گفت‌وشنود

‌ از «هالووین» تا زیست روزمره جرم‌انگاری شادمانی و تعمیق سرکوب ساختاری در ایران در امتداد رویه ساختاری جمهوری اسلامی برای مهندسی ایدئولوژیک فضای عمومی و اعمال سلطه بر تمام لایه‌های زیست اجتماعی، موج جدیدی از برخوردهای انتظامی و قضایی علیه مناسبت‌های غیررسمی کلید خورده است. دستگاه‌های سرکوب، برگزاری مناسبت‌هایی چون «هالووین» یا فروش نمادهای آن را به مثابه «تهدید امنیتی» تلقی کرده‌اند. رضا اسماعیل‌پور، رئیس پلیس اماکن استان قزوین، از شناسایی و پلمب ۱۹ واحد صنفی به دلیل «انتشار مطالب و تصاویر مرتبط با هالووین» با هدف «مقابله با سبک زندگی غربی» خبر داد. هم‌زمان در یزد، مهدی حسن‌پور، دادستان مرکز استان، از پلمب محل برگزاری هالووین و احضار برگزارکنندگان در یزد و اردکان به بهانه «کشف حجاب» و «مهمانی مختلط» خبر داد. سرکوب اصناف و تهدید معیشت: حاکمیت با گره‌زدن معیشت شهروندان به تمکین ایدئولوژیک، از پلمب و سلب مالکیت به‌عنوان مجازات پیش‌دینی استفاده می‌کند. ورود پلیس اماکن به بازار، پیام روشنی به اصناف است: همراهی با انتخاب اختیاری شهروندان، به قیمت نابودی معیشت تمام می‌شود. دشمن‌سازی از تکثر جامعه: تأکید بر «مقابله با فرهنگ غربی»، نشان‌دهنده بن‌بست تحلیلی حاکمیت در مواجهه با جامعه‌ای متکثر است. در ساختار توتالیتر، هرگونه انحراف از الگوی تحمیلی نه یک انتخاب فردی، بلکه «پروژه امنیتی دشمن» خوانده می‌شود تا فاعلیت و خواست شهروندان انکار گردد. زنجیره تهاجم به زیست روزمره: این برخوردها رویدادی منفرد نیستند، بلکه حلقه‌ای از سرکوب عمومی شامل تشدید برخورد با پوشش اختیاری، منع حضور مردان در ورزشگاه‌های بانوان و سرکوب هنرمندان است. حاکمیت پس از تکانه‌های اجتماعی اخیر، تمامی فضاهای عمومی و حتی خصوصی را به عرصه «جنگ ایدئولوژیک» بدل کرده است. حمله به جشن‌های غیررسمی و پلمب اصناف، نه نشان اقتدار، بلکه گواهی بر استیصال ساختاری در برابر جامعه‌ای پویاست. جمهوری اسلامی با امنیتی‌سازی زیست روزمره، خود را در مواجهه مداوم با جامعه قرار داده؛ جامعه‌ای که انتخاب پوشش، شادمانی و سبک زندگی آزادانه را به سنگر پایداری و مقاومت مدنی بدل کرده است. #سرکوب_اجتماعی #زیست_روزمره #هالووین #حقوق_شهروندی #گفتگو_توانا

