Prof. Dr. Ali Aydın Altunkan

Voltaire’in bir eserini okurken Atatürk’ün altını çizdiği o satır, nasıl bir yalnızlığın iziydi acaba? “Bir arkadaşa ihtiyacım var. Şimdiye kadar hiç olmadı. Kalbimin ihtiyacı var.” O cümlelerin ardında hangi sessizlikler saklıydı? Bir milletin yolunu aydınlatan insanın da bazen anlaşılmaya, bir dost sesine, kalbinin duyulmasına ihtiyaç duyduğunu düşünmek… Ne zaman kendimi yalnız hissetsem, Atamın bu ülkenin bağımsızlığı ve çağdaş medeniyet düzeyine ulaşması için verdiği mücadeleyi anımsarım. Çünkü insan, en yalnız anında en değer verdiği kişilerin cesaretinden ve varlığından sonsuz bir güç alabilir. Bugün, ardımızda bıraktığın büyük mirasın önünde saygıyla eğiliyor; çalışmaya, üretmeye, eserini korumaya tüm gayretimizle devam ediyoruz. Özlemin her 10 Kasım’da pınarlarından süzülen gözyaşlarımızla biraz daha büyüyor, Atam. Minnetle, hasretle, özlemle…