it's me, nan : ) retweeted
พ่อกับแม่ฉันทะเลาะกันแทบทุกวันค่ะ แต่พอถึงสามทุ่ม ทั้งคู่กลับเดินไปอาบน้ำด้วยกันเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
อย่างเมื่อคืนก่อน เพิ่งเถียงกันเรื่องพ่อซื้อทุเรียนมากินทั้งที่น้ำตาลในเลือดสูง
แม่บอกว่าอยากตายก็เชิญ พ่อบอกว่ากินแค่พูเดียวจะตายได้ยังไง
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที พ่อเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสองผืน
“แม่ ไปอาบน้ำกัน”
“เออ มาแล้ว”
ฉันนั่งมองทั้งคู่แล้วก็สงสัยค่ะ
ตกลงเมื่อกี้ทะเลาะกันจริง ๆ หรือซ้อมบทละครให้ลูกดู
ที่สำคัญ พ่อกับแม่อาบน้ำด้วยกันแบบนี้มา 28 ปีแล้วค่ะ
เป็นอย่างนี้ทุกคืน ตั้งแต่ฉันจำความได้
ตอนเด็กก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอโตขึ้น ฉันเริ่มรู้สึกว่าพ่อกับแม่เป็นคู่สามีภรรยาที่แปลกกว่าชาวบ้านเขานิดหน่อย
เคยมีเพื่อนมานอนค้างที่บ้านสมัยเรียนมหาวิทยาลัย พอเห็นพ่อกับแม่เดินเข้าห้องน้ำด้วยกัน เพื่อนก็หันมากระซิบถาม
“พ่อแม่แกยังสวีตกันขนาดนี้เลยเหรอวะ”
“ไม่รู้ อย่าไปถามเลย ฉันก็อายเหมือนกัน”
ที่ตลกคือพอออกจากห้องน้ำมา ทั้งคู่ก็มานั่งเถียงกันเรื่องค่าไฟต่อค่ะ
ไม่ได้ดูเป็นคู่รักหวานแหววอะไรขนาดนั้น
จนวันหนึ่งฉันถามพ่อขึ้นมาตรง ๆ
“พ่อ อาบน้ำคนเดียวไม่เป็นเหรอ”
พ่อหันมามอง
“เป็นสิ”
“แล้วทำไมต้องรอแม่ทุกวัน”
“ก็อาบด้วยกันมาตั้งนานแล้ว”
“ไม่เบื่อเหรอ”
พ่อกำลังจะตอบ แต่แม่พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ถ้าเบื่อก็ให้มันไปอาบหลังบ้านกับหมา”
พ่อหัวเราะ ส่วนฉันก็ไม่ได้คำตอบอะไรเหมือนเดิมค่ะ
จนกระทั่งปีที่แล้ว แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดถุงน้ำดี
ฉันลางานไปเฝ้าแม่ ส่วนพ่อกลับบ้านไปเอาของใช้มาเพิ่ม
ระหว่างที่ช่วยแม่เปลี่ยนเสื้อ ฉันเห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนแผ่นหลังของแม่เป็นครั้งแรก
มันยาวตั้งแต่บริเวณหัวไหล่ลงมาเกือบถึงเอว
“แม่ ไปโดนอะไรมาเนี่ย”
แม่หันมามองฉัน
“อ้าว ไม่เคยเห็นเหรอ”
“ไม่เคยสิ แม่ไม่เคยเล่าเลย”
แม่บอกว่าสมัยที่เพิ่งแต่งงานกับพ่อได้ไม่นาน แม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้องผ่าตัดและพักรักษาตัวอยู่หลายเดือน
