Daytired but never of you

สัมภาษณ์ #เซียวจ้าน จากละครเรื่อง #SmallTownRemedy โดย Sina Entertainment 🩺สวัสดีครับเพื่อนๆ ที่ Sina Entertainment ผม #XiaoZhan ครับ 🎤มาเริ่มพูดคุยกันถึงตัวละคร "หลิวเจิงเลี่ยง" กันก่อนดีกว่า ในการถ่ายทอดบทบาทของคนที่เป็นทั้งแพทย์อัจฉริยะและเป็นคนธรรมดาทั่วไปในเวลาเดียวกัน คุณรู้สึกว่าตัวเองใกล้ชิดกับตัวละครนี้มากที่สุดตอนไหน และรู้สึกห่างไกลจากเขามากที่สุดตอนไหน? 🩺 ช่วงเวลาที่ผมรู้สึกว่าใกล้ชิดตัวละครนี้มากที่สุด น่าจะเป็นตอนที่เขาเปลี่ยนจากการเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าที่อยู่ในเซินเจิ้น แล้วกลับมายังบ้านเกิดของตัวเอง ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ตงเป่ย) ก่อนจะถูกบรรดาคนตงเป่ยหยอกล้อจนแทบจะเสียอาการ (หัวเราะ) เป็นสถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญครับ ส่วนช่วงเวลาที่ผมรู้สึกว่าเขาอยู่ไกลจากตัวผมมากที่สุด คือช่วงที่เขามีความสุขุม เยือกเย็น และจัดการกับเคสผู้ป่วยที่ยากลำบากมาก ๆ รวมถึงช่วยชีวิตคนไข้ที่อยู่ในภาวะวิกฤตได้ ผมรู้สึกว่าในช่วงเวลานั้นเขาดูสง่างามและน่าเกรงขามมาก 🎤ในตอนแรก เฉินจวิ้นหนานถือลูกอมสองอันไปรับหลิวเจิงเลี่ยง ซึ่งเป็นฉากที่น่ารักมาก แนวคิดเบื้องหลังการออกแบบในส่วนนี้คืออะไร? 🩺เพราะตัวละครสองคนนี้เป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก คล้ายกับเวลาที่ผมกลับฉงชิ่ง แล้วได้เจอกับเพื่อนสนิทของผม เราไม่จำเป็นต้องปรึกษากันด้วยซ้ำว่าจะกินอะไร แค่เรียกกันสักคำว่า "คืนนี้ออกไปกินปิ้งย่างกัน" ก็ออกไปได้เลย เป็นเรื่องธรรมดาและคุ้นเคยกันมาก 🎤 แล้วมีรายละเอียดอื่นๆ อีกไหม ทั้งในแง่ของพล็อตเรื่องหรือตัวละครที่น่าสนใจ? 🩺 เรื่องนี้มีอะไรให้พูดถึงเยอะมากครับ! งั้นผมขอเริ่มจากตัวละครที่ผมแสดงเองก่อนแล้วกัน อย่างเรื่องการเปลี่ยนสำเนียงการพูดของหลิวเจิงเลี่ยง ช่วงแรก ๆ เขาจะพูดภาษากวางตุ้งบ้าง ภาษาอังกฤษบ้าง รวมถึงยังไม่ค่อยยอมรับตัวตนของตัวเองเท่าไร อย่างเช่น เวลามีคนพูดว่า "คุณก็เป็นคนตงเป่ยหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" เขาก็จะตอบประมาณว่า "ไม่ใช่สักหน่อย ผมเป็นคนเซินเจิ้นนะ" แต่พอเรื่องดำเนินไป เขาก็ค่อย ๆ กลมกลืนเข้ากับสภาพแวดล้อมที่นั่นมากขึ้น จนบางครั้งก็เผลอพูดด้วยสำเนียงแบบคนตงเป่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว ดังนั้น รายละเอียดที่เราออกแบบไว้ตรงนี้ก็ทำให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของตัวละครด้วยครับ 🎤เมื่อเดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งนี้ หลิวเจิงเลี่ยงต้องเผชิญกับสารพัดปัญหาที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็น