یورش ماموران امنیتی به منزل سه خانواده بهائی در اصفهان و غارت اموال شخصی، طلا و لوازم زندگی در ادامه موج بی‌سابقه فشارهای مالی و امنیتی بر اقلیت‌های مذهبی در اصفهان، ماموران لباس‌شخصی با یورش به منزل سه خانواده بهائی، اقدام به تفتیش شش‌ساعته، تخریب و ضبط گسترده وسایل شخصی، طلاجات، پول نقد و لوازم زندگی آنان کردند. بر اساس اخبار دریافتی، روز سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، ۱۰ تن از ماموران لباس‌شخی با چهره‌های پوشیده، وارد آپارتمان محل سکونت رئوف روحانی نجف‌آبادی، مادرش فردوس فردوسیان و مادرزنش فروغ داراب شدند. ماموران طی شش ساعت بازرسی خشونت‌آمیز و زیر و رو کردن اثاثیه منزل، شمار زیادی از اموال شخصی آنان از جمله ۹ دستگاه تلفن همراه، سه دستگاه لپ‌تاپ، سه دستگاه تلویزیون، یک دستگاه سینمای خانگی، چندین دوربین عکاسی، چهار دستگاه ساز موسیقی و سایر لوازم الکترونیکی را ضبط کردند. در جریان این یورش فراقانونی، تمام طلا و زیورآلات موجود در خانه، از جمله گردنبند مادر سالمند آقای روحانی، ضبط شد. ماموران حتی دو حلقه النگوی دست خانم روحانی را با استفاده از انبردست بریده و مصادره کردند. علاوه بر این، بیش از ۳۰ میلیون تومان پول نقد، بالغ بر ۱۵ چمدان و ساک، و حتی برخی اقلام و وسایل خانگی نظیر یک کیسه شکر، یک پمپ باد و یک نردبان نیز توسط مأموران غارت و از محل خارج شد. این یورش خشونت‌بار در حالی صورت گرفته است که چند روز پیش از آن، ترانه خسروانی (همسر آقای روحانی) ابلاغیه‌ای از سوی دادگاه اصل ۴۹ قانون اساسی استان اصفهان به ریاست قاضی مرتضی براتی دریافت کرده بود. دادگاه اصل ۴۹ که بستری برای احکام مصادره اموال به نفع «ستاد اجرایی فرمان امام» است، در یک سال اخیر احضاریه‌ها و پرونده‌های مشابهی را برای ده‌ها خانواده بهائی در اصفهان تشکیل داده است. ورود هجوم‌آمیز به حریم خصوصی شهروندان، رفتار تحقیرآمیز و بریدن زیورآلات از دست ساکنان و غارت اموال خرد و درشت خانه، فراتر از یک اقدام قضایی، مصداق بارز راهزنی حکومتی و ارعاب سیستماتیک معیشتی است. ارجاع پرونده‌های شهروندان بهائی به دادگاه اصل ۴۹ نشان‌دهنده تغییر فاز سرکوب‌ها از احکام حبس به سلب مالکیت، مصادره دارایی‌ها و محروم‌سازی کامل اقتصادی این اقلیت مذهبی است. این غارت اموال در اصفهان در شرایطی رخ می‌دهد که جامعه بهائی در سراسر کشور، تحت فشارهای مضاعف قضایی، بازداشت‌های خودسرانه، تفتیش‌های خشونت‌آمیز منازل و صدور احکام سنگین محرومیت از حقوق اولیه شهروندی قرار دارد. #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #غارت #گفتگو_توانا

به مناسبت ۷ آبان و بزرگداشت کوروش بزرگ امپراتوری‌ای که با آزادی، ۴۴ درصد جهان را اداره کرد «هرگاه می‌توانید، به عنوان یک آزادی‌بخش عمل کنید. آزادی، کرامت، ثروت – این سه با هم بالاترین خوش‌بختی برای بشریت است. اگر شما هر سه این‌ها را به مردم خود اعطا کنید، عشق آن‌ها برای شما هرگز نمی‌میرد.» این جمله را به کوروش بزرگ نسبت می‌دهند؛ پادشاهی که بیش از ۲۵۰۰ سال پیش بر ۴۴ درصد جمعیت جهان فرمان می‌راند، اما به‌جای تحمیل دین و فرهنگ خود، اجازه داد هر قومی خدایان خود را بپرستد. چطور یک فاتح به نماد رواداری تبدیل شد؟ کوروش در ۵۵۰ پیش از میلاد با شکست ماد، امپراتوری هخامنشی را بنیان نهاد؛ بزرگ‌ترین امپراتوری تاریخ از نظر سهم جمعیت جهان. پس از فتح بابل، منشوری صادر کرد که آزادی دین و عبادت را وعده می‌داد و به اسیران، از جمله یهودیان، اجازه بازگشت می‌داد. پژوهشگران، افزون بر ریشه‌های زرتشتی، ملاحظات سیاسی را نیز موثر می‌دانند. کوروش فرمانروای انشان بود و در ۵۵۳ پیش از میلاد علیه آستیاگ، آخرین پادشاه ماد، شورید. هرودوت می‌نویسد ایرانیان او را «پدر» می‌نامیدند و گزنفون در «کوروش‌نامه» او را فرمانروایی آرمانی و روادار توصیف می‌کند. در تورات نیز کوروش، از معدود غیریهودیان مورد احترام، «شبان» و «مسح‌شده» خداوند خوانده شده است. نبونائید، آخرین پادشاه بابل، در متون تاریخی خودکامه‌ای توصیف شده که آیین‌ها را نادیده گرفت. یهودیان از ۵۸۶ پیش از میلاد در اسارت بابل بودند. در ۵۳۹ کوروش بابل را گرفت و آنان او را آزادی‌بخش خواندند؛ بر پایه عزرا، تا ۵۰ هزار نفر بازگشتند و معبد اورشلیم با هزینه امپراتوری بازسازی شد. استوانه کوروش سه پیام دارد: برابری نژادی، زبانی و دینی؛ بازگشت اسیران؛ و بازسازی معابد. این منشور در ۱۸۷۹ در بابل کشف شد، در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود و به شش زبان رسمی سازمان ملل ترجمه شده است. توماس جفرسون «کوروش‌نامه» را می‌خواند و شیرین عبادی در ۲۰۰۳ هنگام دریافت نوبل، خود را از نوادگان کوروش خواند. مطالعه بیشتر در وبسایت توانا tavaana.org/cyrus_religious_… #کوروش_بزرگ #کوروش #حقوق_بشر #رواداری #آزادی‌