หลังจากกลับบ้าน แม่แทบไม่ยอมให้พ่อเห็นแผ่นหลังตัวเองเลย
“ตอนนั้นแม่ยังสาวอยู่เลยนะลูก เสื้อสวย ๆ ที่ซื้อไว้ก็ไม่กล้าใส่”
“แล้วพ่อว่าไง”
“มันจะว่าอะไร วัน ๆ เอาแต่ถามว่าเมื่อไรจะกินข้าว”
แม่หัวเราะ ก่อนจะเล่าต่อว่า ช่วงแรกแม่ล้างแผลและอาบน้ำเองลำบากมาก แต่ก็ไม่ยอมให้พ่อช่วย
จนคืนหนึ่ง พ่อได้ยินแม่ร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ
“แม่เอื้อมมือไปถูหลังไม่ได้ เจ็บด้วย หงุดหงิดด้วย”
พ่อเคาะประตูอยู่พักใหญ่กว่าแม่จะยอมเปิดให้เข้าไป
“แล้วพ่อพูดอะไรกับแม่”
“มันถามว่าแต่งงานกับมันทำไม ถ้ามีอะไรแล้วไม่ยอมให้ช่วย”
ฉันหลุดหัวเราะ
สมกับเป็นพ่อจริง ๆ ค่ะ
คืนนั้นพ่อช่วยแม่อาบน้ำเป็นครั้งแรกหลังออกจากโรงพยาบาล
ก่อนออกจากห้องน้ำ แม่ถามพ่อว่าเห็นแผลแล้วรู้สึกกลัวไหม
พ่อบอกว่า
“ตอนแกอยู่ในห้องผ่าตัดน่ะ ฉันกลัวกว่านี้เยอะ”
จากนั้นพ่อก็บอกให้แม่รออาบน้ำพร้อมกันทุกคืน จะได้ช่วยถูหลังให้
“แล้วพอแผลหายล่ะ”
“ก็อาบด้วยกันจนชินแล้วนี่”
แม่ตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดามาก
คืนนั้นพ่อกลับมาถึงโรงพยาบาลเกือบสามทุ่ม หอบของมาเต็มสองมือ ทั้งเสื้อผ้า ขนม ผลไม้ และสบู่ที่แม่ใช้ประจำ
พอเห็นฉันนั่งอยู่ข้างเตียง พ่อก็ถามทันที
“แม่เช็ดตัวหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“งั้นไปหาอะไรกินเถอะ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง”
ฉันกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ได้ยินแม่บ่นพ่อเสียก่อน
“เอาเก้าอี้มานั่งด้วย ยืนนาน ๆ เดี๋ยวก็หน้ามืดอีก”
ฉันหันกลับไปมอง
“พ่อเป็นอะไร”
“เปล่า ไม่มีอะไร”
พ่อรีบตอบ ส่วนแม่ทำหน้าเหมือนอยากจะเถียง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
วันรุ่งขึ้น พอพ่อไม่อยู่ ฉันเลยถามแม่อีกครั้ง
แม่เล่าว่าเมื่อหลายเดือนก่อน พ่อเคยหน้ามืดตอนอาบน้ำจนเกือบล้ม คุณหมอให้ปรับยาและระวังเรื่องการลื่นล้มในห้องน้ำ
ตั้งแต่นั้นมา แม่ก็ไม่ยอมให้พ่อเข้าไปอาบน้ำคนเดียวอีกเลย
“แล้วพ่อรู้ไหมว่าแม่เป็นห่วง”
“ถ้ารู้มันก็จะทำเป็นเก่งอีกสิ”
