Raj

Hindistan İran’dan milyarlarca dolarlık petrol alıyor ama o dönem İran sattığı petrolün parasını istediği gibi kullanamıyor. Çünkü yaptırımlar yüzünden iki ülke arasında normal şekilde dolar transferi yapılmıyor. Hintliler ödemelerin büyük kısmını dolar yerine Hint rupisiyle yapıyorlar. İran dolar yerine rupiyle ödeme yapılmasını kabul ediyor fakat Hindistan’ın ödediği rupiler yine İran’a gönderilmiyor, o paralar Hindistan’daki bankalarda tutuluyor. İran da bu parayı istediği ülkeye gönderip harcayamıyor. Yani İran, Hindistan’a petrol satıyor ama karşılığında aldığı rupileri yine Hindistan’dan mal alarak harcamak zorunda kalıyor. Hindistan, 2018-2019 yılında İran’dan 175 milyon varil petrol satın aldı. Bunun karşılığında yaklaşık 12 milyar dolar ödedi. Yani Hindistan, İran’dan günde 480 bin varil petrol aldı. Aynı dönemde Hindistan’ın İran’a sattığı bütün ürünlerin değeri ise 3,51 milyar dolar civarında. Bu ürünlerin arasında pirinç, çay, şeker, ilaç gibi malzemeler var. Mesela İran, sadece 2018-2019 yıllarında Hindistan’dan 1 milyon 484 bin ton basmati pirinci almış. Bunun karşılığında 1,56 milyar dolar ödemiş. Yani İran’ın Hindistan’dan satın aldığı her 100 dolarlık ürünün 44 doları sadece basmati pirinci olmuş. Adamlar o dönem petrol sattıkları ülkenin aynı zamanda en büyük pirinç müşterilerinden biri olmuş. Aynı zamanda Hindistan’dan çay, ilaç, şeker, meyve ve çeşitli makineler de satın almışlar. Böylece Hintli çiftçiler de İran’la yapılan petrol ticaretinden faydalanmış. Çünkü İran o parayı dışarıya çıkaramadığı için Hindistan’dan ürün almak zorunda. Dolayısıyla aynı zamanda çoğu sektöre faydaları dokunmuş. 2016 yılına gelindiğinde Hindistan’ın İran’a geçmiş petrol alımlarından dolayı 6,4 milyar dolarlık borcu birikiyor. Araştırmalara göre Hindistan bu borcu İran’a ödemiş. Şu an borcu var mı, yok mu bilinmiyor. Sonuç olarak 2018-2019 döneminde iki ülke arasındaki ticaret 17 milyar dolardan fazlayken bir sonraki yıl 4,77 milyar dolara düşüyor. Yani ticaretin %72’si yaptırımlar yüzünden bir yılda kayboluyor. Hindistan’ı her ne kadar temiz bir ülke olarak bilmesek de adamlar borcuna sadık, bir şekilde aldıkları malın parasını ödüyorlar. Kuzey Kore gibi değiller.

