ANTİKEMALİST DÜŞÜNCE PLATFORMU

Dostlar, oradan bakınca benim hesabım görünüyor mu?

Günümüzde televizyon kanallarının gündüz kuşağındaki kadın programlarının bu kadar çok izlenmesini sadece “Toplumu bilinçli olarak bozmak için yapıyorlar” diye açıklayamıyorum. Bence zaten bozulmuş bir toplumun ilgi ve taleplerine göre de program seçiliyor. Televizyoncular neyin izleneceğini biliyor, ona göre yayın yapıyor. Bunu anlamak için X’teki sohbet odalarına bakmak yeter. Nerede magazin var, nerede kavga var, nerede insana ve insanlığa hiçbir şey katmayacak boş bir tartışma var, en çok dinleyiciyi o oda topluyor. İnsana bir şey katacak bir konu açıldığında ise aynı ilgiyi göremiyoruz. Benim asıl üzerinde durduğum nokta bu. Toplum zaten bozulmuş, neye ilgi gösterdiği de bunu ortaya koyuyor. Söylenen güzel söz insana geçmiyor, nitelikli yapıtlar etki etmiyor, ortaya konan iyi işler karşılık bulmuyor. Gündüz kuşağındaki programların bu kadar çok izlenmesi de bence toplumun geldiği hâlin bir göstergesi.

İşinize Gelince mi Kul Hakkı Var? “Araplaşmayacağız!” diye bağıran Kemalist tayfaya bakın, iş valsa gelince günler öncesinden provaya başlıyorlar. Yunan’ın, Avrupa’nın âdetini alınca adına “çağdaşlık” koyuyorlar. Müslüman kendi inancına göre yaşayınca hemen “Araplaşıyoruz!” diye ayağa kalkıyorlar. E kardeşim, bu kültür hassasiyeti niye hep İslam’a gelince aklınıza düşüyor? Araplar işin bahanesi. Asıl derdiniz İslam’la. Bir de ilk emri “Oku!” olan dine “gerici” diyorlar. Kadının başında örtüyü gördün diye ne okuduğunu, ne bildiğini, ne düşündüğünü de mi öğrendin? Kendi hayatına kimse karışmasın istiyorsun. Aynı saygıyı başörtülü bir kadına göstermek bu kadar mı zor? Efendiler, “Laikçe yaşadığınız bu hayatı şeriat ile terk edeceksiniz” derken ne dediğimiz belli. Allah’ın emri hayatımıza yön verecek diyorsak bunun pazarda da iş yerinde de bir karşılığı var. Mal satarken müşteriyi kandırmayacaksın. İşçinin parasını vaktinde vereceksin. Haksızlığı yapan en yakın arkadaşın olsa bile çıkıp “Yanlış yaptın” diyeceksin. Kul hakkı dediğin işte böyle belli olur. Müslüman da hata yapar. Birinin hakkını yemişse hesabını kendisinden sorun. Hakkı yenene de sahip çıkın. Adamın yaptığı yanlıştan başörtüsüne nasıl geldiniz? Bir kişinin günahını dilinize dolayıp bütün Müslümanlara saldırınca kimin hakkını savunmuş oluyorsunuz? İşine geldiğinde dinden nemalananlar da var. Müslüman inancına göre yaşamak isteyince “Dini karıştırmayın!” diyorlar. Bir açığını bulunca da “Haramı bilmiyor musunuz? Kul hakkı yok mu?” diye ahlak dersi veriyorlar. Peki, sizin mahalleden biri kul hakkı yiyince sesiniz niye kesiliyor? Siz bizi kendiniz gibi balık hafızalı mı sandınız? Hadi oradan! Bize ahlak dersi vermeden önce kendi içinizdeki çürükleri temizleyin. İslam’a, başörtüsüne düşmanlığınızı her fırsatta kusuyorsunuz. Ebû Cehil’in tavrını aradan asırlar geçse de tanırız. Biz kendi yanlışımızın hesabını da veririz, inancımıza dil uzatıldığında sözümüzü de söyleriz. Günün en karanlık anı, aydınlığın müjdesidir.