“แสดงว่าตอนนี้แม่ไม่ได้รอให้พ่อถูหลังแล้วเหรอ”
แม่ยิ้ม
“หลังแม่น่ะ ถูเองได้ตั้งยี่สิบกว่าปีแล้วลูก”
ฉันนั่งมองแม่อยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะนึกถึงหลายครั้งที่เห็นแม่เร่งพ่อให้ไปอาบน้ำด้วยกัน ทั้งที่พ่อยังดูฟุตบอลไม่จบ
หรือวันที่พ่อกลับบ้านดึก แม่ก็ยังนั่งดูละครรออยู่ที่โซฟา ทั้งที่ปกติเป็นคนนอนเร็ว
ตอนนั้นฉันคิดว่าแม่ติดพ่อมากค่ะ
พ่อเองก็คงคิดอย่างนั้นเหมือนกัน
หลังแม่กลับจากโรงพยาบาล ฉันจ้างช่างมาติดราวจับและซื้อเก้าอี้อาบน้ำมาไว้ให้ที่บ้าน
พ่อเห็นเก้าอี้ก็รีบบอกว่า
“ดีเลย แม่แกจะได้นั่งอาบสบาย ๆ”
ส่วนแม่เดินไปลองจับราวที่ผนัง แล้วหันมากระซิบกับฉัน
“ติดแน่นดีนะลูก พ่อแกตัวหนัก”
เย็นวันนั้นฉันอยู่กินข้าวกับทั้งคู่จนเกือบสามทุ่ม
พ่อเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสองผืนเหมือนทุกวัน
“แม่ ไปอาบน้ำกัน”
“เออ มาแล้ว”
แม่ลุกจากโซฟา เดินไปเก็บแว่นตาให้พ่อ แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน
สักพักฉันได้ยินเสียงพ่อดังออกมา
“มา เดี๋ยวถูหลังให้”
ตามด้วยเสียงแม่
“เอ็งนั่งลงก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าสระผมให้”
ฉันนั่งดูโทรทัศน์ต่อจนทั้งคู่อาบน้ำเสร็จค่ะ
คืนนั้นแม่ออกมาก่อน แล้วเดินมาบอกฉันเบา ๆ ว่า
“เก้าอี้ที่ซื้อมาดีมากเลยนะลูก พ่อแกยอมนั่งแล้ว”
ส่วนพ่อเดินตามออกมาอีกที
“แม่แกชอบเก้าอี้มากเลย ขอบใจนะลูก”
ฉันบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ
แล้วก็ไม่ได้บอกใครว่าอีกคนพูดอะไรไว้บ้าง
การย้อนถามกลับว่าคิดว่าหนูอายุเท่าไรนี่คือรู้เลยว่าเยอะชัวร์ 55555
: ขอแอบถามอายุได้มั้ยว่าน้องลูกเกดอายุเท่าไหร่คะ
: พี่น้ำหนึ่งว่าหนูอายุเท่าไหร่ตะ
: หนูดูอายุ 20 ต้นๆ 22 อะ
: หนูอายุ 26 ค่ะ
ทีมงาน : ((ว้าย))
: จริงเหรอ?
: เกิดปี 2000 ค่ะทุกคน
: หน้าเด็กมาก
HOST NAMNEUNG X BNK48CGM48
#OnPopXBNK48XCGM48
#NamneungMilinD
#LookketCGM48
it's me, nan : ) retweeted
คนไทยคนแรกที่ได้ยืนเซนเตอร์จากงาน GE สองครั้ง 5555555555555555555555555555555555555
GE4 GE6
17 25
#LookkedCGM48
#BNK48CGM48_GE2026_FINAL
เรื่องจริงมั้ยไม่รู้แต่น่ารักจัง