ไม่มีเงิน ต้องตามหาแม่ที่หายตัวไป ต้องรักษาน้องชายที่กำลังป่วย และยังต้องทำงานอยู่ในโรงพยาบาลอันดับท้ายสุดของเมืองอีกด้วย คุณคิดว่าสภาพจิตใจของเขาตอนอยู่ที่เมืองฝู่เฉิงเป็นแบบไหน? “ยิ่งเจออุปสรรคก็ยิ่งฮึดสู้” หรือ “ใช้ชีวิตแต่ละวันไปพร้อมกับการตั้งคำถามกับชีวิตอยู่ตลอดเวลาว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่?” 🩺ผมเองก็ไม่เคยคิดอย่างละเอียดมาก่อนเลยว่าเขาจะต้องผ่านเรื่องราวมากมายขนาดนั้น ผมแค่รู้สึกว่าบางครั้งโชคชะตาก็ชอบเล่นตลกกับชีวิตคนเราแบบนี้จริง ๆ บางครั้งเรื่องราวต่าง ๆ ก็ประดังเข้ามาพร้อมกันโดยไม่ทันตั้งตัวจนทำให้เรารับมือไม่ทัน เพราะฉะนั้น ผมจึงเข้าใจสภาพจิตใจของหลิวเจิงเลี่ยงได้เป็นอย่างดีตอนที่เขาต้องเผชิญกับเรื่องราวเหล่านั้น อย่างที่หลายคนเห็นจากตัวอย่างซีรีส์แล้วบอกว่า เขาดูเหมือนจะยอมแพ้ต่อชีวิต หรือมีอาการปล่อยจอย ไม่อยากสนใจอะไรแล้วก็ตาม จริงๆ แล้วผมคิดว่าความสามารถในการรับแรงกดดันของหลิวเจิงเลี่ยงถือว่าดีมากแล้วนะครับ ถ้าเอาผมไปโยนไว้ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ผมอาจจะเผ่นตั้งแต่วันแรกเลยก็ได้ 🎤 แล้วคุณคิดว่าพวกเราหรือตัวคุณเองจะปลอบใจหลิวเจิงเลี่ยง เจ้าคนดวงซวยคนนี้อย่างไรดี? 🩺 ก็ช่วยไม่ได้ล่ะครับ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ยังไงก็อดทนไปก่อนแล้วกัน 🎤 ถ้าอย่างนั้นฉันมีวิธีหนึ่ง นั่นก็คือพาทุกคนไปดูซีรีส์เรื่องนี้ค่ะ 🩺 อ๋อ ใช่ ๆ ทุกคนไปดูกันนะครับ ไปดูเรื่อง วอร์ดรักฮีลใจ แล้วเรามาช่วยกันปลอบใจเลี่ยงเลี่ยงผู้มีหัวใจแตกสลายคนนี้กัน! 🎤ช่วยแนะนำวิธีเอาตัวรอดในชีวิตประจำวันที่มีประสิทธิภาพที่สุดของหลิวเจิงเลี่ยงให้พวกเราสักหนึ่งข้อได้ไหมคะ? 🩺 ก็คืออดทนครับ ไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอก มีแค่อดทนเท่านั้น จริง ๆ แล้วในชีวิตประจำวันของเราหลายเรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับ แค่อดทนผ่านมันไปให้ได้ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง 🎤ถ้าหลิวเจิงเลี่ยงเล่นโซเชียลมีเดีย เช่น Weibo หรือโพสต์ลงในหน้า Moments ของ WeChat บรรยากาศในนั้นจะเป็นแนวไหน? 🩺ผมว่าเขาคงไม่เล่นโซเชียลมีเดียหรอก ไม่เล่นแน่นอน 🎤 แล้วอย่างการเขียนไดอารี่หรืออะไรทำนองนี้ล่ะ? 🩺 ผมว่าไม่นะครับ ผมคิดว่าหลิวเจิงเลี่ยงคงไม่เขียนไดอารี่ เขาน่าจะเป็นคนที่พอผ่านแต่ละวันไปแล้ว ก็แค่ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหัวสักรอบหนึ่ง เท่านั้นก็พอแล้ว 🎤 คุณคิดว่าสไตล์การพูดของเขาเปลี่ยนไปตามคนที่เขาคุยด้วยไหม? 