Szymon Majewski

Jak moi czytelnicy wiedzą, ja jestem bardzo mocno przekonany o tym, że Szatan nie dość że nie jest żadnym mitem, nie dość, że nie został wcale pokonany, to jak najbardziej jego moc, przestrzeń w której żyjemy wypełnia bardzo gęsto. Z tego mojego przekonania wynika też niejednokrotnie przeze mnie artykułowane ostrzeżenie, byśmy ani na moment nie tracili z pola widzenia, czy choćby ze skrawka naszych myśli ani jego osoby, ani tego, co on robi; żebyśmy mieli nieustanną świadomość, że wystarczy chwila nieuwagi, chwila zawahania, a Demon nas zwyczajnie złapie za gardło. I niech nam się nie wydaje, że do tego by być bezpiecznym wystarczy nam nie słuchać zespołu Behemoth. Otóż jest znacznie gorzej. Dziś nagle mam wrażenie, że gdyby tu tylko chodziło o tego Nergala, te odwrócone krzyże, nawet te okrzyki skierowane w niebo „Fuck you!”, bylibyśmy bezpieczni, jak u mamy za piecem. Wystarczyłoby nam pamiętać o tym, kim jesteśmy i żyć, jak dotychczas. Powiem więcej. Gdyby to tylko o to chodziło, to w pewnym momencie pewnie moglibyśmy, jak najsłuszniej zresztą, dojść do przekonania, że tak naprawdę taki satanizm, to nie jest żaden satanizm; to jest zaledwie zabawa w satanizm; to jest coś, co może się równio szybko skończyć, jak się zaczęło, a te tłuste dziewczynki w czarnych podartych rajstopach i kolczykach dziurawiących im twarze, już za chwilę przestaną żreć te hamburgery, przebiorą się w zwykłe sukienki i pojechać na pielgrzymkę do Piekar Śląskich. O wiele bardziej niebezpieczne są miejsca, z których wrócić już nie ma ludzkiej możliwości. Gdzie ani nie gra zespół Slayer, ani nikt nie rysuje odwróconych pentagramów, nikt nie nosi odwróconych krzyży na szyi, gdzie się nawet nie obraża Pana Boga. Gdzie o Panu Bogu się nawet nie wspomina; choćby w najbardziej obraźliwych słowach. Mam na myśli miejsca, gdzie panuje idealna pustka. Tam nawet o spotkanie z Szatanem trzeba wystąpić ze specjalnym podaniem. Od tego czasu minęły już lata, ale tak się bowiem stało, że wczoraj właśnie pewien mój kumpel opowiedział mi, jak to ktoś jemu z kolei podesłał pewien link, on tam zajrzał i po paru minutach musiał to wyłączyć, bo zwyczajnie ogarnął go lęk. Nie obrzydzenie, nie wstręt, nie zażenowanie nawet, ale prosty lęk. No i przesłał to mi, a ja zrobiłem dokładnie to samo, co on wcześniej. Włączyłem i po paru chwilach wyłączyłem. Co ciekawsze, nawet gdybym tego nie zrobił sam, moja żona by mnie do tego zmusiła, krzycząc z drugiego pokoju „Co to ma być? Zamknij to do ciężkiej cholery!”. Musieliśmy więc to zamknąć, bo czegoś podobnego w życiu nie widziałem. To było Zło w czystej postaci, z całym tym nieskończonym chaosem prowadzącym do nieskończonej pustki; to było coś tak strasznego, poczynając od samej muzyki, a kończąc na serii kompletnie chaotycznych pozornie, i pozbawionych choćby jednej stałej myśli, obrazów. Gdybym miał to, czego doświadczyłem, opisać jednym słowem, powiedziałbym, że tak właśnie sobie wyobrażam piekło: jako miejsce, gdzie nie ma nic poza idealną, nieskończoną wręcz pustką, samotnością i wynikającym z jednego i drugiego niewyobrażalnym bólem. To jest miejsce, gdzie jesteśmy od początku do końca całkowicie obcy i nie ma nikogo, kto by nas, czy to zrozumiał, czy choćby spróbował nam wytłumaczyć, gdzie się znaleźliśmy. Projekt, o którym mówię, to projekt całkowicie i jednoznacznie profesjonalny. To nie jest poziom jakiegoś nawiedzonego bałwana, który postanowił, że stworzy sztukę i ta sztuka podbije cały pogański świat. O nie! To jest coś jak najbardziej skończonego; tam nie ma jednego punktu, gdzie można by się było przyczepić; to jest projekt zaplanowany na bardzo dużą skalę, który nie może nie wypalić. Tam od pierwszej chwili widać, że ten, kto go wymyślił i dziś z powodzeniem realizuje, to nie byle kto. Podkreślę jeszcze raz: tam nie ma ani Diabła, ani Boga, ani najbardziej typowej satanistycznej symboliki – poza być może okazjonalnym tak zwanym „growlingiem” – to jest projekt robiący wrażenie