Mona

مرا نکاوید واژه بودم زنجیرِ کلمات گشتم. –احمد‌رضا احمدی

دوستان عنایت دارید که تا اثاث‌کشی‌ من تموم شد، بارون سیل‌آسا قطع شد و آفتاب عالم‌تاب تابیدن گرفت؟

اثاث‌کشی تو روزی که داره از آسمون سیل می‌باره، عالیه دوستان، عالی. توصیه می‌کنم شما هم روز جابه‌جایی‌تون رو تو این‌طور آب‌هوایی تنظیم کنید، علی‌الخصوص وقتی که ۱۸ تا کارتن کتاب دارید.🚶🏻‍♀️

[دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری...] #شب

کاش تو این بارونی که آرزومندم مثل اون بارون ماکاندو روزها و روزها بباره؛ در نهایت حل بشم و در زمین فرو برم... چرا که گوشه‌چشمی دارم به: کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟ شاید پائیز بعدی سروی، سپیداری، بید مجنونی بودم.

به کرانه‌های آسمان خیره بشید و مثل من قلبتون مچاله بشه...

_من گریه‌ام گرفته که آخر آخر چرا پرنده به دنیا نیامدم؟_ [از حسرت‌های زندگی‌ام بالأخص در این هوا.]

حرف که بسیاره ولی می‌دونید دلم برای این خونه و جهانی که توش شکل دادم، خیلی خیلی تنگ می‌شه. دو تا جنگ و صدها ماجرا و تراژدی این خونه به خودش دید...

وسط کارتن‌های کتاب و ساک های بزرگ لباس چمباتمه زدم و پلوتُن خوردم و "Landscape in the Mist" رو برای بار نمی‌دونم چندم دیدم.

ببینید قریب به سه هفته‌ست دنیای بزرگسالی احاطه‌ام کرده و نمی‌ذاره نفس بکشم. کاش این هفتهٔ پیش رو به پلک هم‌زدنی بگذره و برگردم تو قلعهٔ خودم.

[حیف که ماه آینه نیست و چیزی نشانت نمی‌دهد جز بُغضی که قرار است شبی منفجر شود..] #شب

اوّلین قطرات بارونی که تو راوی روی صورتم نشست رو یادم نمی‌ره.

[دست در جیب و سربه‌هوا، فی‌البداهه سوت زدن.] #شب

لای پنجره رو باز کنید، مثه من برید روی کابینت بشینید و "صدای بارون" ستار رو پخش کنید.

بنویس، بنویس، بنویس...

وای این خونه‌هه دیگه بشه.🕯🕯🕯

[بلدی واسه موجای سیاه دستا رو قایق بکنی؟]

بیش‌تر چیزها بیش از حد زیاد و طاقت‌فرساست.

به سعی اشک‌،‌ کام از دهر حاصل می‌کنی روزی که آهت پرّه گردد آسیای سمان‌ها را... |بیدل دهلوی|