Cardio

#اپیزود_ویژه مربوط به انتخابات آمریکا مسئله‌ی خیر جمعی! آیا چیزی که اکثریت مردم می‌خوان، لزوماً به نفع آینده‌ی جامعه هم هست؟ توی این اپیزود، از جنگ و قیمت بنزین تا دموکراسی، تغییر نسل‌ها و قدرت سیاسی پیش می‌ریم تا بررسی کنیم چرا جوامع گاهی منافع کوتاه‌مدت رو به امنیت و رفاه بلندمدت ترجیح می‌دن. با کمک فلسفه، روان‌شناسی و پژوهش‌های علمی، درباره‌ی نقش ترس، آسایش، منافع گروهی و قدرت در شکل‌گیری تصمیم‌های جمعی حرف می‌زنیم. آیا خیر جمعی همون چیزیه که مردم امروز انتخاب می‌کنن، یا مسئولیتی در برابر نسل‌های آینده هم داریم؟ [لینک در کامنت / لطفا کانال یوتیوب و کست باکس − لینک بایو رو فالو کنید]

#مادر شدن فقط زندگی یک زن را تغییر نمی‌دهد! بلکه مغز او را نیز دگرگون می‌کند. جامعه باید در شیوه درک، ارزش‌گذاری و حمایت از مادران بازنگری کند. تغییراتی که در توجه، احساسات، حساسیت و اولویت‌های مادر در دوران گذار به مادری رخ می‌دهد، نشان‌دهنده توانایی شگفت‌انگیز مغز برای تغییر و سازمان‌دهی مجدد خود است. توانایی مراقبت از کودک در نتیجه تجربه، روابط عاطفی، تغییرات هورمونی، یادگیری و تعامل با نوزاد شکل می‌گیرد. بنابراین نباید انتظار داشت که یک زن از همان لحظه تولد فرزندش، همه چیز را درباره مادری بداند. / همان‌طور که نوجوانی با تغییرات عمیق مغزی، روانی و هویتی همراه است، مادر شدن نیز دوره‌ای از تحول گسترده در شیوه تفکر، احساس کردن و ارتباط برقرار کردن با جهان است. مادر شدن صرفاً پذیرفتن یک نقش جدید نیست! بلکه تجربه نوعی بازسازی هویت و سازگاری مغزی است. استرس، کم‌خوابی، کیفیت روابط خانوادگی، حمایت اطرافیان و انتظارات فرهنگی همگی بر تجربه مادری و چگونگی سازگاری مغز مادر تأثیر می‌گذارند. / جامعه باید به‌جای نگاه کردن به مادری به‌عنوان یک "وظیفه غریزی و طبیعی"، آن را یک "فرایند رشد، یادگیری و تحول" بداند که به حمایت نیاز دارد.

بهبودی واقعی دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شه. از لحظه‌ای که به جای جنگیدن با خودمون، شروع می‌کنیم به شناختن خودمون. و به جای اینکه فقط بپرسیم چطور ننوشم؟، از خودمون می‌پرسیم: چطور زندگی‌ای بسازم که برای احساس خوب داشتن، کمتر به الکل نیاز داشته باشم؟ youtu.be/B9ApXcH5KNI?is=6Nze…

#روز۱۵ #روش_۱۵ ۱۵. نظارت درونی‌شده (Panopticism) 👁️ برای کنترل رفتار انسان‌ها، همیشه لازم نیست کسی واقعاً آن‌ها را تماشا کند! گاهی کافی است تصور کنند ممکن است زیر نظر باشند. "پن‌اپتیسیسم" به سازوکاری اشاره دارد که در آن احتمال نظارت، افراد را به کنترل رفتار خود وادار می‌کند. وقتی انسان نداند چه زمانی دیده می‌شود، ممکن است همیشه طوری رفتار کند که انگار ناظری حضور دارد. در این وضعیت، قدرت فقط از بیرون اعمال نمی‌شود... به‌تدریج وارد ذهن و رفتار روزمره افراد می‌شود.

از #نشخوار_های_فکری شبانه اینکه: معنا توی خود اتفاقات/پدیده‌ها نیست، توی ردیه که از اون اتفاقات روی نگاه ما به زندگی باقی می‌مونه. زندگی فقط یه جریان مداومه! این ماییم که با چیزی که ازش می‌فهمیم، بهش معنا می‌دیم.

بعلت اپیزود ویژه "خیر جمعی" انتشار این به تاخیر افتاد که این جمعه ساعت ۱۶ میاد بیرون! مبارک بدخواه های آلمان😶‍🌫️😁

دانستنی های بدردنخور!

شاید چیزی که خیانت رو از خیلی رفتارهای خارج از رابطه جدا می‌کنه، فقط خود رفتار نباشه! نقض مرزیه که دو نفر فکر می‌کردن بین‌شون وجود داره. youtu.be/ZkHOrWkO_tg?is=aRF1…

دیدن یک موضوع از زاویه دید خودمان، به این معنا نیست که تمام حقیقت را می‌بینیم. طرز فکر، تجربیات گذشته، باورها و انتظارات ما روی برداشت‌مان از اتفاقات تأثیر می‌گذارند. ممکن است دو نفر با یک موقعیت یکسان روبه‌رو شوند، اما یکی در آن خطر ببیند و دیگری فرصت! و هر دو نکته‌ای را متوجه شده باشند که دیگری ندیده است. این به معنای درست بودن همه برداشت‌ها نیست، بلکه یعنی حتی وقتی مطمئنیم حق با ماست، باز هم ممکن است چیزی برای یاد گرفتن از نگاه دیگران وجود داشته باشد. در واقع، برای درک کامل‌تر واقعیت باید فراتر از دیدگاه شخصی خودمان نگاه کنیم.

۲ ساعت و ۱۲ دقیقه اس قطاری که باهاش میرم سر کار منو وسط ناکجاآباد نگه داشته!!!

وابستگی از جایی خطرناک می‌شه که دیگه نمی‌پرسی من از این آدم چی می‌خوام! فقط می‌ترسی اگه نباشه، مجبور شی با زندگی‌ای روبه‌رو بشی که بدون اون بلد نیستی چطور زندگی‌ش کنی. #نشخوار_فکری

#روز۱۴ #روش_۱۴ ۱۴. جابه‌جا کردن تیر دروازه (Moving the goalposts) 🥅 فرض کنید از یک مسئول می‌خواهید به تعهد مشخصی عمل کند. وقتی آن تعهد انجام شد، ناگهان شرط تازه‌ای مطرح می‌شود. شرط دوم را هم برآورده می‌کنید، اما باز معیار موفقیت تغییر می‌کند! به این روش "جابه‌جا کردن تیر دروازه" می‌گویند. در چنین شرایطی، طرف مقابل می‌تواند بدون پذیرش نتیجه، دائماً خواسته‌های جدیدی مطرح کند. وقتی معیارهای قضاوت مرتب عوض شوند، حتی انجام کامل تعهدات هم ممکن است هیچ‌وقت کافی نباشد.

فرض کنین قرار بود امروز درباره‌ی آینده‌ی کشورتون تصمیم بگیرین. اما یه شرط وجود داشت. نمی‌دونستین در اون آینده چه کسی خواهید بود. نمی‌دونستین ثروتمند می‌شین یا فقیر. در اکثریت قرار می‌گیرین یا اقلیت. در امنیت زندگی می‌کنین یا در معرض خطر. و حتی نمی‌دونستین در چه نسلی به دنیا خواهید اومد. ممکن بود همین امروز زندگی کنین. یا پنجاه سال دیگه. یا صد سال دیگه. حالا چه تصمیمی می‌گرفتین؟ آیا باز هم همون سیاست‌هایی رو انتخاب می‌کردین که امروز ازشون حمایت می‌کنین؟ آیا باز هم حاضر بودین برای منفعت فوری خودتون، هزینه‌ای رو به آینده منتقل کنین؟ یا برعکس، آیا باز هم حاضر بودین به اسم آینده‌ای نامعلوم، رنج بزرگی به آدم‌های امروز تحمیل کنین؟ شاید این آزمایش فکری نتونه جواب تمام مسائل سیاسی رو بده. اما می‌تونه یه کار مهم انجام بده. ما رو مجبور می‌کنه برای چند لحظه از موقعیت شخصی خودمون فاصله بگیریم. و خیر جمعی رو فقط از زاویه‌ی منفعت امروز خودمون نبینیم. چون شاید مهم‌ترین مسئله‌ی خیر جمعی همین باشه: چطور می‌تونیم تصمیمی بگیریم که نه فقط برای ما، نه فقط برای اکثریت امروز، بلکه برای انسان‌هایی که تحت تأثیر اون قرار می‌گیرن، قابل‌دفاع باشه؟ شاید هیچ جامعه‌ای نتونه همیشه به این هدف برسه. اما جامعه‌ای که حتی این سؤال رو از خودش نمی‌پرسه، احتمالاً خیلی راحت‌تر منافع کوتاه‌مدت رو با خیر عمومی اشتباه می‌گیره.