محکومیت میترا بندی امیرآبادی، شهروند بهایی، به ۵ سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی شعبه اول دادگاه انقلاب یزد، میترا بندی امیرآبادی، شهروند بهایی ساکن این شهر را به تحمل ۵ سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم کرد. بر اساس رأی صادر شده، خانم بندی امیرآبادی با اتهام «فعالیت تبلیغی انحرافی مغایر با شرع مقدس اسلام از طریق ترویج آیین بهایی» محاکمه شده است. طبق این حکم، سه سال از مدت حبس وی به مدت سه سال تعلیق شده است که در صورت تأیید نهایی در دادگاه تجدیدنظر، ۲ سال حبس برای او قابل اجرا خواهد بود. این شهروند بهایی پیش‌تر در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۴۰۴ هدف یورش نیروهای امنیتی قرار گرفته بود. مأموران در اقدامی فراقانونی، نیمه‌شب با ورود به منزل شخصی او در یزد، ضمن تفتیش محل سکونت، تمامی وسایل الکترونیکی، لوازم شخصی و کتاب‌های مذهبی وی را ضبط کردند. خانم بندی امیرآبادی همچنین پیش از این نیز به دلیل باورهای عقیدتی خود سابقه بازداشت و محکومیت قضایی داشته است. محکومیت میترا بندی امیرآبادی در حالی صادر می‌شود که دستگاه قضایی جمهوری اسلامی با استفاده از عناوین مجرمانه‌ای نظیر «تبلیغ انحرافی»، به دنبال جرم‌انگاری هویت و باورهای دینی جامعه بهایی است. این روند که با یورش‌های شبانه، پرونده‌سازی‌های امنیتی و صدور احکام سنگین محرومیت اجتماعی همراه است، نشان‌دهنده سیاستی هدفمند برای محدود کردن فضای تنفس مدنی و عقیدتی شهروندان بهایی است. حکومت با بهره‌گیری از ابزارهای قضایی، تلاش می‌کند تا فعالیت‌های عادی و باورهای مذهبی بهاییان را در تقابل با «شرع» معرفی کرده و به این بهانه، آنان را از حقوق اساسی خود محروم سازد. تداوم این فشارها، بخشی از کارزار گسترده‌ای است که نه تنها آزادی عقیده را نشانه رفته، بلکه با ایجاد محدودیت‌های طولانی‌مدت اجتماعی، به دنبال حذف تدریجی جامعه بهایی از متن حیات مدنی ایران است. #داستان_ما_یکیست #میترا_بندی_امیرآبادی #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

