Pinned Tweet
‡ 𝐏𝐫𝐢𝐧𝐜𝐞 𝟒 𝐓𝐫𝐮𝐠𝐯𝐢𝐥𝐥𝐞
: アダム
‡ 𝐴𝑑𝑎𝑚
• 𝐓𝐰𝐢𝐧 𝐈𝐯𝐚𝐧
☆☆☆☆☆
『 นี่คงจะเป็นชะตาลิขิตที่ทำให้ผมได้มาพบกับเธอ ดีใจจริงๆที่ได้เจอเธอเจ้าหญิงทรอยแมร์ 』
𝐂𝐯. 𝐇𝐨𝐫𝐢𝐞 𝐒𝐡𝐮𝐧
🐍 アダム ‡ 𝐴𝑑𝑎𝑚 🐍 retweeted
เจ้าชายลำดับหนึ่งแห่ง
อาณาจักร อวาลอน แดนอาวุธ
” ในฐานะเจ้าชาย ฉันจะใช้โล่นี้...
ปกป้องทั้งเมือง ทั้งประชาชน
แน่นอนว่า... ธะ เธอด้วย! “
🐍 アダム ‡ 𝐴𝑑𝑎𝑚 🐍 retweeted
“ ผมเพิ่งทำเค้กสูตรใหม่เสร็จพอดี
ถ้าไม่รังเกียจก็มาทานด้วยกันไหม ? “
เจ้าชายอาณาจักรช็อกโกลาเบอร์รี แดนช็อกโกแลต
[ โคโลเร ]
🅲🅾🅻🅾🆁🅴🆁
コロレ
🐍 アダム ‡ 𝐴𝑑𝑎𝑚 🐍 retweeted
𝔼𝕃𝔽𝔼ℕ
エルフェン
อะไรเนี่ย อย่าไปดื่มเลยกาแฟที่หาที่ไหนก็ได้น่ะ
𝔸𝕘𝕖 : 𝟚𝟞
𝕐𝕦𝕞𝕖𝟙𝟘𝟘
ℂ𝕧. ℍ𝕒𝕪𝕒𝕞𝕚 𝕊𝕙𝕠𝕦
เจ้าชายแห่งอาณาจักร
เกรมา แดนกาแฟ
🐍 アダム ‡ 𝐴𝑑𝑎𝑚 🐍 retweeted
⚔️
ผมมารับแล้วครับ .... เจ้าหญิง
จากนี้ไปให้ผมได้ทำหน้าที่เป็นดาบเพื่อปกป้องคุณนะครับ
𝐂𝐚𝐥𝐢𝐛𝐮𝐫𝐧
カリバーン
คาลิเบิร์น
𝐀𝐠𝐞 𝟐𝟐
𝐘𝐮𝐦𝐞𝟏𝟎𝟎
𝐂𝐯. 𝐓𝐚𝐦𝐚𝐫𝐮 𝐀𝐭𝐬𝐮𝐬𝐡𝐢
เจ้าชายแห่งอาณาจักรอวาลอน แดนอาวุธ
𝐒𝐞𝐱𝐲
☆☆☆☆☆
『 ป เปล่าหรอกแต่พวกเรามีกันแค่หกคนมาโดยตลอดพวกเขาจะเป็นห่วงผมก็ไม่แปลกนี่นา — ทำไมถึงพาเข้าไปด้วยไม่ได้ล่ะ ? 』
อดัมเอียวคอด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ไล่ให้ค้างคาวของพี่เฟลกบินไปไหนและยังเอามาขึ้นมาเกาะบนไหล่ของตนอีก
『 ผมขอพาค้างคาวนี่เข้าไปด้วยเถอะนะ 』
『 มาแล้ว — อืม ไปกันต่อเถอะ 』
อดัมหันไปกล่าวตอบกับเจ้าชายอีกคนแล้วยื่นมือออกไปให้ค้างคาวของพี่เฟลกที่บินตามมาเกาะเอาไว้ด้วย
『 ไม่ใช่แค่พี่อิซาคคนเดียวหรอกที่จะเป็นห่วงผม ยังมีพี่เฟลกกับพี่รูฟัสด้วย
— ถ้านายกังวลขนาดนั้นงั้นก็รีบไปกันเถอะ 』
『 อ๊ะ ?! เดียวศิริกะนายจะพาผมไปไหน ? 』
อดีมโดนลากออกไปอย่างงุนงงแต่ถึงยังไงเขาก็ยอมตามเจ้าชายอีกคนไปด้วย
『 อืม ผมจำได้อยู่แล้ว
— แต่ถ้านายลากผมออกมาแบบนี้พี่ก็จะเป็นห่วงผมน่ะสิรอสักครู่ได้มั้ย 』
อดัมหยุดวิ่งตาแรงลากของริกะแล้วมองหาค้างคาวของพี่ชายคนโตที่น่าจะบินตามเขามา
『 อ — อื้อ ได้สิรบกวนนายนำทางด้วยนะผมเองก็คงจะไม่ชินกับที่นี่เท่าไหร่ 』
อดัมตอบพลางคลี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อของเจ้าชายแห่งช็อกโกรูเต้เบาๆ
『 เอ๊ะ ? จะพาผมไปไหนเหรอ 』
『 อื้อ ก็ตื่นได้สักพักแล้วนั่นแหละ 』
อดัมกล่าวตอบพลางลืมตาขึ้นมาและลุกขึ้นนั่งบนเตียงดีๆพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อยตอบกลับไป
『 ไม่เป็นไร ให้ผมทำทุกอย่างด้วยตัวเองเถอะนะผมไม่อยากเป็นภาระของนายกับคนอื่นที่นี่น่ะ 』
อดัมนอนฟังเจ้าชายอีกคนที่บ่นพึมพำถึงเขาเงียบๆพลางคลี่ยิ้มออกมา ตัวเขาน่ะตื่นมาสักพักแล้วแต่แค่ยังไม่ยอมลืมตาเฉยๆ
ก่อนจะบ่นงึมงำออกมาทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นเลย
『 ผมคงเป็นเป็ดขี้เหร่ที่หลงมาอยู่ในฝูงของหงส์งามใช่มั้ยล่ะ ?
