Hatche retweeted
Anksiyetenin insanı ne kadar tahammülsüz ve sinirli hâle getirdiği pek konuşulmuyor. En küçük şeylere öfkelenmeye, planlar değiştiğinde huzursuz olmaya ve sevdiğin insanlara karşı bile sabrını kaybetmeye başlıyorsun. Normalde seni rahatsız etmeyen şeyler bile gözünde büyüyor. Sonra da bu kadar çabuk sinirlendiğin için kendini suçlu hissediyorsun. İnsanlar yalnızca senin öfkeli hâlini görüyor. Ama gün boyunca taşıdığın anksiyeteyi, gerginliği ve yorgunluğu fark etmiyorlar. Çünkü sürekli tetikte yaşamak insanı yalnızca korkutmaz, aynı zamanda tahammül gücünü de azaltır.
Replying to @yabirsal
Bakın bu rezilliği, bu pisliği asla anneanne ve teyze yapmaz. Bunu sadece kaynana ve halalar yapar+ o hala bebek doğursaa yine kendı annesı ve bacıları yapmaz ama koca tarafı yapar. Bu koca tarafının gelıne olan garezinden gelir durduk yere uyuzlandım 2 oğlum var bir de ya sabır
Hatche retweeted
اللهم اجعلني أمًا هادئة، حكيمة، صبورة، لا يغلبني غضب، ولا يرهقني تعب، وارزقني حُسن التربية وسعة الصدر، وأعني أكون لطفلي رحيمًا وسكينًا وأمانًا
Hatche retweeted
One thing I’ve been having to constantly remind myself is:
I HAD A BABY THIS YEAR.
I’m still newly postpartum. I’ve gotta show myself more grace.
Hatche retweeted
هذا أجمل إقتباس قريته من فترة طويلة جدا
"الطفل الذي يتبعك من غرفة لأخرى لا يحاول تعقيد حياتك، إنه فقط يريد إخبارك أن مكانه المفضل في العالم هو أنت."❤️
Hatche retweeted
Shower together.
Kiss longer.
Lock the bedroom door.
You're married.
Enjoy each other.
Hold hands in public.
Flirt like you're still dating.
The chase shouldn't end at "I do."
Put the phones away.
Look at each other.
Slow dance in the kitchen.
Laugh at the same dumb jokes.
Joy is built in small moments.
Text "I miss you" mid-day.
Come home excited about choosing each other every.
Make them feel wanted, not just needed.
Fight the problem.
Not each other.
You're on the same team. Always.
Plan date nights.
Keep the spark alive.
Love is a verb.
Love daily.
Hatche retweeted
2 months PP and I’ve gathered that people don’t always understand what postpartum can do to your mind. They see the baby. They see the cute pictures, the milestones, the smiles. They don’t necessarily see the exhaustion, the identity changes, the grief, the anxiety, or the feeling that you’re disappearing underneath all your responsibilities.
Hatche retweeted
Postpartum are out here surviving on three hours of sleep, zero personal space, and growing resentment towards their partners because nobody talks about how becoming a MOM changes everything in her life and barely anything in his.
Ben ki uyumak için oturmayı bile beklemeden ayakta uyuyabilen biriydim. Zaman yer mekan fırsat tanımam uyurdum. Uyuyamasam hasta olurum derdim ama şu an anneliğin gücü diyorum 3 gündür toplasan 6 7 saat uyumuşumdur ve ayaktayım kendime şaşıyorum.
Bu kız zamanında bir kere bile üniversite vize/final sınavlarında uykusundan taviz vermedi. Hatta hiç geceleyip ders çalışmadı (çünkü uyukusuzluğa dayanamıyordum) ama bebeği için uyumuyor. Anneliğin gücünü asla hafife almayın 💪
1
3
1,371
Hatche retweeted
Bir evin görünmeyen direkleri vardır. Bana göre en güçlüsü annenin mutluluğudur. Anne mutluysa o evin yükü hafifler, insanlar birbirine daha çok tahammül eder. Ama anne kırgınsa en güzel sofrada bile bir şey eksiktir. Bu bilimsel bir çıkarım değil; hayatın bana öğrettiği bir his.
Eşim ben ve bebeğim birlikte olunca içimi kaplayan huzurun aynısı bu biliyorum. 🥰
Yeni doğum yapmışım.