تداوم بی‌خبری از وضعیت سعید حسنی، شهروند بهائی، با گذشت ۱۴ روز از بازداشت با گذشت بیش از ۱۴ روز از بازداشت سعید حسنی، شهروند بهائی ساکن شیراز، همچنان هیچ‌گونه اطلاع موثقی از محل نگهداری، وضعیت جسمانی و شرایط او در دست نیست. آقای حسنی روز دوم تیرماه توسط مأموران امنیتی در محل کار خود در شیراز، با اعمال خشونت و ضرب‌وشتم، بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. با وجود پیگیری‌های مستمر خانواده، تاکنون امکان هیچ‌گونه تماس یا ملاقات با او فراهم نشده و مسئولان نیز پاسخ روشنی دربارهٔ وضعیت و محل نگهداری او ارائه نکرده‌اند. سعید حسنی پیش‌تر نیز در سال ۱۳۹۵ توسط همین نهاد امنیتی دستگیر شده و بیش از دو ماه را در بازداشت سپری کرده بود. پروندهٔ مربوط به آن بازداشت همچنان در مراحل دادرسی قرار دارد. #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #سعید_حسنی #گفتگو_توانا

هم‌زمان با افزایش موارد توقیف و مصادره اموال شهروندان و گسترش فشارهای امنیتی و قضایی در ایران، آموزشکده توانا در نشستی تخصصی در کلاب‌هاوس به بررسی ابعاد حقوقی و انسانی این روند خواهد پرداخت. در این برنامه، کارشناسان حقوقی «دادبان» درباره مصادره اموال، توقیف دارایی‌ها با اتهام‌های امنیتی، نقض حق مالکیت و استفاده از ابزارهای قضایی برای ارعاب و سرکوب شهروندان گفت‌وگو می‌کنند. بررسی موارد نقض حقوق بشر در ایران «مصادره اموال مردم توسط حکومت» 🗓 دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ 🕣 ساعت ۲۰:۳۰ به وقت ایران 📍کلاب‌‌هاوس

توماس جفرسون (١٧٤٣– ١٨٢٦) سومین رئیس جمهور ایالات متحده و یکی از مدافعان آزادی مذهبی است. او درباره مذهب، دولت، سیاست، مشارکت مردم و مواردی از این دست و ارتباط آن‌ها با یکدیگر، نوشته‌های مهمی دارد؛ در «نکاتی در مورد ایالت ویرجینیا (دین)» آمده: «اگر همسایه من بگوید که بیست خدا وجود دارد، یا اساسا خدایی وجود ندارد، به من آسیبی نخواهد رسید.» این کتاب را با ترجمه اختصاصی توانا بخوانید! به رایگان دانلود کنید. tavaana.org/thomas-jefferson… #نه_به_جمهوری_اسلامی

شکیلا قاسمی، شهروند ۲۶ ساله بهائی ساکن کرمان، بیش از ۷۰ روز است که در بازداشت نیروهای سپاه و در سلول انفرادی زندان کرمان نگهداری می‌شود؛ بدون دسترسی به حقوق اولیه و در شرایطی که فشارهای شدید روانی بر او گزارش شده است. بر اساس اطلاعات پیشین، بازداشت او با یورش مأموران امنیتی به منزلش همراه بوده؛ مأمورانی که ضمن تفتیش کامل خانه، تمامی وسایل الکترونیکی او و خانواده‌اش از جمله تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌ها را ضبط کردند، بی‌آنکه توضیحی روشن درباره دلیل این اقدام یا اتهامات مطرح‌شده ارائه دهند. از زمان بازداشت تاکنون، هیچ اطلاع رسمی درباره وضعیت، محل نگهداری دقیق یا روند پرونده به خانواده او داده نشده است. ادامه نگهداری طولانی‌مدت در انفرادی، محرومیت از وکیل و بی‌خبری خانواده، نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین انسانی است. این وضعیت، در کنار فشارهای امنیتی مستمر بر شهروندان بهائی، نشان‌دهنده تداوم سیاست‌هایی است که هدف آن‌ها محدودسازی و خاموش‌کردن صداهای متفاوت در جامعه است. #نه_به_جمهوری_اسلامی

