Gregory Olszewski

Als ambtenaar wil ik de olifant in de kamer ook graag benoemen, ook al snijd ik daarmee in eigen vlees. Het statuut waar ik zelf in verkeer, is een van de grootste problemen die de staat ooit heeft gecreëerd. Ik ben opgegroeid met het idee dat je moet werken voor je brood. Toen ik in dit statuut terechtkwam, gaf dat aanvankelijk rust. De zekerheid dat je kunt werken zonder de constante angst dat een werkgever failliet gaat. Maar al snel besefte ik dat niet iedereen met deze motivatie voor dit statuut kiest. Begrijp me niet verkeerd, er werken op mijn werkvloer nog steeds genoeg fijne collega's met goede bedoelingen en een sterke werkethiek. Maar tegelijkertijd moet ik vaststellen dat het systeem op vele plekken verrot is. Het is stuitend om te zien hoe hoog het ziekteverzuim is en hoeveel belastinggeld er wordt verspild. In mijn eigen departement gaat het om miljoenen euro's die simpelweg worden weggegooid. Budgetten worden tegen het einde van het jaar lukraak opgespendeerd, niet omdat het nodig is, maar uit angst dat we volgend jaar minder zouden krijgen. De ambtenarij is vaak tergend inefficiënt. Veel te vaak wordt dit geleid door mensen die weigeren om door te pakken of hun schouders te zetten onder een modern en wendbaar systeem. Dat is een regelrechte kaakslag voor al die hardwerkende mensen die 's morgens vroeg opstaan, tot 's avonds laat doorgaan en braaf hun belastingen betalen. Het is een schop tegen het been van ondernemers die risico's durven nemen, elke dag moeten innoveren en een gezonde werkplek proberen te bouwen. Het doet pijn om te zien hoe er op grote schaal van dit systeem wordt geprofiteerd. Om één voorbeeld te noemen: ik heb een collega die nu al zo'n zes jaar afwezig is wegens een werkongeval destijds. Geen situatie die zes jaar afwezigheid rechtvaardigt. Ondertussen zie je diezelfde persoon op social media vrolijk lachend vanuit het buitenland passeren, terwijl de volle pot aan wedde netjes wordt gestort. Als ambtenaren moeten we de moed hebben om dit zelf hardop te benoemen en onze verantwoordelijkheid te nemen. Zolang we dit gedogen en op deze manier blijven voortmodderen, komt dit land nooit vooruit. Dit systeem is asociaal, het is door de staat zelf in de hand gewerkt, en het wordt hoog tijd dat de politiek hier de regie over pakt en het grondig aanpakt. Het statuut van de ambtenaar zou voor iedereen een voorbeeldfunctie moeten zijn.

zelf een deel van je pensioen op te bouwen en niet dadelijk wat je door vlaktaks extra hebt te vergooien. Ja nadien terug ongelijkheid, want sommigen kunnen niet geld om. Maar is ongelijkheid erg?