🩺ไม่ครับ ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่มีมาตรฐานในการปฏิบัติต่อคนอื่นเหมือนกันหมด ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ถ้ามาหาเขาเพื่อให้ตรวจรักษา ผมก็จะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน 🎤แล้วกับพวกเพื่อน ๆ ที่เสี่ยวซีเหมิน หรือคนที่สนิทกับเขาล่ะ? 🩺 ก็เหมือนกันครับ ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ดูซีรีส์แล้วทุกคนก็จะเข้าใจเองครับ 🎤 เอาล่ะ งั้นทุกคนคงต้องไปหาคำตอบกันในซีรีส์แล้วสินะ 🩺ใช่ครับ 🎤 คุณคิดว่าในช่องแชทของเขา ข้อความหรืออีโมจิที่ปรากฏบ่อยที่สุดน่าจะเป็นอะไรคะ? 🩺ข้อความ ผมคิดว่าน่าจะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเวลา เช่น เวลาผ่าตัด เวลาทำงาน เวลาตรวจคนไข้ หรือตารางเวร ส่วนอีโมจิที่เขาใช้บ่อยที่สุด น่าจะเป็นแบบนี้ครับ "OK, OK" "รับทราบ เข้าใจแล้ว" "OK" 🎤หลังจากเดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งนี้ อะไรคือความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับคุณหมออัจฉริยะคนนี้? 🩺 ผมคิดว่าสิ่งที่เขาต้องปรับตัวน่าจะมีอยู่สองด้านครับ ด้านแรกคือระบบและบรรยากาศการทำงานทางการแพทย์ในท้องถิ่น ผมคิดว่าเขาคงต้องใช้เวลาพอสมควรในการปรับตัวให้เข้ากับทัศนคติของทั้งคนไข้และบุคลากรในเมืองเล็ก ๆ ที่มีต่อการพบแพทย์และการรักษา อีกด้านหนึ่งก็คือสภาพแวดล้อมในการทำงาน โดยเฉพาะความสัมพันธ์และการปฏิสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานครับ 🎤ทุกคนต่างพูดกันว่า ‘กลิ่นอายของชีวิตธรรมดา ๆ ในโลกมนุษย์ คือสิ่งที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของคนธรรมดาได้ดีที่สุด’ แล้วสำหรับหลิวเจิงเลี่ยงล่ะ อะไรคือกลิ่นอายของชีวิตประจำวันที่ช่วยเยียวยาและปลอบประโลมจิตใจของเขามากที่สุด? 🩺คำว่าแผ่นดินบ้านเกิดนั้น ผมคิดว่าคงอธิบายให้ชัดเจนเป็นรูปธรรมได้ยากว่าหมายถึงอะไร มันรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่บ้านเกิดหล่อเลี้ยงเรามา ทั้งผู้คนบนผืนแผ่นดินนั้น อากาศ อาหาร รวมถึงบรรยากาศและวิถีชีวิตของที่นั่น สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ เยียวยาหลิวเจิงเลี่ยงอย่างช้า ๆ โดยที่เขาเองก็อาจไม่ทันรู้ตัว เขาอาจคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานที่แห่งนี้ แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ แท้จริงแล้วสิ่งต่าง ๆ ที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือดของเขาได้ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงตัวเขาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว 🎤 แล้วสำหรับเซียวจ้านเอง สิ่งที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและช่วยปลอบประโลมจิตใจคุณได้มากที่สุดคืออะไรคะ? 🩺 ผมคิดว่าก็เป็นบ้านเกิดเหมือนกันครับ พูดตามตรง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกว่าแค่ได้กลับไปฉงชิ่ง ความกังวลหรือความหนักอึ้งในใจต่าง ๆ ที่มีอยู่ก็ดูเหมือนจะลดลงได้ประมาณ 20% แล้วครับ 🎤หากต้องสร้าง "แผนภูมิความสามารถ 6 มิติ" ให้กับตัวละคร "หลิวเจิงเลี่ยง" โดยประกอบไปด้วย ทักษะทางการแพทย์, ความสามารถในการรับมือกับความกดดัน, ทักษะทางสังคม, ฝีมือการทำอาหาร, โชค, และความสามารถในการทนต่อหิมะ คุณจะจัดอันดับแต่ละด้านไว้อย่างไรบ้าง? 🩺ถ้าให้จัดอันดับทักษะชีวิตเหล่านี้ ผมคิดว่าความสามารถทางการแพทย์น่าจะต้องอยู่ในอันดับหนึ่ง ส่วนความสามารถในการอดทนต่อหิมะน่าจะอยู่ท้ายสุดครับ ความสามารถทางการแพทย์ ความอดทนต่อแรงกดดัน โชค ฝีมือการทำอาหาร ทักษะทางสังคม และความสามารถในการอดทนต่อหิมะ 🎤 คุณคิดว่าสามารถเพิ่มความสามารถด้านอื่นเข้าไปได้อีกไหมคะ? 🩺 น่าจะเพิ่มความสามารถในการโต้เถียงหรือสวนกลับคนอื่นได้อีกอย่างหนึ่งครับ 🎤 แล้วความสามารถในการสวนกลับคนอื่นควรอยู่ในอันดับที่เท่าไรคะ? 🩺น่าจะเป็นอันดับสามครับ 🎤 แล้วคุณคิดว่าความสามารถในการโต้เถียงของคุณกับหลิวเจิงเลี่ยงต่างกันไหมคะ? 🩺 ผมสู้เขาไม่ค่อยได้ครับ (หัวเราะ) ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องการโต้เถียงเท่าไหร่ เวลาผมทะเลาะกับใครสักคน แค่พูดกันไปไม่กี่ประโยคผมก็ไปต่อไม่ถูกแล้วครับ มักจะพูดไม่ออกหรือเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ผมเป็นคนประเภทที่พอทะเลาะกันเสร็จ กลับถึงบ้านแล้วถึงค่อยมานั่งทบทวนในหัว แล้วก็นึกเสียดายว่า "โธ่เอ๊ย...ทำไมตอนนั้นเราไม่พูดแบบนั้นไปนะ ทำไมถึงพูดได้ไม่ดีเลย" 🎤ถ้าได้กลับไปทะเลาะกันใหม่อีกครั้ง คราวนี้ฉันต้อง... 🩺 ใช่ครับ ผมคงเป็นคนแบบนั้นแหละ คือเวลาต้องโต้ตอบกันตรงหน้า ผมทำไม่ค่อยได้ครับ คิดคำพูดไม่ทัน 🎤 หลังจากถ่ายซีรีส์เรื่องนี้จบแล้ว คุณได้เรียนรู้วิธีโต้เถียงหรือสวนกลับคนอื่นจากหลิวเจิงเลี่ยงมาบ้างไหมคะ? 🩺 "คุณเป็นใครเนี่ย" (หัวเราะ) 🎤ในฐานะคนฉงชิ่ง การได้ไปอยู่ท่ามกลางผู้คนที่มาจากตงเป่ยในกองถ่ายนั้นเป็นอย่างไรบ้าง? 🩺 ผมยังจำได้จนถึงตอนนี้เลยครับว่า วันแรกที่ไปถ่ายทำฉากแรกที่ถ่ายคือฉากอะไร ฉากแรกเป็นฉากที่มีผม น้องของผมชาย เผิงหยวน พี่เหยียน และคนอื่น ๆ อยู่ด้วยกัน เป็นฉากที่เขาป่วย แล้วผมไปเอาผลตรวจเลือดมาให้ ก่อนจะพูดกับเขาว่า "น่าเสียดายจริง ๆ ที่เราสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน" ตอนที่ผมซ้อมบทอยู่ในกองถ่าย ผมยังคิดอยู่เลยว่าทำไมสามคนนี้ถึงคุยกันได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้ ตอนนั้นผมถึงได้เริ่มเข้าใจว่า อ๋อ! บรรยากาศของซีรีส์เรื่องนี้คงจะเป็นแบบนี้สินะ ผมต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศแบบนี้ให้ได้ เพราะทุกคนเป็นธรรมชาติมาก ๆ ครับ เป็นธรรมชาติจริง ๆ จนบางทีคุณอาจคิดว่าพวกเขายังนั่งคุยเล่นกันอยู่ แต่จริง ๆ แล้วกล้องเริ่มถ่ายไปแล้ว เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่และน่าสนใจมากครับ 🎤 คุณได้รับอิทธิพลจากสำเนียงการพูดหรือพฤติกรรมการกินของพวกเขามาบ้างไหมคะ? 🩺 เรื่องสำเนียงผมยังพอควบคุมได้ครับ เพราะในซีรีส์ผมต้องบังคับตัวเองไม่ให้พูดตามสำเนียงของพวกเขา แต่ในชีวิตส่วนตัว บางครั้งผมก็เผลอติดคำพูดของคนที่นั่นมาบ้าง แต่เวลาถ่ายทำ ผมต้องพยายามดึงตัวเองกลับมาให้ได้ อย่างช่วงแรก ๆ เวลาพูดบท ผมอาจเผลอพูดว่า "干啥呀" ซึ่งเป็นภาษาพูดแบบคนทางเหนือที่แปลว่า "ทำอะไรน่ะ?" แต่จริง ๆ แล้วผมไม่ควรพูดแบบนั้น ต้องพูดว่า "干什么" แทน เนื่องจากผมโตมาทางใต้ บางครั้งผู้กำกับก็จะทักว่า "จ้านจ้าน เมื่อกี้คุณพูดคำว่าอะไรนะ แบบนั้นไม่ได้ ต้องพูดแบบนี้ต่างหาก" ผมก็จะตอบว่า "อ๋อ ใช่ ๆ ๆ ครับ" 🎤แล้วตอนนี้หลังจากถ่ายซีรีส์จบไปแล้ว คุณยังเผลอพูดภาษากวางตุ้งหรือใช้สำเนียงแบบนั้นออกมาบ้างไหมคะ? 🩺 ตอนนี้ไม่ค่อยแล้วครับ แต่บางครั้งก็ยังมีหลุดออกมาบ้าง อย่างเวลาส่งข้อความคุยกับนักแสดงคนอื่นๆ ในเรื่อง ในกลุ่มแชตของพวกเรา ผมก็ยังเผลอรู้สึกเหมือนสายเลือดคนตงเป่ยในตัวถูกปลุกขึ้นมา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพิมพ์หรือพูดออกมาว่า "哎呀哎呀哎呀!" “โอ๊ย ๆ ๆ!” "哎呀妈呀!" “โอ๊ยแม่เจ้า!” "干嘛呢?" “ทำอะไรน่ะ?” "干啥呢?" “ทำอะไรกันเนี่ย?” อะไรทำนองนี้ครับ ก็ยังมีติดมาบ้างเล็กน้อย พูดตามตรง การได้อยู่กับชาวตงเป่ยที่น่ารักกลุ่มนี้เป็นเรื่องสนุกมากครับ ทุกวันในกองถ่ายเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครื้นเครง 🎤 ระหว่างถ่ายทำ คุณกินอะไรมากที่สุดคะ? 🩺 เกี๊ยวครับ! เกี๊ยวอร่อยมากจริง ๆ 🎤 ชอบไส้อะไรคะ? 🩺ไส้ปลาอินทรีครับ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยกินมาก่อนเลย เกี๊ยวไส้ปลาอินทรีอร่อยมากจริง ๆ ครับ โดยเฉพาะแป้งเกี๊ยว เนื้อแป้งเหนียวนุ่มและหนึบมาก หลังจากถ่ายซีรีส์เรื่องนั้นจบผมก็พยายามตามหารสชาติที่ใกล้เคียงกันมาตลอด แม้แต่ที่ปักกิ่ง ผมก็ลองสั่งจากร้านมาหลายร้านแล้ว แต่ก็ยังหารสชาติแบบนั้นไม่เจอเลยครับ 🎤 ยังมีอาหารอะไรที่อยากกินแต่ยังไม่ได้กิน หรือวัฒนธรรมของตงเป่ยอะไรที่ยังไม่ได้สัมผัสอีกไหม? 