Muhalif kesimin eleştirilerine bir yere kadar katılıyorum. “Siz Müslüman değil misiniz? Haram diye bir şey yok mu? Bu yaptığınız kul hakkı değil mi?” diye soruyorlar. Müslüman olduğunu söyleyen birine bu soruları sormakta haklısınız. Kul hakkı yiyen kim olursa olsun, hesabı sorulsun. Ama iş düzene gelince aynı soruları sormuyorsunuz. Çocuk okulda Atatürk ilke ve inkılaplarıyla yetişiyor. Devlet dairesinde duvarda, cebindeki paranın üzerinde aynı portreyi görüyor. Milletvekili de cumhurbaşkanı da yemin ederken Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlılık sözü veriyor. Eğitimden devlet yönetimine kadar toplumun değerler manzumesini Kemalizm üzerine kurmuşsunuz. İslam’a bu düzenin işleyişinde yer vermiyor, işinize gelince de rakibinize “Bu yaptığın günah değil mi?” diye soruyorsunuz. Peki, savunduğunuz düzeni de haram, günah ve kul hakkı ölçüsüyle sorgulamaya var mısınız? Sorun düzende diyorsanız, aha işte orada haklısınız. Bu düzende hepimiz düzülüyoruz!

Ne zaman adam oluruz? Karşımızdakilerin kim olduğunu, kinlerinin nereye kadar vardığını anladığımız gün. Gazete kupürü anlatıyor. Sultan Abdülhamid’in oğlu Şehzade Burhaneddin’in naaşı İstanbul’a getiriliyor. Memleketinde defnedilmesine izin verilmeyince cenazesi Şam’a gönderiliyor. Bir cenazeye bile bu topraklarda bir mezar yeri çok görülmüş.

Bu ülkede söyleyecek sözü kalmayanların gündem olma yöntemi hep aynı: Ya Sultan Abdülhamid Han’a saldırırlar ya da onu müdafaa eden Kadir Mısıroğlu’na… Fikirle ortaya çıkamayanlar, hakaretle görünür olmaya çalışıyor. Kadir Mısıroğlu, bu Kemalist yalayıcılara gereken cevabı zaten vermişti: “Fino köpekleriyle işim olmaz!”

Ne yazarsam yazayım, ne söylersem söyleyeyim, sözüm karşı tarafa onun anlayabildiği kadarıyla ulaşır. Bir ateiste dünyada beş vakit namaz kılma yükümlülüğü yoktur. Kişi Müslüman olursa ve yükümlülük şartlarını taşıyorsa, o andan itibaren namaz ona farz olur. Anladınız mı zannetmem…!!!

Bu ülkede doğru zannedilip yanlış bilinenleri sıralayalım: Cumhuriyete karşı olmak ya da cumhuriyetin uygulamalarına muhalif olmak, devlet ve millet düşmanlığı değildir. Anayasaya itiraz etmek de devlet düşmanlığı değildir. Topluma “toplumsal sözleşme” diye dayatılan metinler için, “Bunlar bu ülkenin toplumsal sözleşmesi olamaz!” demek, devlete düşman olmak değildir. Atatürk’ü eleştirmek, onun ilke ve inkılaplarına karşı olmak da devlet ve millet düşmanlığı değildir. Aksine, bu milletin daha müreffeh olması için fikir üretmek, yanlış gördüklerine itiraz etmek ve daha adil bir düzen istemek, vatan düşmanlığı değil, vatanseverliktir. İşte bu yüzden, bana göre bu ülkenin en vatansever kesimi ANTİKEMALİSTLERDİR!

Güle güle Kemalizm, hoş geldin Tayyibizm! Dağlara yüz yerleştirince memleketin derdi çözülmüyor. Şahıs değişiyor, şahısları yüceltme zihniyeti yerinde duruyor. Cahilin Kemalisti de olur, Tayyibisti de… Hangi mahalleden olduğu önemli değildir; cahil hep cahildir!

“Ölmüşler üzerinden prim yapmam” diyerek tarihî şahsiyetlere yöneltilen eleştirileri küçümsüyorsunuz. Peki, Tebbet suresindeki ayetler için ne dersiniz? “Ebû Leheb’in iki eli kurusun! Kendisi de kurudu. Malı ve kazandıkları ona fayda vermedi.” (Tebbet, 1–2) Ebû Leheb’in ölümünün üzerinden asırlar geçmesine rağmen bu ayetler okunmaya devam ediyor. Öyleyse bir kişinin ölmüş olması, onun fiillerinin ve temsil ettiği anlayışın eleştirilmesini neden gayrimeşru kılsın? Burada şahısları eşitlemiyorum; söyleminizdeki ölçüsüz genellemeyi sorguluyorum. Eleştiriyi deliliyle değerlendirmek yerine “ölü üzerinden prim” etiketiyle geçiştirmek, fikrî bir cevap değildir. Ölüm, tarihî sorumluluğu ortadan kaldırmaz. Bir şahsiyetin mirası bugün hâlâ toplumu şekillendiriyorsa, o miras da sorgulanır. Eleştiriye itirazınız varsa delili çürütün; eleştirenin niyetini mahkûm ederek tartışmadan kaçmayın!

