta siyasi iktidarın başında olan pek çok lider de o zaman Amerikalıların hapishanesinde bizimle birlikteydi ve bugün hala Amerikalılarla savaşmış olmaktan gurur duyuyorlar. 2011'de hapisten çıktım, Suriye devrimi başlamıştı ve derhal Suriye'ye döndüm; Sünniler ve Şiiler arasında yaşanan çatışmalara asla karışmadım.