🩺ผมคิดว่าผมได้สัมผัสมาค่อนข้างครบแล้วนะครับ ก่อนเริ่มถ่ายทำ ผมเดินทางไปถึงที่นั่นล่วงหน้าเพื่อใช้ชีวิตสัมผัสประสบการณ์จริง และพูดคุยกับทีมงานหลัก ผมเลยหาเวลาว่างหนึ่งวัน ตื่นแต่เช้ามาก ๆ ประมาณตีห้าหรือหกโมงนี่แหละครับ แล้วไปเดินตลาดเช้าที่เมืองจิ่นโจว เป็นถนนเส้นหนึ่งที่เต็มไปด้วยร้านอาหารและของกินครับ โอ้โห สุดยอดมาก! ผมเดินกินไปเรื่อย ๆ ตลอดทาง ทั้งกินทั้งดื่ม เดินไปเรื่อย ๆ เลยครับ มันน่าสนใจมากนะ เพราะได้ยินผู้คนพูดคุยกันอยู่รอบ ๆ ตัว แล้วบางครั้งก็รู้สึกเหมือนกำลังดูฉากหนึ่งในซีรีส์ที่กำลังแสดงสดอยู่ตรงหน้าเลย ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยบรรยากาศของวิถีชีวิตประจำวันของผู้คนจริง ๆ 🎤 คุณได้เห็นแง่มุมต่าง ๆ ของชีวิตมนุษย์ ได้พบเจอผู้คนหลากหลายรูปแบบและวิถีชีวิตที่แตกต่างกันไป 🩺ใช่ครับ ใช่เลย ผมอยากแนะนำทุกคนว่า ถ้ามีโอกาสก็ลองไปสัมผัสประสบการณ์แบบนี้ดูนะครับ ผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่มหัศจรรย์และน่าสนใจมากจริง ๆ แถมอาหารก็อร่อยมาก ที่สำคัญคือราคาไม่แพงด้วยครับ 🎤หากให้ "เซียวจ้าน" สรุปเส้นทางชีวิตตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาจะสรุปไว้อย่างไร? 🩺ผมรู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่อิ่มเอมและเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่า 🎤 ถ้าเราอยากให้คุณหมอหลิวเจิงเลี่ยงจ่ายยาให้เซียวจ้านในโอกาสครบรอบ 10 ปีของการเข้าวงการ เขาจะจ่ายยาอะไรให้คุณเพื่อเป็นการดูแลเป็นพิเศษคะ? 🩺 ผมคิดว่าเขาน่าจะบอกให้ผมนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอครับ เพราะเขาเป็นหมอศัลยกรรมประสาท ดังนั้นอาจจะจ่ายยาบางอย่างที่ช่วยให้ระบบประสาทและสมองของผมผ่อนคลาย เพื่อให้ผมนอนหลับได้ดีขึ้นครับ 🎤 จำได้ว่าเคยเห็นคุณพูดถึงเรื่องการนอนที่ไม่ค่อยดีนัก ตอนนี้ยังเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่า? 🩺 ใช่ครับ ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้วครับ

ขอขอบคุณแบรนด์กว่า 50 แบรนด์ที่ร่วมเดินทางอย่างอบอุ่นเคียงข้างไปกับ #SmallTownRemedy นับเป็นความสุขอย่างยิ่งที่ได้มารวมตัวกัน เดินเคียงข้างกัน และสร้างความทรงจำอันน่าประทับใจร่วมกัน เรื่องราวของเมืองเล็กๆ แห่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป~ #วอร์ดรักฮีลใจ

ข้อความจากคุณหมอหลิวเจิงเลี่ยง #XiaoZhan #วอร์ดรักฮีลใจ #SmallTownRemedy “หิมะ” ที่เสี่ยวซีเหมินหยุดตกลงในที่สุด สายลมแห่งเมืองฝู่เฉิงก็โอบรับผมไว้ ในช่วงพักเปลี่ยนเวร ผมมักจะยืนเหม่อลอยอยู่ตรงหน้าทางเข้าโรงพยาบาลเสี่ยวซีเหมินอยู่บ่อย ๆ ด้านหลังโรงพยาบาลอยู่ติดกับร้าน KTV เสียงผู้คนพูดคุยร้องเพลงลอยแว่วมาเป็นระยะ ๆ เครื่อง Printer ก็ยังคงติดขัดอยู่บ่อยครั้ง กลอนประตูแผนกก็เสียอีกแล้ว แต่กลับไม่มีใครรีบร้อนที่จะซ่อมมันเลย