Mehmet Ali Samur

İğneyi kendimize, çuvaldızı başkasına... Üç gündür kamuoyu gündemi, Fatma Betül Sayan Kaya'nın adının karıştığı ve kamuoyunda büyük yankı uyandıran fon krizi ve borsa iddialarıyla çalkalanıyor. Kendisi bir açıklama yapmış; ancak bu açıklamada iddiaları net bir dille yalanlamıyor, süreçten haberi olmadığını söylemiyor ve gelen onca eleştiriye rağmen ufak bir pişmanlık belirtisi bile göstermiyor. Sadece sürecin netleşmesi adına görevinden affını talep ettiğini söylemiş. Netleşecek ne var? İnsan ne yaşadığını bilir, açıkla biz de bilelim. Şimdi de parayı iade ettiği söyleniyormuş. Peki, kim bu isim? Daha düne kadar AK Parti Genel Başkan Yardımcısı olan, 17 yıldır partinin içerisinde bulunan, birçok kritik kademede görev almış bir siyasetçi. 2015’te MKYK’ya girmiş, 2016’da henüz 35 yaşındayken bu devletin Aile Bakanı olmuş.Yetmemiş, tüm ailesi devletin önemli bürokratik kademelerinde görevler almış, herkesin gözü önünde olan ve milleti temsil görevi bulunan biri. Yani çeperde veya kıyıda köşede kalmış değil, mekanizmasının merkezinde yer almış bir insan. Peki, muhafazakar camia şimdi neyle övünüyor? Bakın, biz kimseyi yolsuzluğundan veya usulsüzlüğünden ötürü savunmayız. Adam harcamaktan çekinmeyiz, deniyor. Peh, övünülen duruma bakın! Siz neyi neyle kıyaslıyorsunuz? Ya ne olacaktı? Bu ülkede geçimini ucu ucuna sağlayan milyonlarca insan varken elindeki milyonları yetinmeyen bir tamahkarın, haksız kazançla 2 milyar TL'yi cebine indirmesini bir de sineye mi çekecektik? Onlar daha çok götürüyor, o kadar da abartmayın mı diyecektik? Tabii ki de o kişiyi görevden uzaklaştıracaksın, tabii ki de soruşturacaksın, suçu varsa da içeri atacaksın. Bunu bir meziyet gibi sunmak ahmaklıktır. Sadece görevinizi yaptığınız için bir de alkış mı bekliyorsunuz? Elinizi vicdanınıza koyun. Anbean muhalefetin cumhurbaşkanı adayı yolsuzluk iddiaları nedeniyle içeride değil mi? Bütün bir siyaset o tarihten beri buna göre şekillenmiyor mu? Ülkenin ana gündemimiz son iki senedir bu tür iddialar ve yolsuzluklar değil mi? Bu saatten sonra kim, neye, nasıl inanacak? Kime güvenecek? Ben kendi adıma söyleyeyim, üzerimde vebal kalmasın. 7'den 70'e herkeste büyük bir öfke var. Millet artık Hayır, onlar inançlı insanlar, adaletlidirler, harama el uzatmazlar demekten çekiniyor. Siyasete ve siyasetçiye güven kalmamış durumda. Geriye bir dayanak kalmış, o da Cumhurbaşkanı Erdoğan. Tüm bu kervan sadece onun hatrına yürüyor. AK Parti, dışarıdan bakıldığında sadece kendini bir yere atmaya çalışan, network ile statü ve çıkar elde etmek için insanların toplandığı bir yer olarak algılanıyor. İşini hakkıyla yapan doğru ve dürüst kişiler, AK Parti ile beraber anılmaktan uzun zamandır çekiniyor. Bu yaşananlar, buraya kadar gelindiğini görmek için yeterince büyük bir ders değil mi? Cumhurbaşkanı böyle bir enkazı genç nesillere bırakmamalı, devrim önce içeride olmalı. Bu iş burada kalmamalı. Kimin ne suçu, ne usulsüzlüğü varsa gözünün yaşına bakılmadan hesabı kesilmeli. Memlekette dürüst adam mı kalmadı ki üç beş haramzadenin hatrıyla iş yapılsın?

„Im Westen nichts Neues.“ - Erich Maria Remarque (Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok, 1929) bianet.org/haber/bogazici-og…

Yarın akşam 21.00’da @polletika’dayız.

Güney Kore hakkında Daron Acemoğlu'nun at gözlüklerini bir kenara bırakıp gerçekleri okumak isteyenler buyursun; Gregg Brazinsky, Nation Building in South Korea: Koreans, Americans, and the Making of a Democracy (UNC Press, 2007)

