⠀
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่ละสายตาจากหนังสืออีกหนเมื่อเธอยังคงได้ยินถึงเสียงของเหล่านักเรียนที่ผสมผสานการพูดคุยระหว่างแฮร์รี่กับรอน, วันนี้ด้านนอกดูวุ่นวาย และถึงจะชวนมึนสักนิดแต่เธอก็คิดว่าไม่ได้แย่
‘นั่นไม่ใช่เล่มที่เธออ่านไปสามรอบแล้วเหรอ’
“นายก็หัดอ่านซ้ำบ้างสิ โรนัล..”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀“...” เห็นแล้วก็ได้แต่ข่มใจไว้, เธอไม่ใช่เด็กแบบเมื่อก่อนแล้ว การไปโต้เถียงเพื่อให้ได้รับการยอมรับหรือคำชื่นชม.. ไม่จำเป็นสักนิด
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀วันหยุดนี้เป็นวันหยุดที่เฮอร์ไมโอนี่ยอมสละเวลาการอ่านหนังลงมานั่งรวมตัวกับเพื่อนร่วมบ้านเพื่อพูดคุยและสังสรรค์
“ขนอะไรมาน่ะ”
คำถามหนึ่งดังขึ้นเมื่อดวงตาของเธอเหลือบไปเห็นการโอองลอุ้มโถใบโตอย่างทุลักทุเล
‘ลูกกวาดไง แฮร์รี่เลี้ยงเชียว’
#hgwartsxhalloween
⠀
⠀
“ฉันว่าเรายังพอมีเวลานะ, ถึงห้าทุ่ม”
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยขึ้นเมื่อรอนตั้งคำถามว่ามันจะทันได้ยังไงกับการจัดโถงรวมที่แสนใหญ่โตนี่ให้เรียบร้อยภายในวันนี้
‘ใช่— พวกเราช่วยกัน ทันอยู่แล้ว’
และเพราะไม่ทันจะได้สักเกต ทั้งสามจึงสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงของลูน่าดังขึ้น
⠀
⠀
“นี่มันก็ดึกมากแล้ว
และฉันยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ต้องอ่าน”
“อย่าลืมว่าหูพวกนายอาจจะชา
และฉันก็ยินดีมากที่จะบอกเพอร์ซี่เรื่องนั้น”
⠀⠀⠀⠀เธอกล่าวทิ้งท้ายหลังจากหนังสือเล่มหนาถูกพับเก็บ, เฮอร์ไมโอนี่ไม่คิดว่าการออกไปเดินดุ่มๆยามวิกาลคือเรื่องผิด แต่นั่นมันก็ไม่ได้ถูก
⠀
⠀
“เฮ้ เบาหน่อยพวกนาย”
⠀⠀⠀⠀เฮอร์ไมโอนี่เอ็ดเด็กรุ่นน้องที่ดูจะเจี๊ยวจ๊าวจนเกินพอดีก่อนจะได้เวลาหันไปสนใจกับเนื้อหาที่กำลังจะได้รับรู้ในเวลานี้, บางทีมันคงเป็นเรื่องของกิจกรรม
“อย่ากังวลเลยแฮร์รี่
ฉันไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องอะไรหรอก”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀ตั้งแต่หมดเวลาเรียน เฮอร์ไมโอนี่ก็คลุกตัวอยู่แต่ภายในห้องสมุดเช่นทุกวัน, แต่ที่แตกต่างคือเพื่อนสนิทของเธอกลับรีบเดินมาตามทั้งๆที่ยังเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนเวลามื้อค่ำ
หนังสือเล่มหนาถูกยกขึ้น
มันลอยเข้าชั้นก่อนใบหน้ากว่าครึ่งจะผินไปหา
“ฟักทอง? โอ้— ฮาโลวีน”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀พายุฝนโหมกระหน่ำกลางดึก, เสียงสั่นไหวของบานหน้ากระจกใสทำให้เฮอร์ไมโอนี่ตื่นต้องตื่น
ดูจากแสงสว่างวาบเป็นระยะ
ผนวกกับหลายสิ่ง อาจลากยาวจนถึงช่วงเช้า
