Τι σημαίνει στην πράξη η «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς»; Σημαίνει ότι 40 χρόνια μετά, η κοινή λογική πολλών παραμένει η εξής: ο Γιάννης πίνει, το κράτος (δηλαδή οι υπόλοιποι) κερνάει. Ο εργοδότης έκλεβε το Δημόσιο, έριξε την εταιρεία, έχει προσωπική περιουσία και ακίνητα, το κράτος δεν του έβαλε λουκέτο, και παρόλα αυτά η απαίτηση είναι να πληρώσει ο φορολογούμενος τις υποχρεώσεις του απατεώνα — γιατί «οι εργαζόμενοι θέλουν τα λεφτά τους». Ο @g_evgenidis το λέει ξεκάθαρα: η πλευρά του εργαζόμενου είναι κατανοητή. Η απαίτηση όμως να πληρώσει η κοινωνία το φαλιμέντο του άλλου είναι λαϊκισμός, κυρίως από την αριστερή αντιπολίτευση. Και δεν είναι παράλογο να το ζητούν — γαλουχήθηκαν σε αυτή τη λογική. Πολλοί μένουν ακόμα στη δεκαετία του ’80 και κάνουν μνημόσυνα στον Ανδρέα. Αυτή είναι η ηγεμονία: όχι απαραίτητα κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά η κυριαρχία μιας νοοτροπίας που θεωρεί αυτονόητο ότι το κράτος (οι φόροι σου) είναι η λύση για κάθε ιδιωτικό φιάσκο, ακόμα και όταν υπάρχει απάτη. Χρειάζεται χρόνος, κόπος και συνεχής σύγκρουση για να αλλάξει αυτό το «κοινό αίσθημα» — γιατί έχει ριζώσει σε ΜΜΕ, κόμματα, συνδικάτα και στο μυαλό ανθρώπων που μεγάλωσαν με το «το κράτος θα πληρώσει». Σεβασμός στις 2.500 οικογένειες. Αλλά δεν μπορούμε όλοι μαζί να πληρώνουμε το φαλιμέντο του άλλου.