پیشتگولی

ایرانی عزیز، بذار مقداری حقیقت بریزم تو دامنت‌... تو چنددهه‌ست که داری پروژه نجات خودت رو می‌سپاری به نیروهای بیرونی که دغدغه‌های تو رو ندارن! یه بار این نیروهای بیرونی، اصلاح‌طلب‌ها و کفتارهای کت‌شلواری همین حکومت بودن، یه بار ایرانیان خارج‌نشین و پهلویست‌ها بودن، یه بار اسرائیل بود، یه بار اتحادیه اروپا بود، یه بار آمریکا. تو حتی گاهی به گروهک‌های بلوچ هم دل بستی. ولی هیچ کدوم اینا دغدغه‌های تو رو ندارن.‌ اون بیرون انواع و اقسام کـsکشی‌های ژئوپلیتیک در جریانه، و زندگی تو جزء متغیرهاش نیست. خودت با «هرکی دنبال منافع خودشه» هر از چندی برای خودت راهنما میزنی، ولی ته دلت میخوای اینجوری نباشه. برای اینکه اینجوری نباشه، دغدغه خودتو موازی اون منافع قراری میدی. یعنی میگی آره دنبال منافع خودشونن ولی اگه زندگی منم لحاظ کنن منافع‌شون تأمین میشه! ولی این فقط دل خودتو خوش می‌کنه، نه اونا‌ رو! یه جا بالاخره باید به این نتیجه برسی که «این کون همه‌جا باهام میاد». منظورم حکومت کشورته. باید خودت یه فکری براش بکنی، و اگه فکری به ذهنت نمیرسه، ولش کنی. منظورم از ول کردن، لذت بردن از تجاوز نیست، اونجور که شغل بعضیاست، منظورم پایان دادن به بازی‌های سیاسیته. وقتی نمیتونی یعنی نمیتونی! یه نمونه برجسته از نتونستنت رو دیشب تو آمریکا دیدی. احساسات ضداسرائیلی در اونجا انقدر شدت گرفته که حاضرن با سرنوشت‌شون بازی کنن اما این پیغام رو به واشنگتن بدن که از اسرائیل فاصله بگیره‌. اون قسمت یهودستیزیش، که قدمتش در بین مسیحی‌ها بیشتر از کل تاریخ اسلامه، یه موضوع دیگه‌ست که زیاد ربطی به ما ندار، ولی یه قسمت خیلی مهم‌تر داره: جامعه غربی، از اسرائیل بیشتر نفرت داره تا وحوش تروریست اسلامگرا که یه شعبه ازش تو دو شب چند هزارنفر از هموطنانت رو قتل‌عام کرد. این رو باید سفت تو ذهنت نگه داری از این به بعد، که نتونستی جمهوری اسلامی رو شرورترین نشون بدی به دنیا. خر احساساتی نباش و فکر نکن دارم تو رو مقصر جلوه میدم. خودم میدونم که با وجود فضای فرهنگی دنیا، این یه ماموریت غیرممکن بود که خطر و شرارت این حکومت رو برای اونها مهم کنیم. ولی باید قبول کنی که نتونستی. مثل ناکامی در نجات بچه‌ت از افتادن از تراسه، به خاطر اینکه وقتی دوییدی که برسی بهش پات سر خورد و دیر رسیدی و افتاده بود. درسته تقصیری نداشتی، ولی این واقعیت وجود داره که نتونستی بگیریش. از این به‌بعد هم نمیتونی. این حکومت هر جنایتی که لازم بود برای اینکه خطرناک بودنش برای بشریت محرز بشه انجام داد، و بازم اهمیت ندادن. بنابراین دیگه در کانون توجه قرار نمیگیره تا اینکه واقعا جایی رو با بمب اتم بزنه و صدها هزارنفر هم اونجوری بکشه، که شاید اگه پاسپورتشون با کیفیت‌تر از ما بود یه خرده توجهی رو جلب کنه. پس دیگه روی نیروهای بیرونی، خط بکش. تو داخل آشوویتسی که وسط جنگل قرار گرفته و کسی بازرس نمیفرسته که ببینه چه خبره. منظورم از نیروهای بیرونی، فقط قدرت اون‌ها نیست. تو دیگه معیارها و ارزش‌های بیرونی هم نداری که بهشون چنگ بزنی‌. اسلام که تو خونه بهت چاقو زد، فرهنگ باستانیت هم که به یک جوک مستعمل تبدیل شده، ارزش‌های غربی که تو خود غرب هم به مو بندن،..‌‌. برای مجاهدتت به هیچ‌جا نمیتونی رفرنس بدی‌. برای جنگت هیچ‌کس رو نداری که الگو بگیری. بدون مرجع، بدون الگو، بدون قهرمان، و بدون پناهگاهی. و این مثل اینه که کل کره زمین از آب تشکیل شده و فقط یک جزیره خشک در وسطش قرار داره و اون ایرانه. از این به بعد، باید ایران رو یه جزیره تک وسط اقیانوس بیکران ببینی. نه کشتی‌ای رد میشه، نه هواپیمایی. تو این جزیره فقط باید خودت از پس آدمخورها بر بیای. اگه تونستی راهی پیدا کنی که بربیای، که عالیه، ولی اگه نتونستی، درگیری با سیاست رو شات‌داون کن. تو به عنوان کسی که انقدر نمیتونه، زیادی درگیری! و به عنوان کسی که هیچ راهی به ذهنش نمیرسه زیادی اسپری امید میزنی زیر بغلت. مدل آدمخورها اینه که اعتقاد دارن شکار اگه زنده پخته بشه مزه‌ش بهتر درمیاد. اگه جواب نی تیز رو با نی تیز بدی، خون جاری میشه. اگه هم صبر کنی ببینی چی پیش میاد، باید اون قسمت زنده گریل شدن آخرش هم تحمل کنی. آپشنات اینا هستن. هیچ‌کدومش قابل توصیه‌ نیست. تنها یک چیز قابل توصیه‌ست، و اونم اینه که دیگه آپشن تخیلی سومی برای خودت نساز. #...