สำหรับคนนอกที่มองเข้ามา ที่นี่ดูเรียบง่าย ทรุดโทรม และไม่เหมือนโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐานเท่าไรนัก ตอนที่ผมมาถึงใหม่ๆ ผมก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน แต่เมื่อได้อยู่ไปนาน ๆ ผมก็พบว่ามีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ทำให้จิตใจของผมรู้สึกสงบและมั่นคง ตอนอยู่ที่เซินเจิ้น ผู้คนต่างเว้นระยะห่างระหว่างกันอย่างเหมาะสม ไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน ความโดดเดี่ยวเป็นเหมือนพื้นที่ปลอดภัย ผมเคยเข้าใจว่าชีวิตควรจะเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ต้องเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ และรักษาความมีเหตุผลอยู่เสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเคสผู้ป่วยหรือการวางแผนการผ่าตัด ในเวลานั้นผมไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องก้าวเข้ามาพัวพันกับสายสัมพันธ์ระหว่างผู้คนในเมืองฝู่เฉิงอย่างลึกซึ้งจนยากจะตัดขาด ความอบอุ่นจากผู้คนที่นี่ไม่ได้มาในรูปแบบที่นุ่มนวลหรืออ่อนโยน หากแต่มีเหลี่ยมมีมุม และถาโถมเข้ามาหาอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกเขายัดมันเผาใส่มือคุณอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ ลากคุณไปนั่งร่วมโต๊ะอาหาร หรือรั้งตัวคุณไว้แน่นในจังหวะที่คุณกำลังจะปลีกตัวออกไป ในตอนแรกผมรู้สึกต่อต้านมาก มันให้ความรู้สึกอึดอัด ไม่คุ้นเคย และคิดแต่จะหลบเลี่ยงอยู่เสมอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็เริ่มเข้าใจว่านี่คือ "ความอบอุ่น" เฉพาะตัวของเมืองฝู่เฉิง เป็นความอบอุ่นที่มีชีวิตชีวา พวกเขาไม่อาจทนเห็นใครถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังได้ และไม่อยากเห็นใครต้องแบกรับความยากลำบากทั้งหลายไว้ด้วยตัวคนเดียว ส่วน "ความเจ็บป่วย" ของผู้คนในฝู่เฉิง ก็แตกต่างจากสิ่งที่ผมเคยพบเจอมาก่อนเช่นกัน อาการป่วยที่ปรากฏอยู่บนฟิล์มเอกซเรย์นั้นเป็นข้อเท็จจริงทางการแพทย์ ทว่าสำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในที่แห่งนี้ ปัญหาเหล่านี้กลับเชื่อมโยงอยู่กับความเป็นจริงของการทำมาหาเลี้ยงชีพ การต้องตัดสินใจเลือกในสถานการณ์ที่ยากลำบาก และความจำใจอีกมากมายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้น หลายครั้งสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกจึงไม่ใช่เพียงปัญหาทางการแพทย์ หากแต่เป็นภาระอันหนักอึ้งของชีวิต ด้วยมีดผ่าตัดในมือ ผมสามารถต่อสู้กับความเจ็บป่วยและความเจ็บปวดได้ แต่ไม่อาจช่วยขจัดความขัดสนและความยากลำบากในชีวิตของทุกคนให้หมดไปได้ และที่แห่งนี้เองที่ทำให้ผมค่อย