Elizeusz

Z ŻYCIA MISJONARZA · MAGDALENA, BOLIWIA 6 listopada 2026 roku Jest jedenasta rano, a ja czuję się tak, jakbym właśnie kończył dzień. Niestety, kalendarz ma w tej sprawie inne zdanie. Według niego dopiero się rozkręcamy. Obudziłem się przed szóstą. Prysznic, brewiarz, poranne przygotowania. Wszystko przebiegało spokojnie, bez większych niespodzianek. O ósmej zasiedliśmy do śniadania. Najważniejsza była oczywiście kawa. Nie jakaś tam kawa z supermarketu, której główną zaletą jest to, że po zalaniu wrzątkiem zmienia kolor wody. Prawdziwa, naturalna kawa od mojego sąsiada. Z ziaren rosnących w jego ogrodzie. Świeżo palona, aromatyczna, gęsta. Taka, przy której człowiek zaczyna wierzyć, że życie jednak ma sens, a wszystkie problemy świata można rozwiązać. Przynajmniej do opróżnienia filiżanki. Przy stole siedział ze mną padre Edwin. Przyjechał wczoraj wieczorem i przez najbliższe miesiące będzie mi pomagał w parafii. Po dłuższym czasie samodzielnego ogarniania tego całego interesu perspektywa posiadania drugiego kapłana była wyjątkowo przyjemna. Postanowiłem więc wprowadzić go w miejscowe realia. Opowiadałem o parafii, wioskach, planach na najbliższe dni, obowiązkach i sprawach, które trzeba dopilnować. Tłumaczyłem, jak to wszystko funkcjonuje, choć sam czasami zastanawiam się, jakim cudem jeszcze funkcjonuje. Właśnie omawialiśmy kolejne zadania, kiedy przyszli dekarze. Mieli rozpocząć naprawę dachu kościoła, w części nad zakrystią. Dach od pewnego czasu domagał się uwagi, a zbliżająca się pora deszczowa nie zamierzała czekać, aż znajdziemy odpowiedni moment. Trzeba było pokazać robotnikom, co mają robić, omówić zakres prac i wrócić do stołu. Kawa zaczynała stygnąć. To był pierwszy sygnał, że dzień nie będzie przebiegał zgodnie z planem. O dziewiątej przyszła sekretarka. Wraz z nią zaczęli pojawiać się interesanci. Kancelaria parafialna szybko się zapełniła. Ktoś potrzebował świadectwa chrztu. Ktoś inny przyszedł porozmawiać. Kolejne dokumenty czekały na podpis. Siadałem, słuchałem, sprawdzałem, podpisywałem. Potem następna osoba, następna sprawa, następny papier. Parafia ma tę szczególną właściwość, że niezależnie od tego, ile rzeczy człowiek zaplanuje na dany dzień, zawsze znajdzie się ktoś, kto właśnie dzisiaj musi załatwić coś zupełnie innego. W pewnym momencie pojawił się biskup emeryt, posługujący w pobliskiej Bella Vista. Miła niespodzianka. Usiedliśmy na chwilę, porozmawialiśmy, napiliśmy się zimnej wody. W tym upale nawet zwykła szklanka chłodnej wody potrafi być poważnym argumentem za zatrzymaniem się na kilka minut. Chętnie posiedziałbym dłużej. Nie było mi dane. Przyjechała dentystka. Umówiliśmy się wcześniej, że będzie bezpłatnie przyjmować mieszkańców miasteczka. Świetna inicjatywa, szczególnie tutaj, gdzie wiele osób odkłada wizytę u lekarza tak długo, aż ból staje się trudniejszy do zniesienia niż wydatek. Pozostawał jeden drobny szczegół. Trzeba było przygotować gabinet. A gabinetu nie mieliśmy. Mieliśmy za to teatr parafialny. Cóż. W Amazonii człowiek musi wykazywać się pewną elastycznością w podejściu do przeznaczenia pomieszczeń. Kolejna godzina upłynęła na organizowaniu prowizorycznego gabinetu stomatologicznego. Sala teatralna, która zwykle służy przedstawieniom i spotkaniom, miała teraz przyjmować pacjentów z bolącymi zębami. W końcu i tu, i tu można usłyszeć krzyki, choć z nieco innych powodów. Przygotowywaliśmy miejsce, ustawialiśmy wszystko tak, żeby dentystka mogła spokojnie pracować. W międzyczasie trzeba było wrócić do dekarzy. Potem pojawił się stolarz. Właśnie zakończył renowację drzwi kościoła. Należało sprawdzić wykonaną pracę i się z nim rozliczyć. Ledwie skończyliśmy, znów ktoś czekał w kancelarii.