𝗪𝗶𝗲 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗱𝗲𝗻𝗶𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗕𝗮𝗹𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝘀𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻 𝗻𝗲𝗴𝗲𝗲𝗿𝘁, 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗷𝗽𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗢𝗲𝗸𝗿𝗮𝗶̈𝗻𝗲 𝗼𝗽 𝗵𝗲𝘁 𝘀𝗽𝗲𝗹 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁. In 1993 had ik een zaak in Litouwen. Ik sprak er met tal van mensen, bezocht musea en hoorde verhalen die me zijn bijgebleven. De Sovjet-Unie was net uiteengevallen en mensen durfden eindelijk weer vrijuit te spreken over wat hun was aangedaan. Na de Sovjetannexatie volgden repressie, russificatie, censuur en massadeportaties. Boeken werden vernietigd. Intellectuelen, politieke tegenstanders en vermeende staatsvijanden werden naar Siberië gedeporteerd, vaak onder omstandigheden die hun overlevingskansen dramatisch verkleinden. Hele gezinnen werden ontworteld. Een volk moest niet alleen zijn vrijheid inleveren, maar zag ook zijn nationale identiteit en cultuur onder druk gezet. En toch hoor je hier mensen doodleuk beweren dat Oekraïne zich maar moet overgeven. Op basis waarvan eigenlijk? Welke garantie bestaat er dat overgave duurzame vrede brengt, dat de bezetter de Oekraïense identiteit respecteert of dat de bevolking haar vrijheid behoudt? Wie de geschiedenis van de Baltische staten kent, weet dat Russische overheersing geen abstract geopolitiek begrip is. Ze heeft concrete gevolgen gehad voor miljoenen mensen. Litouwers, Letten en Esten weten uit ervaring waarom onafhankelijkheid geen luxe is, maar een fundamenteel recht dat je niet zomaar opgeeft. Wie Oekraïne tot overgave maant zonder die geschiedenis ernstig te nemen, doet geen realistisch vredesvoorstel. Diegene schuift de risico's en de mogelijke gevolgen van bezetting gewoon door naar de Oekraïners zelf. Het is gemakkelijk om andermans vrijheid op te offeren wanneer je zelf niet onder de bezetter hoeft te leven. En laten we ook niet doen alsof de geschiedenis ophoudt bij de grens van Oekraïne. De Baltische staten hebben hun onafhankelijkheid niet herwonnen om ooit opnieuw onder Russische heerschappij te belanden. Hun historische ervaringen verklaren hun veiligheidszorgen. Die wegwuiven zonder de feiten te kennen, is geen realisme, maar historische blindheid. Ik raad iedereen die zo gemakkelijk over Oekraïense overgave praat aan om zich eerst grondig in de geschiedenis te verdiepen. Lees de getuigenissen van overlevenden. Bestudeer de deportaties en de Sovjetrepressie. En stel jezelf vervolgens één ongemakkelijke vraag: zou je zelf bereid zijn je vrijheid, je taal en de toekomst van je kinderen op te geven omdat anderen dat de gemakkelijkste weg naar vrede vinden? Een vrede die wordt afgedwongen door de vrijheid van het slachtoffer op te offeren, verdient kritische toetsing. Niet de Oekraïners moeten zich verantwoorden omdat ze hun land en vrijheid verdedigen. Wie hun overgave eist, moet uitleggen welke concrete garanties die overgave biedt en wie de prijs betaalt als die garanties niets waard blijken. #Oekraïne #BaltischeStaten #Litouwen #RussischeGeschiedenis #Sovjetbezetting #Vrijheid #Zelfbeschikking #InternationaalRecht #GeschiedenisDoetErtoe