คนส่งของเปรียบเสมือนเพื่อสนิท 555555
- มีคนได้การ์ดแต่งงานจากพนักงานส่งพัสดุที่มาส่งของให้ที่บ้านตลอด 5 ปี แถมการ์ดยังแปะมากับกล่องพัสดุด้วย บนการ์ดเขียนด้วยลายมือประมาณว่า เจอกันแทบทุกวันมา 5 ปี ถ้ามาร่วมงานได้จะดีใจมาก แต่ไม่ต้องรู้สึกกดดันนะ
- คือพนักงานคนนี้ดูแลดีมาตลอด วันไหนไม่อยู่บ้านก็จะส่งข้อความบอกว่าพัสดุวางไว้ตรงไหน ถ้าฝนตกก็เอาพลาสติกคลุมให้ ส่วนของหนักก็ช่วยยกเข้ามาถึงด้านใน
- ตอนแรกก็ขำ เพราะไม่เคยได้รับการ์ดแต่งงานพร้อมพัสดุมาก่อน แต่คิดอีกที เจอกันมา 5 ปี บางทียังเจอบ่อยกว่าญาติบางคนอีก สุดท้ายเลยตัดสินใจไปงาน
- พอไปนั่งฝั่งเจ้าบ่าว คนข้าง ๆ ก็หันมาถามว่า คุณอยู่ตึกไหน ผมอยู่ตึก 103 ตอนนั้นถึงได้รู้ว่า แขกฝั่งเจ้าบ่าวเกือบครึ่งมาจากหมู่บ้านเดียวกัน ทุกคนได้การ์ดแต่งงานที่แปะมากับกล่องพัสดุเหมือนกัน แม้แต่ รปภ. ก็ใส่สูทมาร่วมงานด้วย
- ส่วนเจ้าสาวเป็นพนักงานส่งจดหมาย แขกฝั่งเจ้าสาวเกือบครึ่งก็เป็นคนจากหมู่บ้านข้าง ๆ ที่เธอไปส่งจดหมายให้เป็นประจำ ที่พีคคือ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวรู้จักกันเพราะทำงานส่งของเหมือนกัน ทั้งคู่เจอกันในลิฟต์ของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้เรื่อย ๆ นานถึง 5 ปี จนสุดท้ายได้คบและแต่งงานกัน
- บรรยากาศในงานเลยไม่เหมือนงานแต่งทั่วไป แขกแนะนำตัวกันด้วย อยู่ตึกไหน ห้องอะไร แล้วก็มีบทสนทนาประมาณ อ้าว คุณคือบ้านชั้นบนนี่เอง ตอนเจ้าบ่าวเดินเข้างาน พิธีกรแซวว่า พัสดุมาส่งแล้วครับ! เจ้าบ่าวก็ตอบทันทีว่า เดี๋ยววางไว้หน้าประตูนะครับ คนทั้งงานขำกันหมด
- แม้แต่ซองเงินแสดงความยินดี หลายคนยังเขียน เลขตึกกับเลขห้อง กำกับไว้ พอเจ้าบ่าวเปิดดูก็จำได้ทันทีว่า อ๋อ ห้อง 1205 บ้านนี้นี่เอง ตอนถ่ายรูปรวม ช่างภาพเรียก เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว เชิญมาถ่ายรูปครับ แทบไม่มีใครขยับ แต่พอบอกว่า เพื่อนบ้าน เชิญครับ! คนประมาณ 200 คนก็กรูกันออกมา
- หลังจากทั้งคู่กลับจากฮันนีมูน เจ้าบ่าวก็กลับมาวิ่งส่งพัสดุที่ตึกเดิมเหมือนเดิม และข้อความแจ้งส่งของล่าสุดที่เจ้าของโพสต์ได้รับก็คือ วางไว้หน้าประตูแล้วนะครับ ขอบคุณครับ!