czystego artystycznego eksperymentu, tyle, że… no właśnie – to jest coś tak intensywnie nie do zniesienia, że po paru sekundach samego dźwięku – żaden black metal, żadne jęki, żadne wrzaski, ale najprostsza stylizacja na muzykę do filmów z lat 50- tych i 60-tych, a wszystko tak okropnie niepokojące, że, jak mówię, moja żona przerażona krzyknęła do mnie, żebym to natychmiast wyłączył. Proszę mi uwierzyć: Kiedy widzimy, jak Nergal stoi przed tłumem oszalałych dzieci w skórach, drze Biblię i wielbi imię Złego, to jest wyłącznie część całkowicie nieszkodliwej popkultury. Te wszystkie kozły, lucyfery, by już nie wspomnieć o tych pisanych gotykiem nazwach zespołów, mają nas wyłącznie uśpić. Nawet ci poganie z Kapeli Ze Wsi Warszawa, to są zaledwie hobbyści. No i jeszcze jedno – niech ci wszyscy, którzy mają nadzieję na to że w piekle będą sobie mogli posłuchać wypasionego norweskiego black metalu, porzucą te nadzieje. Tam panuje wyłącznie szelest, skwierczenie i niewyraźne bardzo mamrotanie. W tym wszystkim nie usłyszycie nawet głupiej Metalliki. Nie polecam, ale może ktoś będzie chciał zobaczyć o czym mówię: youtube.com/watch?v=D_h2G6QM… Pozostaje pytanie, skąd mi dziś przyszło do głowy, by o owej Krainie Grzybów pisać. Otóż częściowo powodem jest to co się wydarzyło w miniona sobotę w Krakowie i w Ostrowie Świętokrzyskim, no i sama postać tego opętanej duszy. Praktycznie wszystkie media, a za nimi i my, zachodzimy w głowę, czy ów nieszczęśnik to prawak, czy lewak, podczas gdy wystarczy się odrobinę choćby zastanowić, czy to odwołując się do historii, czy do własnego doświadczenia, by wiedzieć, że ludzie tacy jak on mają w głębokiej pogardzie wszelkie ideologie, pod warunkiem, że żadna z nich nie afirmuje śmierci i tylko śmierci. Bo ich jedyną miłością jest sama śmierć. Ta, która, jak wiemy zostanie pokonana dopiero jako ostatnia. Planowałem kiedyś wydać książkę o słynnych masowych mordercach, głównie ze Stanów Zjednoczonych, którzy szczególnie, tak się złożyło, uzyskali światową sławę. Otóż żaden ze zbadanych przeze mnie przypadków nie był w najmniejszym stopniu zainteresowany polityką. Ich jedynym zainteresowaniem była ich czarna dusza, w której pokładali uwielbienie. Przy innej okazji, to już siłą rzeczy, śledziłem te nasze polskie tragedie, gdzie to najczęściej dzieci mordowały albo swoich rodziców, albo inne dzieci, i tam również nie było żadnej mowy o polityce. Wystarczyło prześledzić konta, na których one publikowały swoje treści. Estetycznie, to niemal zawsze to było coś, co można znaleźć w zalinkowanej przez mnie wyżej Krainie Grzybów. To jest, proszę państwa, zawsze to samo. Zawsze to samo. Tak było w przypadku niegdysiejszych dzieci spod Białej Podlaskiej, niedawnej dziewczynki, która zaciągnęła swoją koleżankę do lasu i ją tam okrutnie zamordowała, tak samo w przypadku tego kogoś, który na uniwersytecie odciął komuś głowę, tamtego poety sprzed lat, co pokroił na kawałki korepetytorkę. Tam nie było żadnej polityki. Tam nie było ani Kaczyńskiego, ani Brauna, ani Mentzena. Tam nie było nawet Tuska z Żurkiem. Za każdym razem mieliśmy tę otchłań i śmierć. Właśnie się dowiedziałem – i stąd pewnie ten dzisiejszy tekst – że w Katowicach rusza nowy festiwal muzyczny, którego gwiazdą ma być słynny Massive Attack Festiwal nazywa się MESST Festival. Co to owo MESST ma znaczyć, nie wiem, i przyznam uczciwie, że nie specjalnie dowiadywać się mam ochotę. Nie po obejrzeniu kilku plakatów zapowiadających ów festiwal. Ostatnio władza coraz częściej wspomina o tym, że trzeba coś zrobić z tym internetem, bo z niego się sączy nieustanny hejt, czasem tak straszny, że ktoś do kogoś może nawet powiedzieć „Giń człowieku”. Niekiedy dochodzi nawet do tego, że jacyś faszyści obrażają premiera Tuska, czy któregoś z jego ministrów. No i że koniecznie trzeba zakazać Marszu Niepodległości, bo to stamtąd wychodzą ci mordercy z nożami i karabinami, by się czaić na tych, którzy jedyne co mają w głowie, to posłuchać sobie dobrej muzyki.