Mona

باید که جمله جان شوی تا لایقِ جانان شوی...

نگاه کن  ببین چگونه می‌گذرند از آن ستاره به آن ستاره آن ستاره آن ستاره عشقهای مفرغی ...عشقهای عتیق با دست‌های پر مهر این موهای بلند باد تا کنار شعله‌های آبی‌ی شب پیش می‌آید  زمان بریده می‌شود آه_ جاده‌های نقره‌ای از ورای سرمان می‌گذرد  و در نیمه‌راه‌ها  باز می‌ماند  _فیروز ناجی

از پس پوسته‌های درخت ماه در جادّه‌های خاکی می‌گذرد سایه‌های سبز با رنگ‌های کودکی‌ام سوی ابرهای گریزان پیش می‌روند و هم‌اکنون قلب‌های ما میان پل‌های لاجوردی‌ی شب به گردش آمده‌ست... _فیروز ناجی

چشم‌هایم را می‌بندم و دهانم را از رؤیا پُر می‌کنم به پشت خوابیده‌ام و قلبم سرم را تکان می‌دهد. نگاه کن! این شاخه درست دیوانگی‌های مرا دارد. [غلام‌رضا بروسان]

کسی مرا می‌سازد که دست‌هایش از ویرانی دریا قصّه‌ی آب آورده است و یک ماهی. –بیژن نجدی

چندان نزیسته‌ای و با این حال همه‌چیز گفته شده و سر آمده. مردی که خواب است| ژرژ پرک| ناصر نبوی

شبِ غارتِ تتاران، همه‌سو فکنده سایه...» –محمّدرضا شفیعی کدکنی

تو در چاهِ تحیّر مانده؛ وز بهرِ خلاصِ تو، خیالِ او، رسنْ در دست، در بالایِ چاه آنَک! #خاقانی

ولی ایپولیت با احساس درد بی‌پایان ناگهان فریاد بر‌آورد: «–احساس می‌کنم وجودم منبسط شده مغاکی عظیم دهان گشوده؛ این مغاک قلب من است!» بریده‌ای از شعر دلفین و ایپولیت | شارل بودلر

کاش اسکلهٔ بندر انزلی خیابون پایینی بود. می‌رفتی غروب آفتاب رو تماشا می‌‌کردی و کمی قدم می‌زدی و برمی‌گشتی.

هنوز هم آیا تقدیری هست که در سرایت دنیا به حجم روشنی از رؤیا انجامد و باز گردم هنگامی که زیر طاق‌های بوسه بگذری؟ –محمّد مختاری

چیزی توی وجودش بود که نمی‌گذاشت بزند زیرش و اصرار داشت به هر قلابِ امیدی آویزان شود. تهِ دلش ایمان داشت همای سعادت وجود دارد؛ خودش را قعرِ زندگی مخفی کرده و یکهو می‌آید و درست در تاریک‌ترین لحظه، همه‌جا را روشن می‌کند. [پرندگان می‌روند در پرو بمیرند، رومن گاری، سمیّه نوروزی]

به هق‌هق افتاد. درست همان لحظه، آن‌چه اسمش را گذاشته بود حماقت رام‌نشدنی، دوباره آمد سراغش و با این‌که کاملاً از وجودش خبر داشت، با این‌که عادت کرده بود همیشه همه‌چیز جلوِ چشم‌هاش پودر شود و بریزد کفِ دستش، همان بود که بود و کاری‌اش نمی‌شد کرد: