𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane) header
𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane) profile picture

ー Crane Yuzuriha​ #SSLC​ #RPTH

Jamir
Joined September 2019
Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)Photo by 𝕐𝕦𝕫𝕦𝕣𝕚𝕙𝕒 @BUSY (@_SilverCrane)
🄲🅁🄰🄽🄴 🅈🅄🅉🅄🅁🄸🄷🄰 ____________________ The Crane Silver of Athena Saint 𝕄𝕒𝕤𝕥𝕖𝕣 | Altar Hakurei 𝕋𝕣𝕒𝕚𝕟𝕚𝕟𝕘 | Jamir Saint Seiya​ The​ Lost​ Canvas Role-Play​ TH
1
4
8
รู้สึกคล้ายลืมอะไรสักอย่าง
1
ยูสุริฮะคิดว่าตนราวกับหลับใหลไปเนิ่นนาน พอรู้สึกตัวอีกที เวลาก็ล่วงเลยมาจนป่านนี้เสียแล้ว
เครนเซนต์ยามเที่ยงคืน แสงจันทราเต็มดวงทอกระจ่าง ใต้แสงสีเงินยวง นางนั้นถือไม้ปัดฝุ่นทำความสะอาดหอคอยจามิลในรอบหลายเดือน
1
3
หอคอยจามิลฝุ่นจับอีกแล้วหรือ..? ดูเหมือนพอนางไม่อยู่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจดูแลกันเลยสินะ
ได้ยินดังนั้นจึงปรากฏรอยยิ้มบางบนใบหน้าที่มักเคร่งขรึมเป็นนิจ นางพยักหน้าให้แก่ศิษย์ผู้พี่ "ข้าเองก็ยินดีที่เห็นท่านยังแข็งแรงดีค่ะ" "ท่านฮาคุเรย์เองก็คงยินดีหากได้เห็นเช่นนี้"
มองไม้กวาดที่ถูกเเย่งกลับไป " ดีใจที่ยังได้เห็นเจ้าอยู่ดีมีสุขอีกครั้งนะยูซุริฮะ "
นางยิ้มแล้วพยักหน้า ไม่ว่าเมื่อไหร่สหายของศิษย์พี่ผู้นี้ก็ดูจะสดใสร่าเริงอยู่เสมอจริงๆ "เช่นกันค่ะ ท่านโดโก เมื่อครู่ข้าเห็นท่านชิออน พวกท่านคงจะได้คุยกันแล้ว?"
"อุมุ งั้นเหรอ ช่างเถอะ ดีใจที่ได้เจอโอนุชิอีกครั้งเน้อ" //แหะๆ
แล้วค่อยนึกออกว่าหมายถึงผู้ใด "ท่านคงจะหมายถึงอนุชนแห่งอาริเอสกระมัง ถ้าเป็นเขา ตัวข้าก็ไม่ค่อยได้พบนักหรอกค่ะ"
"ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ? นึกว่าซ่อมอยู่ในจามิลซะอีก...."