آیا تحریم‌های اقتصادی واقعاً می‌توانند دسترسی افراد تحریم‌شده به نظام مالی جهانی را محدود کنند؟ پژوهشی تازه در مجله معتبر Nature Human Behaviour نشان می‌دهد که اثربخشی تحریم‌ها فقط به وجود قوانین بستگی ندارد، بلکه شرایط سیاسی و اجتماعی نیز نقش مهمی دارند. پژوهشگران با ارسال ۷۰۸۱ ایمیل آزمایشی به شرکت‌های ارائه‌دهنده خدمات مالی و ثبت شرکت در ۲۰۲ کشور و حوزه قضایی، بررسی کردند که آیا افراد مرتبط با فهرست تحریم‌های روسیه می‌توانند به خدمات مالی بین‌المللی دسترسی پیدا کنند یا نه. نتایج نشان داد پیش از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، تفاوت معناداری میان برخورد شرکت‌ها با نام‌های تحریم‌شده و افراد عادی وجود نداشت! اما پس از آغاز جنگ، تمایل شرکت‌ها به همکاری با نام‌های تحریم‌شده به‌طور چشمگیری کاهش یافت. بااین‌حال، برخی شرکت‌ها همچنان آمادگی ارائه خدمات بدون بررسی کافی هویت مشتری را داشتند. پیام مهم این پژوهش آن است که تصویب تحریم‌ها به‌تنهایی تضمین‌کننده اجرای مؤثر آن‌ها نیست... فشارهای سیاسی، نگرانی‌های اعتباری و فضای اجتماعی ناشی از جنگ نیز ممکن است رفتار شرکت‌ها را تغییر دهند. البته پژوهشگران تأکید می‌کنند که سهم دقیق هر یک از این عوامل هنوز مشخص نیست.

چه چیزی زندگی را معنادار می‌کند؟ از اولین ویس هایی بود که ضبط کردم! 😅

روزای روشن خداحافظ...

پارادوکس سیمپسون در فهم نتایج آماری! مثال درمان سنگ کلیه را در نظر بگیرید! بر اساس میانگین کلی، درمان ب با نرخ موفقیت ۸۳ درصد نسبت به درمان الف با نرخ موفقیت ۷۸ درصد، گزینه بهتری ارزیابی می‌شود. اما زمانی که بیماران بر اساس اندازه سنگ کلیه به دو گروه کوچک و بزرگ تقسیم می‌شوند، درمان الف در هر دو گروه عملکرد موفق‌تری نسبت به درمان ب ثبت می‌کند! / ​دلیل این تناقض در نحوه توزیع بیماران است. پزشکان درمان الف را بیشتر برای موارد دشوارتر (سنگ‌های بزرگ) تجویز کرده‌اند، در حالی که درمان ب بیشتر برای موارد آسان‌تر (سنگ‌های کوچک) استفاده شده است. میانگین کلی درمان ب تنها به این دلیل بالاتر است که روی بیماران با شرایط راحت‌تری آزمایش شده است. / این پارادوکس نشان می‌دهد میانگین‌های کلی می‌توانند با پنهان کردن ترکیب متغیرها در گروه‌های مختلف، نتایج متفاوتی را نشان دهند. این مسئله در حوزه‌هایی مانند آمار پذیرش دانشگاه‌ها، شکاف دستمزد و آزمایش‌های دارویی نیز رخ می‌دهد!!! بنابراین هنگام مواجهه با یک میانگین کلی، باید بررسی کرد که این آمار دقیقاً از چه افرادی گرفته شده است.

#روز۱۳ #روش_۱۳ ۱۳. سیاست نمایشی (Spectacle Politics) 🎬 در سیاست نمایشی، مهم‌تر از آنچه انجام شده، چیزی است که دیده می‌شود. سخنرانی‌های پرشور، تصاویر باشکوه، شعارهای احساسی و لحظات وایرال می‌توانند تصویری از قدرت و موفقیت بسازند، حتی وقتی نتایج واقعی سیاست‌ها چندان چشمگیر نیست. سیاستمدار به یک شخصیت رسانه‌ای تبدیل می‌شود و سیاست به یک نمایش دائمی. سؤال مهم این است: پشت تمام این تصاویر و هیجان‌ها، چه تصمیمی گرفته شده و چه چیزی واقعاً تغییر کرده است؟

پارادوکس سلیمان به یک ویژگی جالب ذهن انسان اشاره دارد! ما معمولاً برای مشکلات دیگران راه‌حل‌های منطقی و روشنی پیدا می‌کنیم، اما وقتی خودمان با همان مشکلات روبه‌رو می‌شویم، تصمیم‌گیری برایمان دشوار می‌شود. دلیلش این است که هنگام بررسی مشکلات دیگران، از بیرون به ماجرا نگاه می‌کنیم، اما در مسائل شخصی، ترس‌ها، خاطرات، نگرانی‌ها و احساساتمان بر قضاوت ما تأثیر می‌گذارند. برای غلبه بر این وضعیت، روان‌شناسان پیشنهاد می‌کنند کمی از مسئله خود فاصله ذهنی بگیریم... مثلاً تصور کنیم دوستی عزیز دقیقاً در شرایط ما قرار دارد و از خود بپرسیم: "اگر او جای من بود، چه توصیه‌ای به او می‌کردم؟" حتی صحبت کردن با خود با استفاده از نام خودمان به‌جای "من" می‌تواند به ایجاد این فاصله کمک کند. همچنین بهتر است آنچه واقعاً می‌دانیم را از چیزهایی که صرفاً از وقوعشان می‌ترسیم جدا کنیم. گاهی برای پیدا کردن راه‌حل مشکلاتمان، کافی است همان‌قدر که با دیگران عاقلانه و مهربان برخورد می‌کنیم، با خودمان نیز چنین باشیم.