Vedahi

GURBETİN EN KOYU YERİ: HOCAMIN YOKLUĞUNDA GEÇE İKİ YIL… Hocamın vefat haberini aldığımda yazmıştım bu yazıyı.. Bir gece tren yolculuğunda aldım vefat haberini… Telefonumu yavaşça masaya koydum. Gözümü pencereden camdaki karanlığa çevirdim. Treni simsiyah kuşatan, kucaklayan bir gece, ara ara dışarda geriye doğru koşan ışıklar, eriyip gitmemek süzülmemek için cama tutunan titrek yağmur damlaları… hüznümü deşecek ne varsa omuz omuza vermişti etrafımdaki her şey.   Bir keder kuşatmasının tam ortasındaydım. Ama nedense o an ağlayamadım. Ruhumu örseleyen habere bedenim henüz nasıl bir tepki vereceğini bilemedi belki de. Dostoyevski, ‘İnsancıklar’ adlı eserinde: "Çok tuhaftı, ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu…" der… yıllar önce okuduğum bu cümleyi şimdi tüm hücrelerimle yaşıyordum.   Ciğerimden kopup ruhumun derinliklerinden boğazıma kadar gelip takılan acıyı haykıramayınca içimi yaka yaka tüm bedenime yayıldı. O an ağlasam rahatlayacaktım ama nedense rahatlamak istememiştim. Ağlayıp içimdeki acıyı dışarı döksem hepten Hocam’dan koparım korkusuydu belki de ağıtlarımın önüne ördüğüm duvar. Sonra birbirini takip eden iki nefes aldım. Hıçkırıklarımı yutmaktı bu, daha bilinir ismiyle bir iç çekiş.   Bu acıyı, bu hüznü sırf Hocam’a ait olduğu için iliklerime kadar yaşamak istedim belki de. Onun hasretinin içimi yakıp kavurması… Evet rahatlamak istememişim. Biliyordum içimde biriken, fokurdayan tüm duygular birden patlayarak çıkacaktı ama o an içime hıçkırdım sadece. İşte böyle yaşamadığım belki yeni tanıştığım onlarca his hücum etmişti ruhumun saklandığı siperlere.   Ölenlerin sesleri kalanların gönül vadilerinde yankılanır dururmuş ya… O aşk derecesinde sevdiği Efendiler Efendisi’ne (sav) yazdığı içli şiirin son mısraı gelip duygularımın kepezlerine çarpmaya başladı:   “Son demde hiç olmazsa gurûbum tulû olsun,
Gönlüm ufkunun en taze renkleriyle dolsun;
Her yanda tamburlar çalınsın; neyler duyulsun.
Ne olur, hiç olmazsa gurûbum tulû olsun..!”   Evet o, ufuklarımızdan batıp gidecek ama ayrı kaldığı her günün onun için ıstırap olduğu dostlarına lika edecekti (kavuşacaktı). Ama ondan sonra hiçbir şey tam olmayacaktı hayatımda. Bir yanım hep yıkık hep dökük.. “neye üzülsem onun yokluğuna ağlayacaktım.” Bunu bilmek içimdeki erozyonu hızlandırıyordu. O kayan şeyin önünde duramıyordum. Sürüklüyordu varlığımı. Sessizce içimde birçok duygu usul usul yerinden oynuyordu. Yıllar önce babamı yıkayıp ebedi aleme yolcu ederken başından ayaklarından öpmüş “hoşça kal” baba demiştim. Bir şey içimi yırta yırta gelmiş ve onu yıkadığımız sulara karışmıştı gözyaşlarım. Vefat haberini okuduğumda işte tam o anda Hocamın cenazesinin başında durup sarıldım boynuna… gerisi “sağır sessizlik…”   Nerede okuduğumu hatırlamadığım şu söz yarın ve sonraki günlerin getireceği kederi haber veriyordu: “En hüzünlü gün sevdiğini kaybettiğin değil ondan sonraki günlermiş…”  En hüzünlü gün sevdiğini kaybettiğin değil, ondan sonraki günlermiş… Gerçekten de öyle oldu. O gün bir acı düştü içime, ama asıl yangın daha sonra başladı. Takvim yaprakları değişti, mevsimler döndü, şehirler ışıklandı, trenler yine kalkıp durdu; ama içimde bir yer vardı ki zaman oraya hiç uğramadı. Onsuz geçen her gün, sanki eksik yazılmış bir cümlenin içinde yaşamak gibiydi. Her huzur arayışında yokluğuna çarpıyor, her sevinçte payına düşmeyen bir boşlukla yüzleşiyordum. İnsan bazen acıya değil, acının bıraktığı sessizliğe yeniliyor. Ve ben o sessizliğin içinde anladım ki; vefa, bazen bir mezar taşına değil, içimizde hiç sönmeyen bir yangına xn--yazlr-p4ab.Artık biliyorum… gurbet dediğimiz şey, topraktan değil, insandan uzak kalmanın adıdır. Ve ben, Hocamın yokluğuna düşen bu ilk yılda, en uzun gurbetimi yaşıyorum. Rabbim ona vuslatın aydınlığını, bize de bu gurbette vefayı diri tutacak kadar yürek nasip etsin.