یکی از بزرگ‌ترین گرفتاری‌ها و مصیبت‌های ما در جنگ شناختی و روانی، گرفتار شدن در دوگانه‌های کاذبی بود که دشمن آگاهانه تولید و به جامعه تزریق می‌کرد. به یک گروه القا می‌کردند که پزشکیان خائن است، دولت او عامل آمریکاست و قالیباف دست راست غرب در ساختار قدرت ایران است. هم‌زمان به گروه دیگری روایت متفاوتی می‌فروختند: اینکه سپاه، به تحریک تراستی‌ها و گروه‌های ذی‌نفع، توافق بسیار خوب و تاریخی اسلام‌آباد را نقض کرده و فرصت یک پیروزی بزرگ را از کشور گرفته است. در این روایت، عامل اصلی شکست توافق نه دشمن خارجی، بلکه نیروهایی در داخل کشور بودند که گویا منافعشان در ادامه جنگ تعریف شده بود. اما هدف این روایت‌های ظاهراً متضاد یکی بود: پنهان کردن چهره واقعی طراحان جنگ و منحرف کردن افکار عمومی از کسانی که سال‌ها برای تحریم، تخریب و به زانو درآوردن ایران برنامه‌ریزی کرده بودند. قرار بود در میان این اتهام‌زنی‌های داخلی فراموش کنیم که این بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD) و شبکه همفکران و متحدان آن بودند که سال‌ها برای تشدید تحریم‌های ایران برنامه نوشتند و راهبرد فشار حداکثری را ترویج کردند. قرار بود فراموش کنیم که همین محافل، سال‌ها پیش از جنگ، فهرست زیرساخت‌های حیاتی ایران را، از پالایشگاه‌ها و نیروگاه‌ها گرفته تا مجتمع‌های پتروشیمی، با نام و نقشه به‌عنوان اهداف بالقوه حمله معرفی می‌کردند. قرار بود فراموش کنیم که همین بنیاد پیشنهاد ترور رهبران سیاسی و نظامی ایران را مطرح می‌کرد تا جانشینان آنان، زیر فشار جنگ و وحشت، به امضای تسلیم‌نامه تن دهند. قرار بود فراموش کنیم که میعاد ملکی، از همین بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، بلافاصله پس از محاصره دریایی ایران، در مقاله‌ای از گرسنگی مردم ایران به‌عنوان پیامد مطلوب این محاصره سخن گفت. گرسنگی مردم ایران! نه تضعیف یک مقام سیاسی، نه فشار بر یک نهاد نظامی، بلکه تبدیل نان و معیشت میلیون‌ها انسان به ابزار جنگ و تسلیم. و قرار بود مهم‌تر از همه فراموش کنیم که همین شبکه‌ها همچنان برای گسترش جنگ، تشدید تحریم‌ها و تخریب زیرساخت‌های ایران فشار می‌آورند و می‌کوشند این برنامه را از دستور کار اندیشکده‌های جنگ‌طلب به دستور کار رسمی کاخ سفید تبدیل کنند. این دقیقاً کارکرد جنگ شناختی بود: انتقال مسئولیت از طراحان و مروجان جنگ به قربانیان آن؛ تبدیل دشمن خارجی به بازیگری نامرئی و تبدیل اختلافات داخلی به علت اصلی فاجعه. فاجعه فقط این نبود که دشمن روایت می‌ساخت؛ فاجعه این بود که بخشی از جامعه سیاسی و رسانه‌ای ما، هر کدام از موضع اختلافات و کینه‌های خود، به بازتولید همین روایت‌ها مشغول شدند. به جای آنکه طراحان فشار، محاصره و جنگ را در مرکز بحث قرار دهند، تمام انرژی خود را صرف متهم کردن یکدیگر کردند.