سوز سرما

اولین باری که باهاش حرف زدم، من یه بچه‌ی دوازده‌ساله بودم و اون پسری بود که داشت برای کنکور درس می‌خوند. تو یه سایت قدیمی با هم آشنا شده بودیم؛ از اون سایتایی که نه عکس پروفایل داشتن، نه استوری و نه هیچ‌کدوم از چیزایی که امروز از دنیای مجازی می‌شناسیم. هرکس برای خودش یه آواتار داشت و آواتار اون هم یه کله‌ی Pooh بود. از همون اول مهربون بود و با اینکه خودش یه پسر جوون بود و من یه بچه‌ی دوازده‌ساله ولی همیشه حواسش بهم بود. یه روز ازش پرسیدم: تو چه شکلی هستی؟ گفت: من شبیه Pooh ام دیگه. شاید خودش اون موقع نمی‌دونست همین جمله‌ی ساده قراره برای من موندگار بشه. از اون روز، Pooh شد شخصیت مورد علاقه‌م؛ چون اولین آدمی که توی عالم بچگی بهش علاقه پیدا کرده بودم، خودش رو شبیه Pooh معرفی کرده بود. سال‌ها گذشت و زندگی هردومون رو برد سمت مسیرهای خودش. بزرگ شدیم، اتفاقای مختلفی برامون افتاد و هرکدوم وارد دنیای خودمون شدیم. با این حال، هیچ‌وقت کاملا از هم بی‌خبر نشدیم؛ گاهی نزدیک، گاهی دور، اما همیشه یه جایی از زندگی هم حضور داشتیم. و بعد، زندگی دوباره ما رو به هم رسوند. اون پسرِ پشت آواتار Pooh، امروز همسر منه. چند روز پیش تو یه مغازه چشمم افتاد به یه فیگور Pooh. با دیدنش، همه‌ی اون خاطره‌ها یه‌دفعه برام زنده شد. همون آواتار قدیمی، همون روزای دور و اون جمله‌ای که بیشتر از بیست سال ازش گذشته بود. فیگور رو خریدم و با ذوق بهش دادم. ذوق خودش قشنگ‌تر بود؛ نه فقط برای هدیه، برای اینکه فهمیده بود من هنوز اون خاطره رو یادمه. هنوز اولین تصویری که ازش داشتم رو یادم بود و هنوز بعد از این همه سال، اون اتفاق کوچیک برام معنی داشت. فیگور رو چسبوند جلوی ماشین. حالا Pooh کوچیک، جلوی ماشین ما نشسته؛ جایی که هر بار می‌بینمش، یه مسیر خیلی طولانی رو یادم میاره. مسیری که از یه سایت قدیمی و یک آواتار شروع شد و رسید به جایی که خود اون آدم، امروز کنارمه. بعضی خاطره‌ها لازم نیست بزرگ و عجیب باشن تا موندگار بشن، گاهی فقط یه جمله‌ی ساده‌ن که یه آدم، بی‌خبر از آینده، توی دوازده‌سالگی بهت می‌گه و بیست‌وچند سال بعد، می‌فهمی هنوز یه جایی از قلبت نگهش داشتی.

شب و روزگار بر شما خوش

افغان‌ها به کسی که مدام در سَفره میگن جان تراولتا

حیف از اون صورت قشنگت که ۵ ساله زیر خاکه💔

باشه بابا جور میکنم😭♥️

غم وقتی خانم هایده رو رها نمیکرده ما سگ کی باشیم که بخواد رهامون کنه

مامانِ بابابزرگم شبیه مادربزرگه توی خونه‌ی مادربزرگه بود. منتها اون قیافه‌ش اخمو بود ولی خوش‌اخلاق، ایشون قیافه‌ش خندون بود ولی بی‌اعصاب!