شکیلا قاسمی، جوان ۲۶ ساله بهائی ساکن کرمان، بیش از ۷۰ روز است که در بازداشت و در سلول انفرادی زندان کرمان نگهداری می‌شود؛ بدون دسترسی به حقوق اولیه و در شرایطی که فشارهای شدید روانی بر او گزارش شده است. بر اساس اطلاعات پیشین، بازداشت او با یورش مأموران امنیتی به منزلش همراه بوده؛ مأمورانی که ضمن تفتیش کامل خانه، تمامی وسایل الکترونیکی او و خانواده‌اش از جمله تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌ها را ضبط کردند، بی‌آنکه توضیحی روشن درباره دلیل این اقدام یا اتهامات مطرح‌شده ارائه دهند. از زمان بازداشت تاکنون، هیچ اطلاع رسمی درباره وضعیت، محل نگهداری دقیق یا روند پرونده به خانواده او داده نشده است. نگهداری در سلول انفرادی به‌عنوان «شکنجه سفید» شناخته می‌شود، زیرا بدون استفاده از خشونت فیزیکی آشکار، به‌صورت سیستماتیک روان انسان را هدف قرار می‌دهد. در این وضعیت، فرد از هرگونه ارتباط انسانی، محرک‌های محیطی و حس زمان و مکان محروم می‌شود؛ سکوت، انزوا و یکنواختی، به‌تدریج باعث فروپاشی ذهنی می‌گردد. این شرایط می‌تواند اضطراب شدید، افسردگی، توهم، اختلال خواب، از دست‌دادن تمرکز و حتی فروپاشی هویت فردی را ایجاد کند. انسان به‌طور طبیعی موجودی اجتماعی است و قطع کامل ارتباط با دیگران، نوعی محرومیت حسی و عاطفی عمیق ایجاد می‌کند که در بسیاری موارد آثار آن ماندگار و گاه غیرقابل بازگشت است؛ به همین دلیل، نهادهای حقوق بشری این شیوه را مصداقی از شکنجه می‌دانند. جمهوری اسلامی از نگهداری در سلول انفرادی و روش‌هایی مثل خوراندن دارو، برای اخذ اعترافات اجباری استفاده می‌کند. ادامه نگهداری طولانی‌مدت در انفرادی، محرومیت از وکیل و بی‌خبری خانواده، نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین انسانی است. این وضعیت، در کنار فشارهای امنیتی مستمر بر شهروندان بهائی، نشان‌دهنده تداوم سیاست‌هایی است که هدف آن‌ها محدودسازی و خاموش‌کردن صداهای متفاوت در جامعه است. #نه_به_جمهوری_اسلامی #شكيلا_قاسمى #داستان_ما_یکیست

امروز، ۱۴ فروردین، زادروز احسان یارشاطر است، نامی که با یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های فرهنگی ایران گره خورده است: «دانشنامه ایرانیکا». اثری عظیم درباره تاریخ، فرهنگ و هنر ایران که با ابتکار او از سال ۱۳۴۷ آغاز شد و به یکی از معتبرترین منابع ایران‌شناسی در جهان تبدیل شد. این پروژه در ابتدا با حمایت مالی در ایران شکل گرفت، اما پس از انقلاب ۵۷ و قطع بودجه، ادامه آن به دانشگاه کلمبیا منتقل شد. یارشاطر با وجود تمام محدودیت‌ها، حتی با فروش دارایی‌های شخصی خود، اجازه نداد این پروژه متوقف شود. در شرایطی که جمهوری اسلامی با سیاست‌های ایدئولوژیک، سرکوب و بی‌توجهی به فرهنگ و علم، به تضعیف سرمایه‌های فرهنگی کشور پرداخته، کار یارشاطر نمونه‌ای از تلاش فردی برای حفظ و معرفی هویت ایرانی در سطح جهانی است؛ تلاشی که نه از دل قدرت، بلکه در برابر آن شکل گرفت. یارشاطر تا پایان عمرش در خارج از ایران ماند و تأکید می‌کرد «وطن جایی است که بتوان برای فرهنگ ایران کار کرد». او در سال ۱۳۹۷ درگذشت، اما میراثش همچنان زنده است. tavaana.org/ehsan-yarshater-… نسخه نوشتاری: tavaana.org/ehsan-yarshater/ وب‌سایت ایرانیکا : bit.ly/25D4YEP #احسان_یارشاطر #ایرانیکا #دانشنامه_ایرانیکا

