ชอบประโยคนี้มาก “ตัดสินใจผิด ยังไปข้างหน้าได้ แต่ถ้าไม่กล้าตัดสินใจ จะยืนอยู่ที่เดิมตลอดไป” บางครั้งเราเสียเวลาอยู่กับการคิดมากเกินไป กลัวเลือกผิด กลัวพลาด กลัวว่าถ้าตัดสินใจไปแล้วจะต้องมาเสียใจทีหลัง จนสุดท้ายไม่ได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง ทั้งที่ความจริงเราไม่มีทางรู้เลยว่าทางเลือกไหนดีที่สุด จนกว่าจะได้ลองเดินไปบนเส้นทางนั้น
qirung retweeted
ทำไมหัวใหญ่มาก เพราะความอ้วนหรือเพราะกรรมพันธุ์
บทวีกิจ คือบทโบราณเรียกชื่อ
ไม่ทำอะไร เรียกชื่ออยางเดียว เขาจิกหัวกันกระเจิง
วีกิจ อาภพครับ
5555555555555555555
นั่งดู 50 นาที ไม่มีตรงไหนไม่ฮาเลยอะ 🤣🤣🤣
เพิ่งรู้ว่า ออนในแอป ONE D จะเป็นแบบ uncut ส่วนในทีวี จะเป็นเซนเซอร์ออกบ้าง
#ใบเฟิร์นพิมพ์ชนก #เจษฎ์พิพัฒ #แรงเงา2026
qirung retweeted
ผัวกรุเมะแท้100% เวลาชีyed ชั้น ชีดูมีความสุขกับการแกล้งเว่อ แต่ตอนฉันแกล้งแตะตัวกลับคือรอยยิ้มที่หายไปมาก เคะเกือบโดนต่อย🙂
จริงมากค่ะ คุณตาเราเคยแพ้ยาขั้นรุนแรง ผิวหนังและอวัยวะภายในเหมือนโดนไฟไหม้ทั้งตัว ตอนนั้นไม่มียารักษาได้แล้ว อวัยวะภายในเริ่มล้มเหลวต้องใช้เครื่องช่วยพยุง แต่คุณหมอบอกว่ามียาตัวหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างงานวิจัย แต่คนไข้ต้องเซ็นยินยอมเข้าร่วมเป็นผู้ทดลองยา(หมอเรียกว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว)
Replying to @Babydahlianaa
แล้วจะบอกว่าหมอไทยเก่งมากนะ และไม่ยอมแพ้ต่อโรคของคนไข้ด้วย ไม่ว่าเจอเคสหนักแค่ไหนก็พยายามรักษาให้หายและให้ดีที่สุดนะ
qirung retweeted
Replying to @Babydahlianaa
แล้วจะบอกว่าหมอไทยเก่งมากนะ และไม่ยอมแพ้ต่อโรคของคนไข้ด้วย ไม่ว่าเจอเคสหนักแค่ไหนก็พยายามรักษาให้หายและให้ดีที่สุดนะ
qirung retweeted
ตอนแรกนึกภาพไม่ออกว่าอยู่กันยังไง แล้ว4 องศา...แต่พอเห็นรูปนี้ในเฟส คือแย่มกว่าที่คิดมากกก เด็ก100 กว่าชีวิต รวมๆแล้วผู้โดยสาร300 คน ทำไมแอร์เอเชียห่วยได้ขนาดนี้อะ
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
qirung retweeted
สายตาสั้นเกินห้าร้อย เตรียมตัวเลยจ้า วุ้นตาเสื่อม 5555555
qirung retweeted
ทุกคนสงสารคนป่วย จนกระทั่งเห็นคนป่วยจริงๆ ขยะกองเต็มห้อง น้ำไม่อาบ ฟันไม่แปรง ไม่กินข้าว ไม่ขยับตัว นอนหายใจทิ้งไปวันๆ ใครเห็นก็มีแต่ชี้ด่าว่าขี้เกียจบ้างสกปรกบ้าง แต่ถ้าแค่การหายใจก็ยังยากเกินไปที่จะทำ จะเอาแรงที่ไหนไปใช้ชีวิตหรือดูแลตัวเอง
qirung retweeted
มันไม่รู้มั้งว่าวงการแพทย์ไทยเขาอยู่อันดับท็อปของโลกด้วยซ้ำ ต่างชาติแห่มารักษาในไทยกี่ชาติละ บางโรคบ้านมันยังรักษาไม่ได้บางทียังต้องมาพิ่งไทยด้วยซ้ำ คิดว่าเรียนในไทยง่ายมากมึงมาลองเรียนดูค่ะ
qirung retweeted
ตอนเด็กเคยคิดว่าทำไมบ้านเราไม่รวยเหมือนคนอื่น..จนวันที่เราหาเงินเอง จ่ายค่าใช้จ่ายเอง ถึงเริ่มเข้าใจว่า "สิ่งที่เราเคยมองว่าธรรมดา พ่อแม่ต้องพยายามมากแค่ไหนกว่าจะให้เรามี"🥺





































