Ipsissimus

در انبوهه صداهای بی بدن دمی که چشمان مرگ روی حرکت خون رژه می رود در انتهای هزارتوی کثرت شمشیر مقدس از سنگ بیرون کشیده می شود صدایی از تهینای فضا: این دست میراست اما اراده آن از تبار ماست. کتابی باز شد جاذبه و سیاهی در رقص نوشتند: «شکسته‌ها، نور را هویدا می‌کنند.»

تجربه شخصی من از جلسات ایشون: متریال کار به خوبی آماده میشه و در اختیار زبان‌آموز قرار می‌گیره سر کلاس احساس راحتی داری و سوال‌های مربوط پرسیده میشه و توی بحث شرکت می‌کنید مدیریت کلاسشون هم خیلی خوب بود و حس منفی نداری تفاوت رو توی اسپیکینگ خودتون بعد از ده جلسه کامل حس می‌کنید

به می‌پرستی از آن نقش خود زدم بر آب که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

۲۰ اکتبر ۲۰۲۶: سوژه از منظر خودویران‌گری در مرحله قرمز قرار داشت و تنها به دنبال بهانه‌ای بود که ضامن را بکشد. با این حال، یارش همچنان او را به زمین بسته بود. او به دنبال توانی بود که هنگام تصمیم برای ترک عرصه، یارش و دوستانش را به بخت و توانایی‌هایشان واگذارد.

به سراغ من اگر می‌آیی، منطق خود را بذار تو جیبت.

همیشه یک بدنی با الاستیسیته بالا داشتم و قدرت درمانی شگفت‌انگیز. حالا می‌بینم که شیاطین درونم هم چنین قدرتی دارن و هر چی می‌زنمشون تموم نمیشن.

این پفیوز رو نگاه کن! من یک توییت از شرح حالم زدم و به اندازه کل نگاه‌هایی که تو زندگیم جاخالی دادم، ویو خورد. حالا این میگه اگه احتمال آسیب زدن به خود دارید تماس بگیرید. انگار بودن یا نبودن فقط مسئله شکسپیر بوده و برای عده‌ای کثیر، بودن به هر قیمتی پیشاپیش مطرح است.

این چند روز به معنای واقعی کلمه با مرگ قدم زدم. تمام حسم اینه که اگر شایسته زندگی نیستم، مرگ رو بغل کنم و بگم از همه ممنونم و تجربه یگانه‌ای بود. الان همسایه در خونه رو زد گفت شما این چند روز چیزی گم نکردین؟ ذهنم رفت سمت کارت‌ها. گفتم چی مثلاً؟ گفت یه تیکه طلا. گفتم نه. طلا نه.

مدت هاست تمرین بی‌آبرویی می‌کنم.

حس می‌کنم بعد از فرگوسن، ج ا بخش اعظم سهام منچستر یونایتد رو خرید. اینقدر شباهت مدیریتی عجیبه.

Doubt. Doubt thyself. Doubt even if thou doubtest thyself. Doubt all. Doubt even if thou doubtest all. It seems sometimes as if beneath all conscious doubt there lay some deepest certainty. O kill it! Slay the snake!

با نرمه‌ی نان، حیوانکی درست کردم، یک موش طورکی. سر پای سومش بودم که، اکه هه، پا گذاشت به دو ... در رفت که رفت، در امان شب. هانری میشو

زندگی روزمره تو ایران به اندازه دوئل سامورایی‌ها استرس و فشار داره همیشه جونت رو کف دستت گرفتی.

Time to show up at the end of the rope.

در بلند مدت شریک خوب از دست خوب خیلی مهم‌تر است.

من بارها لحظه‌ای رو تجربه کردم که بگم: من بوده‌ام که فقط همین دم را زیست کنم. با این حال آدم همیشه بین دو قطب خودش در رفت و آمد است. این روزها خیلی دوست دارم قوی باشم اما گاهی تاب آوردن ناممکن میشه.

چند پاره‌ام. هر پاره در کرانی به ظاهر نامرتبط.

Soft and hollow, how thou dost overcome the hard and full!