— แต่ผมก็ดีใจนะที่ได้เกิดมาเป็นน้องของพวกเขาน่ะ 』
『 อื้อ — แค่ยกโทษให้พวกเราสิ่งที่ผมต้องการมีเพียงเท่านั้น — ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะพวกเราเป็นพวกราชวงศ์ที่ไม่เคยถูกใครปรนิบัติแบบราชวงศเลยสักครั้ง 』
อดัมตอบด้วยเสียงที่แผ่วเพราะทรอควิคมีเพียงพวกเขาหกคนพี่น้องที่อาศัยอยู่ที่นั่นไม่มีคนอื่นเลย
『 ปีนกำแพง ? — อืม ก็พอได้น่ะ 』
『 ผม — ผม อึก ผมคงให้อภัยไม่ได้หรอก ... แต่ที่พี่น้องของผมทำมันลงไปนั่นก็เพราะผม ถ้าจะโทษก็โทษผมมาเถอะ 』
อดัมบ่นงึมงัมใช่แล้วถ้าจะโทษว่ามันเป็นความผิดของเขา เขาก็จะไม่โกรธเลย
ทุกอย่างมันก็มีเหตุผลของมัน
『 ผมจะมอบความฝันของผมเพื่อใช้ใช้ให้คนพวกนั้นก็ได้ ... 』
『 เพราะพวกเขาเป็นครอบครัวที่ผมรักมากที่สุดน่ะให้โอกาสพวกเขาหน่อยได้มั้ย ? 』
อดัมบ่นงึมงำแผ่วเบาพลางมีสีหน้าหม่นลงเล็กน้อยเขารู้ว่าขอโทษแทนใครไม่ได้แต่ว่าจะให้คนอื่นต้องรู้สึกกังวลแบบนี้ไม่ได้
『 ไม่ใช่แบบนั้นหรอกพวกเขารู้สึกผิดอยู่แล้ว —
อืม ไปก็ไป 』
『 อ - อื้ม ขอบคุณนะที่ยอมรับผมเป็นเพื่อนของนายน่ะ 』
『 แต่ว่าผมเองก็มีเรื่องอยากจะขอกับนายให้อภัยพี่เฟลกกับซิริลได้มั้ย ? 』
อดัมยิ้มออกมาอย่างเขินอายแล้วยกแก้วของตนขึ้นมาชนกับแก้วของเจ้าชายแห่งช็อกโก้รูเต้พลางยิ้มนิดๆ
『 ผมหายเหนื่อยแล้วจะเดินทางต่อเลยก็ได้นะ 』
『 เป็นเพื่อนงั้นเหรอ ? — นายยอมรับผมแล้วสินะดีใจจัง 』
อดัมยิ้มออกมาด้วยความดีใจและพยักหน้าให้เบาๆเขาจะไม่มีวันทำให้คนอื่นเสียใจอีก
『 ผมสัญญา ผมขอสัญญาจากหัวใจของผมเลยล่ะ ^^ 』
『 ง — งั้นเหรอ ? ดีใจจัง
แต่ อืม — ไม่เป็นไรผมไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่หรอก 』
อดัมถอนหายใจออกมามันก็อยากดื่มอยู่หรอกแต่ที่เขาพูดแบบนั้นเพราะเกรงใจต่างหาก
『 แต่นายไม่ไว้ใจผม ทำไมถึงยังคิดจะให้ผมไปด้วยอีกล่ะ ? 』
『 อือ — ถ้ามันทำให้นายสบายใจนายจะโทษผมก็ได้ ผมผิดเองถ้าผมเกิดมาแล้วร่างกายแข็งแรงเหมือนกับคนอื่นเรื่องแบบนี้คงไม่เกิด 』
อดัมบ่นงึมงำเบาๆแล้วก็รู้สึกผิดนิดหน่อยแต่กระนั้นก็แอบเสียใจที่เจ้าชายอีกคนไม่ยอมเป็นเพื่อนกับเขา
『 นายดื่มเถอะ ผมคงมากวนใจนายมากไปนายจะไล่ผมกลับไปก็ได้ 』
『 นั่นสินะใครจะอยากมาเป็นเพื่อนกับพวกเด็กนอกคอกทรอควิลกันล่ะ 』
อดัมพูดพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงสั่นคล้ายจะร้องไห้เขาก็แค่อยากมีเพื่อนบ้างเท่านั้นเอง
『 นายคงจะรังเกียจผมมากสินะ ผมขอโทษ —ถ้าตอนนั้นผมห้ามพี่น้องไว้เรื่องช่วงชิงความฝันมันคงจะไม่เกิด แต่ว่าผมไม่กล้าพอก็เลยไม่ห้าม 』