Hastanedeyim.
Zorlu da bir doğum olmuş.
Hekimim üstelik.
Tüm arkadaşlar, hekiminden ebesine kadar çok ilgilenmişler.
Sağ olsunlar.
Ama inanılmaz bir bunalım ve korku içindeyim.
Gebe olduğum süre boyunca mutlak yatak istirahati verilmiş.
Herkes bir şeyler anlatıyor.
Yemem için bir şeyler sokuşturuluyor ağzıma.
Ayağıma kat kat çoraplar giydiriliyor.
Karşı koymaktan vazgeçmiş, teslim olmuşum.
Doğumdan sonra iyice arttı bu baskı.
Herkes üzerime çullanmış, bebeği sokuşturuyor bu kez, emsin diye.
İnanılmaz ağrım var, kimsenin umurunda değil.
Bu hâlde bir de tatlı yedirmek için zorluyorlar beni.
Onlar zorladıkça süt hiç gelmiyor.
Bu kez hayatın sonu gelmiş gibi kahrediyorum kendimi.
Ağlamaktan helak olmuştum.
Sonra bir bebek hemşiresi girdi içeri.
Muhtemelen ben hekimim diye o ana kadar müdahale etmemişti.
Dayanamadı daha fazla.
Ve herkesi çıkardı odadan.
Benimle konuştu.
Zamanla yarışmadığımı söyledi.
“Her şey olması gerektiği gibi.” dedi.
Nasıl güzel bir andı!
Kabus gibi geçen iki günden sonra,
Birden huzur kapladı bütün odayı.
“Nasıl hissediyorsunuz? Ağrı çok mu hâlâ?” dedi.
"Bebeği ister misiniz?" diye sordu.
Kızımı istedim.
Yine ağlıyorum.
Mis gibi kokuyor.
O kadar güzel ki...
İlk kez bebeğim olduğunu o zaman fark ettim ben.
Küçücük ağzı aranıyordu.
Ve sütüm gelmeye başladı...
1
235
Hatche retweeted
Yeni doğum yapmışım.
Hastanedeyim.
Zorlu da bir doğum olmuş.
Hekimim üstelik.
Tüm arkadaşlar, hekiminden ebesine kadar çok ilgilenmişler.
Sağ olsunlar.
Ama inanılmaz bir bunalım ve korku içindeyim.
Gebe olduğum süre boyunca mutlak yatak istirahati verilmiş.
Herkes bir şeyler anlatıyor.
Yemem için bir şeyler sokuşturuluyor ağzıma.
Ayağıma kat kat çoraplar giydiriliyor.
Karşı koymaktan vazgeçmiş, teslim olmuşum.
Doğumdan sonra iyice arttı bu baskı.
Herkes üzerime çullanmış, bebeği sokuşturuyor bu kez, emsin diye.
İnanılmaz ağrım var, kimsenin umurunda değil.
Bu hâlde bir de tatlı yedirmek için zorluyorlar beni.
Onlar zorladıkça süt hiç gelmiyor.
Bu kez hayatın sonu gelmiş gibi kahrediyorum kendimi.
Ağlamaktan helak olmuştum.
Sonra bir bebek hemşiresi girdi içeri.
Muhtemelen ben hekimim diye o ana kadar müdahale etmemişti.
Dayanamadı daha fazla.
Ve herkesi çıkardı odadan.
Benimle konuştu.
Zamanla yarışmadığımı söyledi.
“Her şey olması gerektiği gibi.” dedi.
Nasıl güzel bir andı!
Kabus gibi geçen iki günden sonra,
Birden huzur kapladı bütün odayı.
“Nasıl hissediyorsunuz? Ağrı çok mu hâlâ?” dedi.
"Bebeği ister misiniz?" diye sordu.
Kızımı istedim.
Yine ağlıyorum.
Mis gibi kokuyor.
O kadar güzel ki...
İlk kez bebeğim olduğunu o zaman fark ettim ben.
Küçücük ağzı aranıyordu.
Ve sütüm gelmeye başladı...
Hatche retweeted
Normalize being ridiculously in love with your spouse.
Kiss them too much.
Flirt like you're still trying to win them over.
Be silly together.
Make time to get away, just the two of you.
Life is way too short to play it cool with the person you love.
Be crazy about each other.
And never stop showing it.