⠀⠀⠀⠀เมื่อจ้องมองได้ครู่หนึ่ง ศีรษะที่ผงกขึ้นมาก็เอนอิงลงตามเดิม— พรุ่งนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกมาก รีบนอนต่อดีกว่า
⠀
⠀
เธอพยักหน้ารับคำขอบคุณนั้นก่อนจะถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อถึงถึงสาเหตุ
“ถ้าไม่หักคะแนน— แค่เขาเห็นหน้าแฮร์รี่ในหัวก็คงคิดวิธีได้ร้อยแปด.. บวกกับบาวกนรอนก็พูดเยอะไปนิดตอนเขาอยู่”
แน่นอนมันไม่เกินจริง
โชคดีของอีกฝ่ายที่ปีของรุ่นพี่หนุ่มไม่แย่เช่นนี้
⠀
⠀
“ถ้าฉันรู้ว่าใครออกจากหอกลางดึกอีก
สาบานได้เวลาฉันจะไม่ให้อภัยง่ายๆแน่นอน”
⠀⠀⠀⠀ทันทีที่สิ้นเสียงใส ดวงตาก็พลันตวัดมองไปสองหนุ่มเพื่อนสนิทที่ยืนทำหน้าคล้ายกลืนหอยทากก็ไม่ปาน
“และรอน.. นายควรห้ามเขา
ในฐานะพรีเฟ็ค เข้าใจใช่ไหม”
‘เธอกำลังจะกลายร่าง’
“โรนัล!!”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀ช่วงอาหารค่ำคลับคล้ายจะเห็นใครบางคนกลับมา, อันที่จริงจะกล่าวแบบนั้นก็คงไม่ถูกต้องซะทีเดียวนัก
⠀⠀⠀⠀ถึงปกติจะไม่ได้ญาติดีนัก—แต่เห็นแล้วก็อดรู้สึกว่ามันเหมือนวันวาน
เริ่มครึกครื้นแล้วงั้นสินะ
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀ทุกอย่างเงียบสงัด แน่ชัดว่ามันเป็นไปอย่่างที่มันควรจะเป็น— ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ใครจะยังตื่นอยู่อีกถ้าไม่ได้มีงานค้างรอส่งในพรุ่งนี้เช้า
เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจก่อนขยับพลิกตัวอีกครั้งบนเตียงนอน และก็หวังว่าอีกไม่นานนี้เธอจะเผลอหลับไปเองโดยไม่ต้องตาโหลเวลาที่เข้าเรียน
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀หอบหิ้วหนังสือเข้ามาในโถงรวมก่อนทิ้งตัวลงนั่งในที่นั่งประจำ, ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ละมือออกจากหนังสือที่ถูกวางลงข้างๆ พายฟักทองชิ้นสุดท้ายก็ถูกใครบางคนหยิบไปเสียแล้ว
“รอน! ฉันเห็นนะว่านายเพิ่งกินหมดไปน่ะ”
‘ก็เธอช้าเอง— กินอย่างอื่นสิ’
“โรนัล!”
⠀
⠀
“ I'm always here.
You can hug me whenever you want.”
my best friend @scarsofpotter
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀“อันที่จริงฉันคิดว่านายควรเลิกบ่นนะโรนัล, รีบทำให้มันเสร็จ จะได้มีเวลามากพอสำหรับรายงานแรกหลังเปิดภาคเรียน”
เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยขึ้นเมื่อหนึ่งในเพื่อนสนิทของเธอเอาแต่บ่นไม่หยุด— และหากเธอยังคงนิ่งเงียบ.. เขาก็คงจะพูดต่อไป
“สเนปไม่ได้ใจดีหรอกนะ รีบทำเข้า”
⠀
⠀
⠀⠀⠀⠀“สิ่งที่เธอควรสนใจตอนนี้คือเนื้อหาในหนังสือนะแฮร์รี่— อย่าไปใส่เรื่องไร้สาระเลย
มันเสียเวลามาก เชื่อฉันสิ”
⠀

