روبیو در این یادداشت مشخصاً در حال دستاوردسازی از بازگشت خانم ماچادو به ونزوئلاست، اما چرا این مسئله برای ما حائز اهمیت است؟ زیرا اعتراف روشن کاخ سفید به این حقیقت است که برتری نظامی به معنای پیروزی سیاسی نیست و برای تغییر سیاسی اساسی، باید راهکار سیاسی را تعقیب کرد. بازگشت ماچادو به ونزوئلا، اعلام رسمی شکست پروژه انتصاب دولت نیابتی و دست‌نشانده از سوی آمریکا برای ونزوئلاست؛ نمی‌توان انتظار تغییرات بنیادین و ثبات پایدار داشت، مادورو را با توسل به قوای قهریه کنار زد، اما معاونان و شرکای نظامی-سیاسی او را به قدرت رساند! نمی‌توان اراده یک ملت برای تغییر را نادیده گرفت، به آن‌ها وعده دولتی ملی و آزادی داد، اما شناخته‌شده‌ترین چهره مورد اعتماد ملت را بایکوت کرد یا در تبعید نگه داشت؛ بازگشت ماچادو به ونزوئلا اثبات کرد که سیاست‌ورزی پادشاه در راستای ایستادگی بر سر اصول و برنامه‌های خود، و ناهمراهی با طرح‌های فعلی دولت ترامپ، از درایت و دوراندیشی او سرچشمه می‌گیرد. شعله‌ی امید به رهایی برای ملت ایران زبانه می‌کشد، و خاکستر ناامیدی، ضعف، تردید، نگرانی، ترس و بی‌ثباتی بر سر رژیم و حامیان آن می‌نشیند؛ استوار باشیم، از پادشاه‌مان پشتیبانی کنیم، و اگر امکانش را داریم، هرطور که شده، خود را برای هفتم نوامبر و فرستادن یک سیگنال قدرتمندِ غیرقابل چشم‌پوشی، به فرانکفورت برسانیم.