2000’li yılların başında Japonya’da Nestlé’nin yöneticileri KitKat’ın satış rakamlarını incelerken ilginç bir şey fark ediyor. Çikolata yıl boyunca normal satıyor ama aralık, ocak ve şubat aylarında satışlar birden artıyor. Özellikle Japonya’nın Kyushu bölgesinde ciddi bir talep var. Adamlar şaşırıyor. Çünkü ortada ne özel bir reklam kampanyası var ne de indirim. Araştırmaya başlıyorlar. Bir bakıyorlar, çikolataları satın alanların önemli bir kısmı sınava hazırlanan öğrenciler ve onların yakınları. Japonlar KitKat’ı Kitto Katto şeklinde telaffuz ediyor. Japoncada da Kitto Katsu diye bir ifade var. Kesin kazanacaksın anlamına geliyor. Öğrenciler de bunu kendi aralarında bir alışkanlığa dönüştürmüş. Mesela üniversite sınavına girecek arkadaşına KitKat alıp veriyorsun. Bir nevi, sen bu sınavı kesin kazanacaksın, rahat ol demek. Yani Nestlé’nin milyonlarca dolar harcayarak yapmaya çalışacağı reklamı, Japon öğrenciler kendi kendilerine yapmaya başlamış. Nestlé’nin Japonya ekibi de burada farklı bir yol izlemeye karar veriyor. İlk olarak sınav merkezlerinin yakınındaki otellerle anlaşıyorlar. Çünkü Japonya’da üniversite sınavına girmek için başka şehirlerden gelen öğrenciler, sınavdan önceki gece otellerde kalıyor. Otel odalarına KitKat ve üzerinde başarı dilekleri yazan kartpostallar bırakıyorlar. Kartlarda Japonların çok sevdiği kiraz çiçeklerinden bahsediliyor. Çünkü Japonya’da kirazların çiçek açması, sınavı kazanmakla da ilişkilendiriliyor. Sonuç beklediklerinden çok daha büyük oluyor. Ocak 2003’te yapılan bir araştırmada Japon gençlerin yüzde 34’ü, KitKat’ı en sevdikleri uğur getiren nesnelerden biri olarak gösteriyor. Bildiğimiz çikolata, Japonya’da uğur getirdiğine inanılan bir hediyeye dönüşüyor. Nestlé bunun üzerine işi daha da büyütüyor. 2009 yılında Japonya’nın posta idaresiyle anlaşıyorlar. KitKat Mail adında bir ürün çıkarıyorlar. Özel kutunun içine çikolata koyuyorlar. Kutunun üzerine arkadaşının adresini ve ona söylemek istediğin şeyleri yazabiliyorsun. Sonra bu kutuyu postaya veriyorsun. Çikolata doğrudan sınava girecek kişinin evine gidiyor. Bu ürün 20 bin postanede satışa sunuluyor. Yani Japonya’da insanlar birbirlerine sadece mektup değil, çikolata da göndermeye başlıyor. Sonra Nestlé işi daha da büyütüyor. Japonların bir başka alışkanlığını daha fark ediyorlar. Japonya’da insanlar başka bir şehre seyahat ettiğinde, dönerken ailesine, arkadaşlarına ve iş yerindeki çalışma arkadaşlarına o bölgeye özgü hediyeler getiriyor. Nestlé de KitKat’ı bu alışkanlığa uyarlıyor. Mesela Hokkaido’ya gidiyorsun, oraya özel kavun aromalı KitKat alıyorsun. Okinawa’ya gidiyorsun, mor tatlı patatesli KitKat alıyorsun. Başka bir bölgede wasabili, başka bir bölgede yeşil çaylı KitKat satılıyor. Böylece insanlar sadece çikolata yemek için değil, gittikleri şehirden hatıra götürmek için de KitKat almaya başlıyor. Zaman içerisinde Japonya’da 400’den fazla farklı KitKat çeşidi ortaya çıkıyor. 2014 yılında işi daha da ileri götürüp KitKat Chocolatory adında özel mağazalar açıyorlar. Burada sıradan market çikolatalarından daha pahalı KitKat çeşitleri satılıyor. Bu özel mağazaların satışları zamanla 2 milyar yen seviyesine ulaşıyor. 2017 yılına gelindiğinde Japonya’da KitKat’a olan talep o kadar artıyor ki Nestlé yeni bir üretim tesisi açıyor. Şirket, Japonya’da tam 26 yıl sonra ilk kez KitKat üretim kapasitesini yeni bir fabrikayla büyütüyor. O dönem Japonya’da günde yaklaşık 4 milyon adet KitKat satıldığı belirtiliyor. Yani her saat yaklaşık 167 bin, her dakika 2.778, her saniye 46 tane KitKat satılıyor. Nestlé’nin Japonya’daki yöneticileri, üç aylık bir satış artışı var, iyi satmışız deyip geçse hikaye orada bitecek. Ama gidip kimin niye aldığını soruyorlar. Sonra da Japonya’da para basıyorlar.. İyi bir ekip her şeydir…