ๆ เข้าใจว่า คำว่า “การมีชีวิตอยู่ให้ดี” นั้นมีความหมายและมีน้ำหนักมากเพียงใด ผมกลัวหิมะมาโดยตลอด เพราะมันคือเหตุผลที่ทำให้ผมต้องพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อหนีไปจากที่นี่ ตอนที่กลับมาใหม่ ๆ ผมมองเมืองฝู่เฉิงเป็นเพียงที่พักพิงชั่วคราว เป็นภารกิจหนึ่งที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นไปเท่านั้น ผมเฝ้ารอให้การผ่าตัดเสร็จสิ้นโดยเร็ว คิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่เดินทางผ่านมาที่นี่เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ผมเริ่มหันมาสังเกตฤดูหนาวของเมืองฝู่เฉิง ลมที่นี่รุนแรงมาก ปะทะใบหน้าแล้วให้ความรู้สึกแสบผิว แต่ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันเต็มเปี่ยม ผู้คนที่นี่ต่างมีความยากลำบากเป็นของตัวเอง ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่ยุ่งเหยิงและวุ่นวายไม่รู้จบ แต่พวกเขาก็ยังสามารถมารวมตัวกัน พูดคุยหัวเราะ และหยิบยื่นความช่วยเหลือให้แก่กันได้ ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนอาจไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องไปเสียทั้งหมด แน่นอนว่ามีทั้งการคิดเล็กคิดน้อยและการดึงรั้งผลประโยชน์ระหว่างกัน แต่บ่อยครั้งที่แม้แต่ในวันที่ทุกคนต่างแทบเอาตัวเองไม่รอด พวกเขาก็ยังเต็มใจแบ่งปันแรงกายแรงใจเพียงเล็กน้อยเพื่อช่วยประคับประคองคนอื่นเอาไว้ บนโลกนี้มีสถานที่อีกมากมายที่มีอากาศอบอุ่นกว่า หรือมีทิวทัศน์งดงามยิ่งกว่า แต่เมืองฝู่เฉิงนั้นแตกต่างออกไป ที่นี่เคยเห็นผมในสภาพที่พ่ายแพ้และแตกสลายอย่างน่าเวทนา จดจำปมในใจที่ผมซ่อนเอาไว้ใต้หิมะหนา และยังยอมรับตัวผมที่งุ่มง่ามและเก็บตัวไม่ชอบเข้าสังคม ผมค่อย ๆ เข้าใจว่า สิ่งที่เรียกว่า “ตำรับยาที่ดี” นั้น ไม่ใช่ยาสักขนาน หรือการผ่าตัดสักครั้ง แต่มันคือการที่ในวันที่คุณหมดหนทาง ยังมีใครสักคนขยับที่ว่างให้คุณได้นั่ง คือในวันที่คุณเคยชินกับการเก็บตัวเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ยังมีใครสักคนเต็มใจเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้เพื่อมอบความอบอุ่นให้คุณ และคือการมีสถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่ที่คุณเคยดิ้นรนแทบเป็นแทบตายเพื่อจะหนีออกมา แต่เมื่อเดินทางวนเวียนไปมา สุดท้ายแล้วสถานที่แห่งนั้นก็ยังเต็มใจต้อนรับคุณกลับมา แม้คุณจะกลับมาพร้อมบาดแผลเต็มตัวก็ตาม หิมะของเมืองฝู่เฉิงยังคงตกลงมาเรื่อย ๆ เพียงแต่ตอนนี้ ผมไม่อยากจะหลบซ่อนตัวอีกต่อไปแล้ว ส่วนหน้าต่างห้องเก็บของของโรงพยาบาลบานนั้น ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดมันออกด้วยตัวของผมเอง