Bu röportajın sonunda Gazze'deki soykırım ve Batı'nın kayıtsızlığına dair çok ilginç bir cevap veriyor Acemoğlu. Murat Sabuncu, uluslararası kurumların ve batılı devletlerin 7 ekim sonrası İsrail'in soykırımına karşı sergiledikleri iki yüzlü tavrı eleştiriyor ve bu durumun aynı zamanda liberal demokrasilere yönelik bir güvensizlik oluşturmuş olabileceğini söylüyor. Acemoğlu ise meseleyi hiç buraya getirmeden, bu durumun da ulusal sorunlardan kaynaklandığını, önce demokrasi sorununun çözülmesi gerektiğini ve daha sonra demokratik ülkelerin bu uluslararası kurumları düzelteceğini söylüyor. Tam bir liberal iki yüzlülüğü, hatta sahtekarlığı örneği. Halbuki soykırımın en şiddetli yaşandığı dönem Biden dönemi ve Blinken'ın dışişleri bakanlığı dönemiydi. Soykırım politikalarına giden süreçte Abd, İsrail'e yönelik askeri ve siyasi desteğini hiçbir zaman esirgemedi. üstelik bu durum, liberalizmin altın çağlarını yaşadığı 90'larda ve 2000'lerin başında da aynı şekilde devam ediyordu. Almanya'daki yapısal siyonist severliği saymıyorum bile. Avrupa devletleri-İspanya hariç- hep bir ağızdan "Israel has right to defence itself" diye propoganda peşine düştüler. Yani batı dünyasının siyonizm tabusu ne Trump iktidarıyla ne de yükselen sağ ile açıklanabilir. Acemoğlu burada da faturayı otoriterleşme dalgasına çıkarmak istiyor. Halbuki, İsrail'in bu saldırgan tutumu ve kutsal devlet miti, bizatihi liberal uluslararası kurumlar tarafından yaratıldı. içinde yaşadığımız durum, 1948'den beri korunan ve ne pahasına olursa olsun askeri, siyasi, diplomatik ve hatta kültürel alanda desteklenen bir siyonist projenin sonucu.

Kemal Öztürk’ün ifadelerinin ne kastettiği, mefhumu gayet açık. Lazkiye’de, Tarsus’ta sıradan sivil Alevi vatandaşlar kastedilmiyor, 54 sene boyunca Suriye halkına kan kusturan Esad ailesi ve onun şebekesi kastediliyor. Suriye tarihine biraz hâkim olan biri, bu şebekenin Fransız mandası döneminde nasıl inşa edildiğini, özel askerî birliklerle Suriye’nin yönetici elitleri olarak yetiştirildiğini ve Hafız Esad darbeyle iktidarı aldıktan sonra askeriyede, istihbaratta ve ekonomik alanda nasıl örgütlendiğini bilir. Kastedilen kesim, en başta Esad ailesi ve yapılan onlarca katliama ortak olan bu grubun diğer networkleridir. Buradaki kötülüğe referans vermek, şiddetin boyutunu tarif etmek niçin suç sayılıyor, bir soruşturmaya tabi tutuluyor? Benim asıl merak ettiğim Sednaya hapishanesi, toplu mezarlar, kimyasal silahlar haricinde ne hikayeler dinledi Kemal Öztürk? Bölge halkları daha nelere şahit oldu? Hepsinin belgelenmesinde yarar var. Esas dinlenmesi gereken, soruşturmaya tabi tutulması gereken bilgiler bunlar olmalı.

Görende sanır kendisinin meslek memuru olduğu dönemde Türkiye diplomatik temsilde zirveyi yaşıyordu. Senin tek vazifen NATO’nun güney kanadı olarak Sovyetler Birliğini dengelemek, Yunanistan ve Kıbrıs meselesinde de fazla problem yaratmadan dengeli bir ilişki yürütmekti. Bunun haricinde ciddi bir işin yoktu senin. Paris’e gittiğinde ben de sizlerden biriyim imajını vermek Afrika veya Orta Doğu’daki görevinde de ben ‘Arap’ değilim yahut bildiğiniz ‘Müslüman’ değilim, çağdaş bir memleketten geliyorum demekti. Türkiye’nin soğuk savaşta bunun haricinde bir dış politik gündemi zaten olmadığı gibi diplomasinin de kâhir ekseriyeti Batı tarz teamüllere sıkı sıkıya bağlanmakla yükümlüydü. Soğuk Savaş döneminde bir Kıbrıs meselesidir bizim nişanemiz, başka da bir maharet bulmak zordur. Kendine liyakat diye tutturduğunuz yol Avrupa’nın iyi kopyası olmaktan başka bir şey değildi. Bugün Katar’a, Mısır’a, Somaliye giden genç diplomatlar en azından sırtında taşıdığı bir misyonla gidiyor. Kendine has çıkarları olduğunun bilinci ile yetişiyor. Esas devlet adamlığı budur, ABD’nin askeri siyasi pozisyonunu her gittiğin yerde taşeronluğunu yapmak değildir.

Daron Acemoğlu'nun kurumlar teorisini kıyasıya eleştirdiğimiz, neoliberal politikaların 40 yıllık serancamı ve bugünki yaşanan "serbestleştirilmiş küresel piyasa" sorunlarının Yapay Zeka yoluyla aşılma çabalarını tartıştığımız çok keyifli bir yayın oldu. @Drburakkoseoglu hocamıza ve @emirhanyoruk01'e çok teşekkürler.

Bu akşam saat 21.00’de @polletika’dayız. Daron Acemoğlu tartışmasının arka planını ve küresel ekonomi-politiğin geçirdiği dönüşümü konuşacağız. Tartışmak isteyen herkesi bekleriz.