پویش جانفدا یا پروژه مرگ؟ وقتی فداکاری به ابزار سیاست تبدیل می‌شود پیام همراهان نزدیک به پنج دهه است که گفتمان رسمی حاکم، بر طبل جنگ‌افروزی، دشمن‌تراشی و ترویج فرهنگ شهادت‌طلبی می‌کوبد؛ گفتمانی که جامعه را به‌جای حرکت به‌سوی توسعه و رفاه، در وضعیت دائمی «تهدید» و «اضطرار» نگه داشته است. در این سال‌ها، شعارهایی چون «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» نه‌تنها در تریبون‌های رسمی، بلکه در مدارس و دیوارنگاره‌های شهری نیز بازتولید شده‌اند؛ تا جایی که حتی در ورودی برخی مدارس، تصاویر این پرچم‌ها بر زمین نقش بسته تا دانش‌آموزان با عبور از روی آنها وارد فضای آموزشی شوند. این‌ها صرفاً نماد نیستند، بلکه نشانه‌هایی از شکل‌گیری نگاهی تقابلی از سنین پایین‌اند. در چنین بستری، شکل‌گیری «پویش جانفدا» و ادعای ثبت‌نام میلیونی در آن، پرسش‌برانگیز است. آیا این مشارکت گسترده، بازتاب یک انتخاب کاملاً آگاهانه است، یا نتیجه سال‌ها روایت‌سازی و جهت‌دهی به افکار عمومی؟ دستگاه تبلیغاتی حکومت این روزها با شدت بیشتری در حال فعال‌سازی کهن‌الگوی شهادت‌طلبی است: از روایت‌های احساسی درباره «مادران شهید» تا بنرهای شهری با تصاویر جوانانی که جان خود را «فدا» کرده‌اند و بازپخش مداوم این مضامین در رسانه‌ها. این تصویرسازی‌ها، مرگ را نه‌فقط قابل‌پذیرش، بلکه در مواردی ستودنی جلوه می‌دهند. در کنار این روند، ادبیات تند و سیاست‌های تنش‌زا، کشور را به نقطه‌ای رسانده که نگرانی از حرکت به‌سوی نوعی «زمین سوخته» قابل تأمل است؛ وضعیتی که در آن، فرسایش منابع، تضعیف زیرساخت‌ها، افزایش مهاجرت و کاهش امید اجتماعی، آینده‌ای پرهزینه برای مردم رقم می‌زند. حتی اگر آغاز مستقیم جنگ از سوی حکومت نبوده باشد، نمی‌توان این پرسش را نادیده گرفت که سیاست‌های چند دهه گذشته چه نقشی در شکل‌گیری این شرایط داشته‌اند. پذیرش این مسئولیت، می‌تواند نخستین گام در مسیر اصلاح باشد. امروز، بیش از هر زمان دیگری، گفتمان «نه به جنگ» یک ضرورت حیاتی است. میهن‌دوستی را می‌توان در حفظ جان، کرامت و آینده انسان‌ها معنا کرد، نه در سوق دادن آنان به سوی مرگ. شاید اکنون مهم‌ترین پرسش این باشد: آیا راهی برای خروج از این چرخه پرهزینه وجود دارد، پیش از آنکه هزینه‌ها غیرقابل بازگشت شوند؟ ـ متن و تصاویر ارسالی یکی از همراهان توانا از داخل ایران است. نظر شما چیست؟ ادامه اسلایدها در کامنت #جنگ

نوروز از راه رسید؛ سنت دیرینی که از فراز و نشیب تاریخ به ما رسیده و همه ما را در چهارگوشه ایران به هم پیوند می‌دهد؛ سنتی‌ که هیچ‌گاه خاموش نشده؛ نه در جنگ، نه در اندوه، نه در سخت‌ترین سال‌ها. همچون امسال که میهن عزیزمان گرفتار جنگی شده که اهریمن جمهوری اسلامی به راه انداخته است. با این حال آمدن بهار یادآور این است که هیچ زمستانی ماندگار نیست. ایران سال پراتفاقی را پشت سر گذاشت؛ آمیخته با رنج، امید، ایستادگی و ازدست‌دادن. در روزهایی که تاریکی گاه سنگین‌تر از همیشه بر ما سایه انداخت، چراغ‌هایی روشن ماند در دل مردمی که دست از پایداری برنمی‌دارند. ما نیز در سال گذشته تلاش کردیم روایت‌گر همین ایستادگی و پایداری‌ها باشیم؛ در کنار شما، با شما و برای ایران. امیدواریم که در سال نو آرزوی دیرینه همه‌مان برآورده شود و نور آزادی و آبادی بر میهن بتابد. در سال نو با گرامی‌داشت یاد قهرمانان دلاوری که خون خود را در راه آزادی میهن دادند و با امید به فردایی که باید با همدلی و همبستگی ساخته شود به پیش می‌رویم. نوروز ۱۴۰۵/۲۵۸۵ پیروز! به امید روزهای روشن برای ایران!

