سیمیاروم

همیشه لازم نیست کاری کرده باشی، یا قصه‌ای برای تعریف داشته باشی. همین که دووم آوردی، یعنی خیلی.

بیاید از اولین دوستی بعد از مهاجرتتون بگید...

آیا برای اینکه بتونیم به دیگران کمک کنیم، اول باید خودمون از نظر روانی حال خوبی داشته باشیم؟ نه. جالبه بدونید روان‌شناسی می‌گه کمک کردن به دیگران بهمون احساس معنا، تعلق و مفید بودن می‌ده. گاهی حتی باعث می‌شه احساس بهتری نسبت به زندگی خودمون داشته باشیم. اما * گاهی به کسی کمک می‌کنیم چون دلمون می‌خواد حالش بهتر بشه * گاهی هم کمک می‌کنیم چون می‌ترسیم اگه کمک نکنیم، ازمون ناراحت بشن. این دو تا خیلی با هم فرق دارن. بعضی آدم‌ها انقدر درگیر حل مشکلات دیگران می‌شن که یادشون می‌ره خودشون هم نیاز به مراقبت دارن. همیشه در دسترس بودن، شنوندهٔ همه بودن و احساس مسئولیت برای نجات دیگران، ممکنه به‌مرور باعث فرسودگی روانی بشه. باید بتونیم بین کمک کردن و قربانی کردن خودمون تفاوت قائل بشیم. بتونیم ناراحتی کسی رو ببینیم، کنارش باشیم و در عین حال بدونیم مسئول حل تمام مشکلات زندگی اون نیستیم. اصلا شاید یکی از نشونه‌های سلامت روان همین باشه: «بتونیم به دیگران محبت کنیم، بدون اینکه برای دوست‌داشتنی بودن، خودمون رو فراموش کنیم.»

به نظرتون «رابطهٔ سالم» چه جور رابطه‌ایه؟

موفق‌شدن در جای دیگر، به معنای دوست‌ نداشتن کسانی نیست که ازشون دور شدیم.

آیا درمانگر هم حق داره در رابطه درمانی احساس خشم، درماندگی یا حتی آسیب‌دیدگی کنه؟ حتما. احساس رنج در درمانگر مشروعه؛ اما مراجع مسئول تنظیم و مراقبت از روان درمانگرش نیست. درمانگر باید بتونه واکنش‌های خودش، از جمله انتقال متقابل، رو بشناسه و پردازش کنه؛ نه اینکه بار عاطفی اون‌ها را به دوش مراجع بگذاره. درنهایت این بخش خیلی دردناکه که پایان این رابطه، به‌جای فرصتی برای فهمیدن تعارض‌ها و اتفاقاتی که بین دو نفر افتاده، خودش به تجربه‌ای از طردشدگی تبدیل بشه.

شما این روزها برای سلامت روانتون چه کاری انجام میدید؟

نظرتون دربارهٔ بخشیدن خیانت چیه؟

چه فاکتورهایی باعث می‌شه تراپی مؤثر باشه؟ تخصص و مهارت درمانگر تناسب روش درمان با نیازهای مراجع (خیلی خیلی مهمه) رابطهٔ امن و اعتماد بین درمانگر و مراجع توافق بر سر اهداف درمان (خیلی مهمه) همدلی و درک بدون قضاوت همکاری فعال دو طرف بررسی پیشرفت و دریافت بازخورد اینا هیچ‌کدوم به‌تنهایی موفقیت درمان رو تضمین نمی‌کنن؛ اما سیمیاروم سال‌هاست برای برگزاری جلساتی که همهٔ این ویژگی‌ها رو داشته باشن و بهترین نتیجه رو بدن، تلاش کرده.

مهاجرت همراه با دور شدن از آدم‌هاییه که بخشی از روزمرگی‌مون بودن. آشنا شدن با آدم‌ها با احساس صمیمیت و تعلق فرق داره؛ اعتماد کردن و نزدیک شدن به هم زمان می‌بره. شاید قرار نباشه آدم‌های جدید جای آدم‌های قدیمی رو بگیرن؛ شاید قراره توی زندگی تازه‌مون، شکل‌های تازه‌ای از ارتباط رو تجربه کنیم. نگران نباشید🤍

چی باعث شد مثل قبل به یک آدم نگاه نکنی؟