Günümüz Müslümanının acı bir tarifi… İslam’a inanıyor ama hayatına karışmasını istemiyor. Namazını kılıyor, orucunu tutuyor; fakat iş kazancına, makamına, rahatına gelince “Dünya böyle!” diyor. Kendi hayatını İslam’a uyduracağına, İslam’ı kendi hayatına uydurmaya çalışıyor. “Yaptığım doğru mu?” diye sormak yerine, yaptığına bahane arıyor. Başkasının günahına öfkeleniyor, kendi günahına gerekçe buluyor. Kul hakkından söz ediyor ama kendi çıkarı söz konusu olduğunda susuyor. Önce yanlışa alışıyor, sonra onu normal görüyor; sonunda da yanlışını söyleyene kızıyor. Ve bütün bunların arasında dönüp kendimize sormamız gereken soru duruyor: Biz Allah’ın razı olacağı bir hayat mı istiyoruz, yoksa yaşadığımız her şeye razı olacak bir din mi arıyoruz?

Dünyanın içinde bulunduğu yegâne sorun, ağlanacak hâline haddinden fazla gülmesidir. Evet, evet, yanlış duymadınız! İnsanoğlu çok fazla gülmeye başladı. Acılara, zulümlere, kendi tükenişine bile gülüp geçiyor… Çok gülmek insanın kalbini katılaştırır; ibretle, merhametle dökülen gözyaşı ise kalbi yumuşatır. Her şeyi eğlenceye çevirdiğimiz bu çağda, biraz da durup düşünmeye, dertlenmeye ve ağlanacak hâlimize ağlamaya ihtiyacımız var.

Heykeline dert anlatılıyor, sevmeyenler suçlanıyor, eleştirisine tahammül edilmiyor… Bu, din değil de nedir?

AK Parti iktidarı, son on yıllık süreçte Kemalizm ile barışmış bir görüntü vererek bu ideolojinin söylemleri içerisinde bir yol tutmayı denedi. “Türk birliği, Turan birliği” diyerek Orta Asya Türk cumhuriyetleriyle bir birliktelik kurulabileceği düşüncesini benimsedi. Bana göre bu, gerçekleşmesi mümkün olmayan bir hayaldi. Geçmiş yüz yıl boyunca Kemalist söylemlerle içeride kalıcı bir birliktelik sağlayamamışken aynı söylemlerle sınırların ötesinde nasıl bir birlik kurulacaktı? Bugün Suudi Arabistan, Somali ve Katar gibi ülkelerle ortak bir zeminde buluşulabilirken “iki devlet, tek millet” dediğimiz Azerbaycan’ın İsrail’le yakın ilişkileri, Turan idealinin önündeki çelişkiyi gösteriyor. Aynı soydan gelmek, aynı siyasi istikamette yürümeye yetmiyor. “Türküz” demekle çıkarlar birleşmiyor; “kardeşiz” demekle ortak bir dava oluşmuyor. Birlik, yalnızca soy bağıyla ayakta tutulamıyor. Biz ne demiştik? Irk temelli birliktelikler bizi bir arada tutmaz. Bizi birleştirecek esas; İslam kardeşliği, ümmet bilinci ve ortak değerlerimizdir. Ehl-i sünnet… İlla da ehl-i sünnet demiştik!

Bana göre Siyonizmin, geçen yüzyılın başında Osmanlı topraklarını parçalayıp taksimatı kolaylaştırmak için kullandığı iki büyük ajan vardı: Biri malum Lawrence, diğeri “Blak Jumbo”… Biri aşikâr; diğerinin de aşikâr olmasıyla yeni dünya düzeninin değişeceğine inanıyorum.

Türk’ü, Kürt’ü, Arap’ı yüzyıllarca aynı çatı altında buluşturan İslam kardeşliğiydi. Milliyetçilik bu bağı aşındırdı. Yeniden birliğin yolu da bellidir: Irk üstünlüğü değil, adalet ve ümmet bilinci.

Yüz yıllık cumhuriyetin sözde aydınları, henüz kendilerini bile aydınlatmaktan bu kadar uzakken topluma nasıl ışık tutacaklar?