✍️ ژینوس، از کاربران شبکه اجتماعی ایکس، نوشته است: «به نظر من، ۴۷ سال زندگی در یک سیستم فقط نهادها را خراب نمی‌کند؛ آدم‌ها را هم تغییر می‌دهد. وقتی فساد، دروغ، بی‌رحمی و خشونت نهادینه شود، با عوض کردن چند اسم همه‌چیز درست نمی‌شود. یک جایی باید چرخهٔ معیوبِ فکر و رفتار متوقف شود و از نو چیزی سالم ساخته شود، حتی اگر سخت باشد. مثل وقتی که کسی می‌تواند ادامه دهد اما تصمیم می‌گیرد مسیر خشونت را متوقف کند.» این نگاه به یک واقعیت مهم اشاره می‌کند: حکومت‌های طولانی‌مدتِ استبدادی فقط ساختارهای سیاسی و اداری را فرسوده نمی‌کنند، بلکه به مرور بر فرهنگ عمومی، شیوه‌های فکر کردن و حتی رفتارهای روزمره در جامعه هم اثر می‌گذارند. به همین دلیل، تغییر واقعی تنها با جابه‌جایی قدرت یا تغییر نام نهادها به دست نمی‌آید. آنچه برای آینده اهمیت دارد، متوقف کردن چرخه‌ای از رفتارها و الگوهای فکری است که در طول سال‌ها شکل گرفته‌اند؛ چرخه‌ای که اگر شکسته نشود، می‌تواند حتی در قالب‌های تازه نیز همان مشکلات قدیمی را بازتولید کند. نظر شما چیست؟ #ایران #آزادی #نه_به_جمهوری_اسلامی