"ท่านชิออน?" "ยินดีต้อนรับกลับ---แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ นี่เป็นหน้าที่ข้า" เอ่ยให้ด้วยความนอบน้อมแล้วแย่งกลับอย่างรวดเร็ว
"ข้าช่วยเจ้าเอง" เเย่งไม้กวาดในมือมา
"มูหรือคะ?" อนิจจา ยูสุริฮะลืมไปแล้วว่ามูมันคือผู้ใด สงสัยเดินทางมานานไปเสียหน่อย
"ฝากเรียกมูด้วยเน้อนอนจมกองคลอธไปรึยัง"
1
1
เครนเซนต์ไม่ว่าง นางกำลังทำความสะอาดหอคอยจามิล
จามิลฝุ่นจับ ณ เวลาเกือบเที่ยงคืน
4
"...?" เสมือนว่าเพิ่งตื่นจากจำศีลยาวนาน...เนิ่นนานกว่าสองร้อยปีเสียอีกกระมัง หรือเพราะนางเป็นเผ่าจามิลเลยมองกาลเวลาดำเนินไปเร็วกว่าที่ควรกันแน่
1
4
วันนี้คือวันเกิดของหนึ่งในสหายของนางงั้นหรือ​ ยูสุริฮะคำนึงในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ วันเกิด... นางเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องแบบนั้นมากนัก​ แต่ทว่าอย่างน้อยๆ​ ได้เอ่ยคำอวยพรสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย "สุขสันต์​วันเกิด​เท็นมะ" @PegasusSaintTLC
4
"...." เวลาป่านนี้ยังมีผู้ไม่พักไม่ผ่อน? อา... แต่นางเองก็ยังมิได้พักผ่อนเสียหน่อย เวลาผ่านมานานแล้วหรือยังจากคราสุดท้ายที่ออกมาเยือนหาผู้อื่น แม้นจะเป็นในยามวิกาลเช่นนี้
2
"...." แม้จะเอ่ยว่ากลับมาแล้ว แต่หอคอยอันเงียบสงบแห่งนี้​ จะมีสุ้มเสียงใดตอบกลับมางั้นหรือ ยูสุริฮะถอนหายใจ​ แววตาคมหม่นลงวูบหนึ่ง นางควรชินได้เสียที
2
4
แม้นจะล่วงเลยสู่ค่อนคืนแล้ว​ แต่เงาร่างเพรียวของซิลเวอร์เซนต์แห่งเครนกลับปรากฏ​กายขึ้นยังหน้าหลุมศพของครอบครัว ดวงเนตรสีอ่อนมาดแววหม่นหลุบลงแล้วค่อยทรุดกายลงนั่ง​เคียงสถานที่ซึ่งคนสำคัญได้หลับไหล​ เรียวเเขนยกขึ้นกอดเข่าของตนแล้วซบหน้าลง ×
1
2
เสียงสายลมดั่งเครื่องสายหวีดพัดผ่านโสต​สัมผัส​ ครั้งแล้วครั้งเล่า... ที่พวกมันเป็นทั้งบทเพลงกล่อมเกลาและเสียงครวญของความโศกาอันขัดแย้ง ดวงหน้านวลเอียงแก้มซบท่อนแขนของตนเอง​ สะท้อนภาพศิลาสลักนามของท่านพ่อ​ ท่านแม่และน้องชาย บางคราชะตาก็นับว่าปราณีอย่างทารุณ​.... ×
1
ผ่านเส้นขอบความตายมานับครั้งมิถ้วน​ ก็ยังไม่อาจสิ้นลมหายใจ​ ยังต้องใช้ชีวิตต่อไปโดยที่สูญสิ้นเหล่าครอบครัวและคนสำคัญไปทีละน้อย เหตุใดกัน... เหตุใดจึงต้องเป็นตัวนาง​ ที่ต้องคอยเฝ้ามองผู้คนจากจรไปอยู่เสมอ​ เหตุใดนางจึงยังมีชีวิตอยู่... เหตุใดเทพาจึงเมตตากันได้โหดร้ายเช่นนี้​...
สายลม... มือเรียวเอื้อมออกราวกับจะสัมผัสหยอกเย้าสายลมที่พัดผ่านได้ เหมือนดั่งวันนั้น... สายลมก็ยังคงไม่เคยเปลี่ยนแปรไปเลย เครนเซนต์หลับตาลงแล้วแก้เชือกรัดผมออก​ ปล่อยให้เส้นผมสีทรายปลิวไสวคลอแก้มนวล ช่างสงบเงียบ.... เมื่อทอดมองออกไปแล้ว​ สถานที่นี้ก็ยังมีเพียงนางลำพัง
1
3
แม้นทุกสิ่งจะไม่เคยผันเปลี่ยนไปดั่งสายลม​ เฉกเช่นเดียวกันกับความรู้สึกผูกพันคำนึงหา เมื่อไหร่กันหนอ... ที่นางจะได้ไปพบกับเหล่าคนสำคัญที่ล่วงหน้าจากจรไป แม้จะเป็นในปรภพ​หรือคุกเหมันต์​นิรันดร์.... นางก็อยากที่จะไปหา
1
1
แต่พวกเขาคงโกรธาหากนางเร่งรัดนัก... เพราะนางคือผู้ที่มีชีวิต​ และสมควรใช้ชีวิตในส่วนของพวกเขาให้ดีที่สุด แต่กระนั้น... การใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ มันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน
1