Howard Baskerville

قطعیت و تعصب، نقطه‌ی پایان تفکر است. وقتی باوری را مطلق می‌پنداریم، ذهن از حالت «پرسشگر و پویا» به حالت «منفعل و منجمد» تغییر مسیر می‌دهد؛ چرا که دیگر نیازی به کنجکاوی و یادگیری نمی‌بیند. ​ذهن زنده نه‌ با «پاسخ‌های قطعی»، که با «پرسش‌های تازه» و «تردیدهای سازنده» نفس می‌کشد.

داستان‌های موفقیتی که در شبکه‌های اجتماعی می‌شنویم، اغلب نسخه‌های ویراسته‌شده و مهندسی‌شده‌ای از واقعیت هستند! ما معمولاً شیفته افسانه « انسان خودساخته» می‌شویم؛ روایتی جذاب که در آن یک فرد تنها با تکیه بر اراده، هوش و تلاش شبانه‌روزی خود از صفر مطلق به قله رسیده! اما واقعیت پشت پرده معمولاً پیچیده‌تر و خاکستری‌تر از این افسانه‌های الهام‌بخش است. ​افراد موفق به طور آگاهانه یا ناآگاهانه، بخش‌های حیاتی مسیر خود را سانسور می‌کنند! عواملی مثل سرمایه اولیه، ارث، پشتوانه مالی خانواده، پارتی، ژنتیک، محیط رشد مناسب و از همه مهم‌تر شانس و قرار گرفتن در مکان درست در زمان درست، معمولاً در این روایت‌ها جایی ندارند. دلیل این کار، نیاز روان‌شناختی انسان به کسب مشروعیت و اعتبار است. پذیرش اینکه فاکتورهای بیرونی و غیرقابل‌کنترل نقش کلیدی در پیروزی ما داشته‌اند، حس شایستگی فردی را مخدوش می‌کند؛ بنابراین، ذهن تمایل دارد تمام دستاوردها را به پای هوش و پشتکار خود بنویسد تا از خود یک قهرمان بسازد! ​از طرف دیگر، ما فقط تعداد انگشت‌شماری از افراد را می‌بینیم که با وجود ریسک‌های بزرگ موفق شده‌اند، در حالی که هزاران نفر با همان میزان تلاش و هوش، به دلیل نداشتن یک پشتیبانی مالی یا بدشانسی، شکست خورده و ناپدید شده‌اند. وجود یک حاشیه امنیت مالی به فرد جسارت ریسک کردن می‌دهد؛ چرا که می‌داند در صورت سقوط، خانواده یا ثروتش او را نجات خواهند داد. ​درک این واقعیت به معنای بی‌ارزش کردن تلاش، انضباط و استعداد افراد موفق نیست؛ بلکه پادزهری است در برابر سرخوردگی، مقایسه‌های مخرب و خودسرزنش‌گری بی‌جا. وقتی بدانیم آنچه دیگران نمایش می‌دهند صرفاً ویترین دست‌چین‌شده آن‌هاست و نه تمام پشت‌صحنه، ابعاد واقعی موفقیت را بهتر درک می‌کنیم و در تله الگوبرداری‌های کورکورانه نمی‌افتیم.