จากคนส่งพัสดุที่เคยเป็นแค่คนคุ้นหน้าประจำตึก จนวันหนึ่งคนทั้งหมู่บ้านกลายเป็นแขกในงานแต่งของเขา 😂
#มินนี่แปลให้
50
คนไทยกินผลไม้ทีเป็นกิโลจริง 5555
มีฝรั่งที่เป็นลูกค้าเก่า 2 คนเป็นแฟนกัน มากินบ่อย จนสนิท
วันนึงเขาเดินมาจากตลาด ผ่านร้านเขาก็แวะ เขายกถุงผลไม้ให้ดู เขาซื้อมังคุดมาน่าจะประมาณ 5-6 ลูก เขาคุยให้ฟังว่าอร่อยสุดๆ แล้วหยิบออกมา 2 ลูก แบ่งให้ผมกับแฟน คนละลูก
ผมหัวเราะ แล้วปฏิเสธไป
ฝรั่ง - ทำไม ยูไม่กินเหรอ
ผม - ฉันกิน
ฝรั่ง - งั้นยูไม่ต้องเกรงใจ ฉันมีอีก 3 ลูก
ผมก็หัวเราะ และยื่นคืนเขาไปอีกรอบ พร้อมทั้งบอกว่า
“It’s okay. You can have it. I eat this fruit everyday and I eat 1 kg per time”
ฝรั่ง ห้ะ…!!😳😳😳 ตาเหลือก มันไม่เชื่อ ว่าคนไทยกินมังคุดทีเป็นกิโล😄
มีฝรั่งที่เป็นลูกค้าเก่า 2 คนเป็นแฟนกัน มากินบ่อย จนสนิท
วันนึงเขาเดินมาจากตลาด ผ่านร้านเขาก็แวะ เขายกถุงผลไม้ให้ดู เขาซื้อมังคุดมาน่าจะประมาณ 5-6 ลูก เขาคุยให้ฟังว่าอร่อยสุดๆ แล้วหยิบออกมา 2 ลูก แบ่งให้ผมกับแฟน คนละลูก
ผมหัวเราะ แล้วปฏิเสธไป
ฝรั่ง - ทำไม ยูไม่กินเหรอ
ผม - ฉันกิน
ฝรั่ง - งั้นยูไม่ต้องเกรงใจ ฉันมีอีก 3 ลูก
ผมก็หัวเราะ และยื่นคืนเขาไปอีกรอบ พร้อมทั้งบอกว่า
“It’s okay. You can have it. I eat this fruit everyday and I eat 1 kg per time”
ฝรั่ง ห้ะ…!!😳😳😳 ตาเหลือก มันไม่เชื่อ ว่าคนไทยกินมังคุดทีเป็นกิโล😄
it's me, nan : ) retweeted
ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ
ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด
แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี
แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”
ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน
ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน
ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”
ผมก็ลด
อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”
สุดท้ายผมปิดเลยครับ
แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง
ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม
สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย
วันถัดมามาอีกหกคน
พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ
ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ
เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า
“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”
ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”
ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ
แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”
ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น
วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก
อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”
ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม
ผมเริ่มคุ้น ๆ
เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”
ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย
เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย
เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้
ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”
ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน
เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า
“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”
ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ
“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”
แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”
ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม
ไม่ได้เปิดหรอกครับ
เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด
ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว
แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”
ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”
ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ
ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕
เรื่องมันมีอยู่ว่า...
เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ
it's me, nan : ) retweeted
พี่ยองเคไม่ได้ร้องยองเคนายแน่มากกกกที่ไทยนะแต่พี่ยองเคร้องซ่อนไม่หาอะ 😭😭😭😭😭 ฮื้ออออออ เดสิ้กกับเพลงไทยคือโคดจะดีต่อใจ
it's me, nan : ) retweeted
มาแล้ว🙋♀️รายชื่อสำนักพิมพ์+(ภาพ)ผังบูธ และกิจกรรม+นิทรรศการจากทุกจุดของ #งานหนังสือ งานใหญ่ปลายปี #ศูนย์ฯสิริกิติ์
📚#มหกรรมหนังสือระดับชาติครั้งที่31
(BOOK EXPO THAILAND 2026)
🗓️23 ตุลาคม - 1 พฤศจิกายน 2569
⏰10.00 – 21.00 น.
