Vandaag denken we aan de slachtoffers van de Japanse bezetting van voormalig Nederlands-Indië. Ook in mijn eigen familie leven die herinneringen. Mijn oma en oud-tante zaten jarenlang in een Japans interneringskamp. Ieder jaar opnieuw rond 15 augustus voelden we hoe hun herinneringen, emoties en ook trauma’s nog altijd onderdeel waren van hun leven. Tot het laatste moment droegen zij die met zich mee. Daarmee is en blijft het ook onderdeel van de geschiedenis van mijn ouders, van mij en mijn kinderen. Mijn overgrootvader heeft op Hr. Ms. De Ruyter gevaren, tot deze tot zinken werd gebracht tijdens de slag op de Javazee. Gelukkig overleefde hij dit ternauwernood, maar hij werd krijgsgevangen genomen en als dwangarbeider tewerkgesteld aan de Birma-spoorlijn. Helaas heb ik hem nooit persoonlijk gekend, maar ook zijn voorbeeld en zijn verhalen leven voort in onze familie. En zo zijn er talloze verhalen. Van moed en angst, van kracht en verdriet. Laten we ze levend houden en de lessen die we eruit kunnen trekken, nooit vergeten.