روایت یکی از شهروندان تهران از روز یازدهم جنگ و قطع اینترنت در ایران: «امروز روز یازدهم جنگ است که این پیام را می‌دهم. دقیقاً یازده روز است که اینترنت ما همزمان قطع شده و در یک سیاهی و بی‌خبری مطلق فرو رفته‌ایم. این همه‌چیز را وحشتناک‌تر می‌کند. وقتی زیر سایه جنگ هستی و حتی یک رسانه مستقل هم وجود ندارد که بتوانی به آن اعتماد کنی و خبرها را از آن پیگیری کنی، شرایط بسیار سخت می‌شود.» او می‌گوید رسانه‌های رسمی ایران واقعیت را نمی‌گویند و دسترسی به رسانه‌های خارج از کشور هم بسیار دشوار شده است: «رسانه‌های جمهوری اسلامی چیز دیگری می‌گویند و رسانه‌های فارسی‌زبان ماهواره‌ای هم معمولاً با پارازیت همراه هستند. خیلی از کانال‌ها گرفته نمی‌شود. از چند روز قبل از جنگ خیلی از کانال‌ها قطع شدند و اگر هم بعضی‌ها گرفته شوند، با پارازیت شدید همراه‌اند.» قطع اینترنت و برق در برخی مناطق باعث شده مردم حتی از هشدارهای امنیتی هم بی‌خبر بمانند: «بعضی از حمله‌ها باعث می‌شود برق بعضی مناطق قطع شود و همین باعث می‌شود واقعاً در بی‌خبری بمانیم. حتی هشدار تخلیه بعضی مناطق را هم نمی‌توانیم دریافت کنیم. همیشه این اضطراب با ماست که نکند برای منطقه ما هشدار تخلیه داده باشند و ما متوجه نشده باشیم.» او درباره وضعیت زندگی روزمره در تهران می‌گوید: «هنوز عوارض جنگ به شکل جدی در کالاهای ضروری دیده نشده. نان هنوز تأمین می‌شود، هرچند قیمت‌ها کمی بالا و پایین شده. شیر، ماست، گوشت و مرغ هم هنوز خیلی کمیاب نشده‌اند، چون هنوز حتی دو هفته هم از جنگ نگذشته است. اما بنزین واقعاً به مشکل خورده و تهیه آن سخت شده.» به گفته او، یکی از دلایل کمبودهای کمتر در تهران کاهش جمعیت شهر است: «خیلی از مردم تهران را ترک کرده‌اند و جمعیت شهر کمتر شده است. همین باعث شده فعلاً در تهیه کالاهای ضروری مشکل جدی ایجاد نشود.» اما چهره شهر تغییر کرده است: «برخلاف جنگ دوازده‌روزه، چهره شهر دارد شبیه شهرهای جنگ‌زده می‌شود. وقتی از خانه بیرون می‌آیی لازم نیست زیاد بگردی تا ساختمان‌های خراب و ویران‌شده را ببینی. حوالی خانه‌ات هم می‌توانی این ویرانی‌ها را پیدا کنی.» او می‌گوید امسال مردم ایران چند شوک بزرگ را تجربه کرده‌اند: «ما امسال سه اتفاق خیلی مهم را از سر گذراندیم: جنگ دوازده‌روزه، وقایع هجدهم و نوزدهم دی و قطعی اینترنت بعد از آن، و حالا این جنگی که شاهدش هستیم.» با وجود شدت بیشتر حملات، تجربه قبلی باعث شده برخی مردم تهران شهر را ترک نکنند: «این جنگ با اینکه شدیدتر است، اما چون دومین تجربه جنگ برای من است، تهران را ترک نکردم. ترجیح می‌دهم در خانه بمانم. با اینکه وحشت‌زده هستم، اما بیشتر روی خودم تسلط دارم.» با این حال او می‌گوید هیچ‌چیز به اندازه روزهای پس از سرکوب‌های دی‌ماه برایش تاریک نبوده است: «هیچ‌کدام از این جنگ‌ها به اندازه آن روزها برای من سیاه نبود. هیچ‌وقت به اندازه آن چند روز احساس ناامیدی و استیصال نکرده بودم. فکر می‌کنم فروپاشی ما در هجدهم و نوزدهم دی اتفاق افتاد.» او می‌گوید شاید همین تجربه‌های تلخ است که باعث شده مردم امروز بتوانند دوام بیاورند: «آن‌قدر سال تلخی را پشت سر گذاشته‌ایم که حالا می‌توانیم این روزها را تحمل کنیم. اگر یک‌باره در چنین شرایطی قرار می‌گرفتیم، شاید نمی‌توانستیم تاب بیاوریم.» او در پایان از جهان می‌خواهد صدای مردم ایران باشد: «اولین انتظار من این است که صدای بی‌اینترنتی ما باشید. قطع اتصال ما با دنیای آزاد را بازتاب بدهید. این خاموشی دیجیتال واقعاً وحشتناک است.» و تأکید می‌کند: «ما حتی هشدارهای تخلیه را نمی‌توانیم دریافت کنیم. وقتی صدای انفجار می‌آید دقیقاً نمی‌دانیم کجا را زده‌اند. باید صبر کنیم تا تلویزیون‌ها زیرنویس کنند تا بفهمیم چه شده. ما حتی از فامیل و خانواده خودمان هم خبر نداریم.» او می‌گوید: «تحمل جنگ برای من آسان‌تر از تحمل این بی‌خبری و تاریکی است.» #جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی

حمید رسایی، چهره معروف اصول‌گرا، چندی پیش در برنامه جهان‌آرا در صداوسیمای جمهوری اسلامی، درخصوص مطرح شدن موضوع رهبرشدن فرزند علی خامنه‌ای، رهبر سابق جمهوری اسلامی، سخن گفته بود.‌ او اظهار داشته بود که «کسی اگر ذره‌ای عقل داشته باشد، به رهبر شدن فرزند رهبر می‌خندد» او همچنین گفته بود به دلیل نداشتن سوابق اجرایی، فرزند خامنه‌ای صلاحیت رهبرشدن را ندارد. برخی کاربران شبکه‌های اجتماعی ضمن انتشار این ویدیو نوشته‌اند: «پخش این فیلم در جمهوری اسلامی خودش جرم محسوب می‌شود.» لازم به ذکر است، حمید رسایی، در کانال تلگرام خود نوشته است : «با خونم با نایب‌الامام خامنه‌ای بیعت می‌کنم.» #نه_به_جمهوری_اسلامی