*วันแรก*เปิดให้เข้างานได้ตั้งแต่10โมงเช้า
📍ณ ฮอลล์ 5-6-7 ชั้น LG
#ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กรุงเทพฯ
📣เข้างาน✨ฟรี!✨
🚇การเดินทาง : ไปรถไฟฟ้า MRT สายสีน้ำเงิน ลงสถานีศูนย์ฯ สิริกิติ์ ทางออก 3 ผ่านอุโมงค์ทางเชื่อม เดินเข้างานหนังสือได้เลย
⭐️10 วัน
⭐️3 ฮอลล์ใหญ่
⭐️17,314 ตารางเมตร
⭐️319 สำนักพิมพ์
⭐️912 บูธ
⭐️1,000+ หนังสือออกใหม่
⭐️18 นิทรรศการ+กิจกรรมที่เชื่อมโลกหนังสือกับผู้อ่าน
📖แบ่งพื้นที่เป็น 6 โซน
(🔎ในผังงานจะแยกสีชัดเจน)
1.โซนหนังสือเด็กและการศึกษา
2.โซนนิยายและวรรณกรรม
3.โซนหนังสือทั่วไป
4.โซนหนังสือเก่า
5.โซนหนังสือการ์ตูนและวัยรุ่น
(Book Wonderland)
6.โซน Non-Book และบอร์ดเกม
.
ℹ️ข้อมูลเพื่อการวางแผนเดินงานและการนัดหมาย👇คลิกลิงค์ตามหัวข้อที่ต้องการ หรือ📱สแกนคิวอาร์โค้ดในภาพ (📌ข้อมูล ณ วันพฤหัสบดีที่ 8 ตุลาคม 2569:เวลา 17.05 น.)
*หมายเหตุ*
☆ข้อมูลอาจมีการเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย โปรดตรวจสอบที่หน้างานกับทางผู้จัดอีกครั้ง
☆ที่งานจะมีข้อมูลเหล่านี้ใน "แผ่นพับชมงาน" (แบบกระดาษ) รับได้ที่
📍จุดประชาสัมพันธ์ และ
📍จุดฝากของด้านหน้าฮอลล์
1️⃣
รายชื่อผู้ออกบูธ (สำนักพิมพ์-ร้านหนังสือ ร้านค้า)
thailandbookfair.com/publish…
พิมพ์ค้นหาได้ ส่วน *ผังงาน* ณ ตอนนี้มีแค่เป็นภาพกราฟิกนะ ยังไม่มีลิงค์ให้กดดาวน์โหลด
2️⃣
ตารางกิจกรรมบนเวที-เวทีกลาง
thailandbookfair.com/stage-b…
อยู่ใน📍พื้นที่ Hall 7
3️⃣
ตารางกิจกรรมเวที Author’s Salon-เวทีเล็ก
thailandbookfair.com/authors…
อยู่ใน📍พื้นที่ Hall 5 เลขบูธ A02 โซนหนังสือเด็กและการศึกษา
4️⃣
ตารางอบรม / สัมมนา
thailandbookfair.com/seminar…
ห้องสัมมนา(Meeting Room)📍อยู่ชั้น 2
5️⃣
นิทรรศการและกิจกรรม
thailandbookfair.com/exhibit…
อยู่บริเวณ📍ด้านหน้าฮอลล์ต่างๆ
6️⃣
ตารางกิจกรรม Book Symposium
thailandbookfair.com/booksym…
📍อยู่ชั้น 2 ห้องสัมมนา MR 206
...
