برنا مهاجر

جی ام من برنا مهاجرم بیشتر وقتم رو تو اینترنت میگذرونم، هنر دیجیتال جمع میکنم و اینجا در پادکست فارسی راست کلیک سیو که ۲ هفته یه بار منتشر میشه، قراره درباره فرهنگ و هنر دیجیتال و دنیای NFTها صحبت کنم و با دیجیتال آرتیستا درباره دیدگاها و تجربیاتشون در این فضا گپ بزنم لینک‌ها👇🏼

فکر کنم بیشتر ۳۱ سالگی (به جز اون اپیزودهاییش که رسما زیر موشک و/یا در تعامل با نئونازی‌های مناطق محروم گذشت) رو در حال فکر کردن به این مهم بودم که شوخی شوخی از وسطای دوران دانشکده تا امروز یا به عبارتی حدود یک دهه گذشته رو در نوعی تلاش به نسبت مذبوحانه برای ارتباط برقرار کردن با آدم‌ها و به طور کلی بیشتر اجتماعی و برون‌گرا بودن گذروندم، چون نه تنها از زمان شروع سوشال‌مدیاها و فیسبوک و اینستاگرام و کلا استفاده اجتماعی از اینترنت، بلکه حتی از خیلی قبل‌ترش همیشه سرم تو کار خودم بود و اگرچه چندان مشکلی در ارتباط برقرار کردن با آدم‌ها نداشتم، اما عموما تفریحات و سرگرمی‌ها و ماجراهام با خودم و برای خودم بود، تا اینکه در اواسط دوران دانشجویی - که البته اونم بیشتر در مسیر مستقیم خونه به کلاس و از کلاس به خونه خلاصه می‌شد - و همینطور اوج فعالیت‌های عکاسی محورم در اینستاگرام، کم کم این مسئله از طرف دوستان، هم‌کلاسی‌ها، فالوورها و… مطرح شد که گویا این داستان که بنده سرم تو کار خودم بود و کارهایی که خودم دوست داشتم رو برای اینکه خودم دوستشون داشتم انجام می‌دادم، باعث ایجاد تصویری مرموز، جامعه‌گریز و چه‌بسا خودشاخ‌پندار و مغرور از بنده شده بود که حتی در دیدارها و تعاملات حضوری باعث می‌شد کامنت‌هایی نظیر “عه ما فکر می‌کردیم تو خیلی آدم جدی و چرتی هستی، ولی بامزه‌ای که” دریافت کنم. خلاصه من از این موضوع چندان راضی نبودم و از اونجایی که ارزش بسیار زیادی برای انواع دوستی و تعامل انسانی و حس تعلق بهشون قائلم، همونطور که گفتم طی این دهه اخیر به هزار و یک روش مختلف تلاش کردم تا این تصویر و برداشت ناخوشایند رو با ابراز بیشتر خودم و علایق و افکارم تلطیف کنم و راستش نتایج خوبی هم ازش گرفتم تا اینکه بالاخره در یکی دو سال اخیر و به لطف فعالیت شفاف‌تر و شخصی‌تر در توییتر و حضور در فضاهای تعاملی‌تر، تا حد خوبی موفق شدم اون تصویر اصطلاحا بدسفر و خشک و دور رو برعکس کنم و حالا بیشتر با نظراتی از جنس “عه تو کارها و حرف‌های جدی هم بلدی؟ ما فکر می‌کردیم فقط دنبال مسخره‌بازی در اینترنتی” طرفم که برام به مراتب خوشایندتر و قابل هضم‌ترن، اما… چیزی که در مسیر پرتلاطم ۳۱ سالگی و بی اینترنتی‌ها و بر باد رفتن انواع و اقسام ارتباطات و دوستی‌ها و… فهمیدم این بود که طبیعتا هزینه این اصلاحات بسیار مفید، چیزی نبود جز فاصله گرفتن از اون خودکفایی ۱۰۰٪ در لذت بردن از زندگی بدون نیاز به مشورت با دیگران و در جریان قرار دادنشون به عنوان نوعی وظیفه اجتماعی/مرامی. دیگه نتیجه‌گیری‌های از این‌جا به بعدش معلومه فکر کنم و اصن موضوع صحبت ما هم نیست، چون در اصل همه این پرحرفی‌ها رو کردم تا بگم به لطف بیکاری‌ها و بطالت دوران قطعی و برای بامزگی این تی‌شرته و چندتای دیگه رو اوایل امسال طراحی و چاپ کردم و در انواع و اقسام موقعیت‌ها و قرارهای رسمی و غیر رسمی پوشیدم تا بالاخره به صلح و توازن رسیدن هر دو بعد [قابل نمایش] شخصیتم رو به قول خارجی‌ها soft launch کنم و به طرز معجزه‌آسایی نتایج جالبی ازش حاصل شده که مهمترینش برای شخص بنده، همزیستی سرگرمی‌ها و بامزگی‌های شخصیم با فعالیت‌های تعاملی و اجتماعی بوده که امیدوارم حالا از ۳۲ سالگی به بعد بتونم در مسائل و ابعاد دیگه هم بسطش بدم، چون خب تهش که قراره همه‌مون یه جوری که احتمالا فکرش رو هم نمی‌کردیم کنسل شیم به هر حال، پس حداقل تا اون موقع بد نیست یه کم خوش بگذره بهمون. 🍻✌🏼

“This whole war could have been averted, Cunnilingus and psychiatry brought us to this...” - Tony Soprano

اینایی که معتقدن جوان ایرانی باید به جشن‌های ایرانی بپردازه و پرداختن به هالووین و امثالش رو بد و مسخره خطاب می‌کنن، ذاتا تفاوتی با اونی که معتقده همه باید به اعیاد اسلامی بپردازن و باقی جشن‌ها رو نادیده بگیرن ندارن، اصرار بر سوار کردن نوعی مسئولیت و وظیفه جمعی و ارزشی روی سبک زندگی و نمودها و دلایل شادی و خوشحالی مردم، اوج رویکرد استبدادی و دیکتاتوری جورج اورولیه، حالا چه با بهانه وطن‌پرستی باشه چه دین‌داری. مردم به کسی یا جایی پاسداری از ارزش و فرهنگ و سنت بدهکار نیستن و حقشونه بابت هر چیزی که خودشون صلاح می‌دونن ابراز شادی یا ناراحتی فردی و جمعی کنن و با جامعه گسترده جهانی و آزاد تعامل و هم‌ذات‌پنداری داشته باشن. اگر به شما بر می‌خوره که آدم‌ها برای فلان عید “خارجی” ذوق و هیجان دارن، اما برای بهمان ماجرای ملی یا مذهبی نه، این صرفا کوتاهی و ناتوانی شما در تبلیغ و ارزشمندسازی اون رویداد رو می‌رسونه، نه کوتاهی مردمی که صرفا تلاش می‌کنن بخشی از دنیا باشن، بهش احساس تعلق پیدا کنن و در حد یک شب هم که شده طعم زندگی نرمال رو بچشن.