Tanja

2 van 2 Dit is niet onschuldig. Haar verhaal voedt een politieke reflex dat alles met klimaat, water of stikstof overdrijving is, en ondermijnt zo draagvlak voor maatregelen die traag en duur zijn, maar wel nodig. Als mensen geloven dat water nooit opraakt omdat we toevallig in een delta wonen, waarom zouden ze dan korter douchen of nadenken over ruimtelijke keuzes? En door experts weg te zetten als angstondernemers, tast ze een van de weinige ankers aan die we hebben in een ingewikkelde wereld: onafhankelijke, gecontroleerde kennis. Kritische vragen bij alarmisme zijn prima. Maar Zwagerman verwart kritische vragen met reflexmatige ontkenning. Nederland werd wereldkampioen watermanagement juist omdat generaties vóór ons wél naar ingenieurs en hydrologen luisterden, en accepteerden dat zee en rivier zich niets aantrekken van gevoel. Kiezen we nu voor haar comfortverhaal, water raakt niet op hè, dan is de volgende crisis geen angstporno maar gewoon realiteit. En dan hadden we het kunnen weten. Liever een saaie Rekenkamer die gelijk krijgt, dan een vlotte columniste die ons met droge humor een droge kraan in praat.