🧑🦰"นายณัฐกร วุฒิชัยพรกุล" นายกสมาคมผู้จัดพิมพ์และผู้จำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทย (PUBAT) คาดว่างานนี้
📌จะมี "ผู้เข้าชมงาน" วันละไม่ต่ำกว่า 100,000 คน
📌เม็ดเงินสะพัดเฉพาะภายในงาน คาดว่าจะมากกว่า 500 ล้านบาท
📌กังวลเรื่องปัจจัยน้ำท่วมและการใช้จ่ายของครอบครัวที่อาจทำให้ผู้บริโภคคิดมากขึ้นในการซื้อหนังสือ
📌แต่สำนักพิมพ์ต่าง ๆ ก็รับมือด้วยการงัดโปรโมชั่นและข้อเสนอที่แข็งแกร่งและดุเดือดเป็นพิเศษ
📌เพื่อให้คุ้มค่ากับงบประมาณของนักอ่านมากที่สุด
#งานหนังสือ #งานหนังสือ2569 #มหกรรมหนังสือระดับชาติครั้งที่31 #ศูนย์ฯสิริกิติ์ #ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ #BookExpoThailand2026 #QSNCC #BookFairTH
it's me, nan : ) retweeted
ที่ออฟฟิศเพื่อน มีเจ้านาย (ช 41) กับลูกน้อง (ญ 35) ที่เขม่นกันหนักมาก แบบประชุมทีไรก็มีเรื่องให้เถียงกันตลอด คนในทีมยังเคยคิดว่า สักวันต้องมีใครสักคนลาออกเพราะทนอีกคนไม่ไหวแน่ๆ
ที่พีคคือเจ้านายดูเหมือนจะเข้มงวดกับลูกน้องคนนี้เป็นพิเศษ งานคนอื่นผ่านได้ แต่งานนางโดนถามแล้วถามอีก จนทุกคนคิดว่าฮีตั้งใจหาเรื่อง
สุดท้ายมารู้ทีหลังว่าสองคนนี้คบกันอยู่ 😂
ที่ทำเหมือนเขม่นกันมาตลอดเพราะไม่อยากให้คนในทีมสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ โดยเฉพาะเป็นหัวหน้ากับลูกน้อง กลัวจะมีประเด็นเรื่องความลำเอียง เลยพยายามทำให้ดูว่าสองคนนี้ไม่มีทางมีอะไรกันได้แน่นอน
แต่เหมือนจะแสดงเกินบทไปหน่อย เพราะนอกจากจะไม่มีใครสงสัยว่าคบกันแล้ว ทุกคนสงสัยว่าเมื่อไหร่จะฆ่ากัน 555555
This Post is from an account that no longer exists. Learn more
ท่ามกลางงานสเก็ตช์ที่ชุมชน #bangkoksketchers เขานัดมาวาดด้วยกันในวันนี้ เราเจอช้างเผือกคนหนึ่ง
เป็นน้องอายุ 21 ที่เหมือนหลุดมาจากการ์ตูนโชเน็น น้องไม่มีมือถือ ไม่มีโซเชียล ไม่ใช้เทคโนโลยีใดๆ นอกจากอินสตาแกรมที่เหมือนโดนบังคับให้อัปครึ่งปีครั้ง น้องวาดรูปอยู่คนเดียว โดยงานดูออกว่าได้รับอิทธิพลมาจากอาจารย์มุราตะ (เจาะจงว่าเป็นยุค Eye Shields) อยู่เต็มเปี่ยม
เราคุยกันนาน ขอดูสมุดน้องแล้วพบว่ามีงานสเก็ตช์ทั้งเล่นและจริงจังระดับเทพอีกปริมาณมหาศาล ทั้งหมดนี้วาดด้วยปากกา G-Pen ทำไปเพียงเพื่อฝึกตน ไม่ได้โชว์ใครเลย แต่พอคุยไปก็เจอว่าน้องก็อยากให้คนมาเห็นงานเหมือนกันนะ แต่ไม่ชอบโซเชียลเลย ไม่รู้ทำไง (คันมือไหมล่ะ)
เราเลยถือวิสาสะ เรียกว่าเสือกเลยก็ได้ กราบน้องขอความกรุณาว่าช่วยโพสต์งานลงเรื่อยๆ ด้วยเถอะ ทยอยแบ่งงานที่วาดตุนไว้เยอะมาก และพัฒนาการโหดมาก เพราะมันดีกับน้องเอง และดีกับโลกด้วย นี่สมัครเป็นแฟนคลับไปแล้ว อยากให้น้องได้ดี ได้เจอคนที่เห็นงานน้องจริงๆ
(ล่าสุดน้องไปประกวดวาดภาพประกอบของ Pigma และชนะเลิศมา แต่งานไหน น้องก็ไม่ได้โพสต์ไว้... รู้แต่ในสมุดมีลายเซ็นของสองเทพเดอะดวง และ @saart_tanis ด้วย ขนลุก)
ขออนุญาตเอาลิงก์โปรไฟล์น้องมาบอกต่อนะ น้องยินดี แต่ไม่รู้ต้องทำไง อยากบอกว่าในลิงก์นี้เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของงานที่น้องวาดทั้งวันทุกวันจริงๆ เพราะงานภาพต้นฉบับจริงๆ ดิบๆ มันอยู่ในรูปฟอร์มแปลกๆ (เช่นสมุดที่ตัดเป็นส่วนๆ พลิกหน้าพลิกหลังได้ ดูเป็นภาพในจอมันไม่สามารถสัมผัสความเทพได้) งานน้องเปล่งแสงมากๆ และมีอีกเป็นภูเขาที่ยังออฟไลน์อยู่ รอให้วันหนึ่งมีคนมาค้นพบ ...ส่วนตัวเราว่านี่มันระดับเพชรยอดมงกุฎเลย
ขอให้น้องได้ดี
instagram.com/natam_tonkul
ละตอนที่อ่านทวิตนี้คือฉันกำลังปิดไฟเล่นมือถือ
#วุ้นตาเสื่อม อาการที่มองเห็นจุดดำเล็กๆ หยากไย่ หรือมดแมลงลอยไปลอยมาในตา
📍พบได้มากเมื่ออายุมากขึ้น หรือในคนสายตาสั้นมาก หรือเคยได้รับอุบัติเหตุที่ดวงตา
ส่วนใหญ่ไม่อันตราย และร่างกายสามารถปรับตัวได้ภายใน 2–3 เดือน แต่หากมีอาการ เห็นแสงแฟลช จุดดำเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามัว หรือเหมือนมีม่านบังสายตา ควรรีบพบจักษุแพทย์ทันที
❌ ปัจจุบันยังไม่มียา หรืออาหารเสริมที่รักษาวุ้นตาเสื่อมได้ การสังเกตอาการ และพบแพทย์ตั้งแต่เนิ่น ๆ คือวิธีปกป้องการมองเห็นที่ดีที่สุด
#MedCMU #คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ขนาดตอนค่ายพิกซี่แถลงว่าพิมมากับอิงโกะจะไม่ได้ไปเลือกด้วยเหตุจำเป็น และแจ้งต่อรัฐแล้ว คนยังถามหาว่าแล้วมาเบลล่ะได้ไปเลือกมั้ย คือน้องมันก็ทะเบียนบ้านต่างจังหวัดไงเลยไม่ได้อยู่ในแถลงการณ์นี้ ฉันล่ะปวดหัว
ไม่ได้ไปเลือกตั้งผู้ว่ากทม.ก็แปลว่าทะเบียนบ้านไม่ได้อยู่กรุงเทพเลยไม่มีสิทธิ์เลือกไง ทุกคนที่ทำมาหาแดกที่กรุงเทพไม่ได้จำเป้นจะต้องมีทะเบียนบ้านอยุ่กรุงเทพนะ จะล่าแม่มดอะไรก้เบาๆบ้างไม่มช่ไปไล่จี้ให้คนนุ้นคนนี้กางทะเบียนบ้านลงเน้ตให้ดูว่าเป้นคนตจว.
293
it's me, nan : ) retweeted
ไลน์เต้น Day6 แบบไลน์เต้นใครไลน์เต้นมันจริงๆอะ ถ้าเอามาเต้นพร้อมกันก็จะได้ศิลปินกลุ่มแบบเดี่ยว 5555555555555

























