Dr. Meriç Demir

“Neden bu memleketin kendisi kocaman bir Kırklar Meclisi olmasın?” Bizim evde sofraya sonradan gelen için hep yana kayılır, yer açılırdı. Kimdir, nerelidir, neye inanır diye bakılmazdı. Ben galiba birlikte yaşamayı önce o sofrada öğrendim. Bugün de mesele çok başka değil. Kimsenin kapıda kalmadığı bir memleket. Acısı da, sözü de, sofrası da, geleceği de hepimizin. Medyascope için yazdım, okumanızı dilerim 🌿

Sevgili Halk Tv emekçileri…

Bu ülkede bir arada yaşamak hep siyasetin önünden gitti. Mesele, siyasetin artık ona yetişebilmesi. @kepenekevrimm ile Kent Uzlaşısı’nı, kayyumları, barış sürecini, yeni anayasa tartışmasını; hakkımdaki isnatları, dosyadaki “eylemleri” ve aylardır içinde olduğumuz yargı sürecini konuştuk. Bir de bütün bunların ortasında hala neye inandığımı: Vazgeçmeyin. Kenti de, siyaseti de, geleceğinizi de kimseye bırakmayın. Bianet söyleşisinin tamamı burada 👇🏻

Sabah 8 sularında hücremize sayıma geliyorlar… Artık ne kadar geç yatarsam yatayım, öncesinde kendiliğimden kalkıyorum. Yarım rüyalarla kalktım bugün… 
Televizyonu açtım. İlk duyduğum şey “Dünya Kız Çocukları Günü” oldu. 
“Rüyamda kızımla oynuyordum tam” dedim içimden. 
Yeniden yatsam yarım kalan yerden devam edebilir miydim? Sonra Gazze’deki su bidonu taşıyan o güzel kız çocuğu geldi aklıma. İzlerken yarım kaldığım, tüm insanlıktan utandığım… Tüm çocukların daha mutlu, daha adil, daha vicdanlı, “yarım” bırakmayan bir dünyada yaşamaları için… Dünya Kız Çocukları Günü kutlu olsun.

@RTErdogan @dbdevletbahceli @eczozgurozel @TulayHatim @tuncerbakirhan @MDervisogluTR @alibabacan @mahmutarikansp @erkbas @erbakanfatih @NumanKurtulmus @M_Levent_Bulbul @YildizFeti @SBugraKavuncu @abdulhamitgul @emin_ekmen @muratemir_dr @mithatsancarr @PervinBuldan @SezaiTemelli @gulistankilick

Sığamıyorum… On iki metrekare. Bir sağa yürüyorum, bir sola. Eskiden başım dönerdi, şimdi dönmüyor. Çünkü buradan baktığımda gördüğüm dört duvar değil, memleket. Bir emekli, "onuru için" canına kıymış. Şişli'de gencecik bir çocuk hayatına son vermiş. Biri onurunu, öbürü geleceğini kaybettiğine yanan iki insan. İki kuşak, iki çaresizlik. Tarihimizde görülmemiş ölçekte bir yolsuzlukla, fonlarla soyulmuş. Siyaset de bunun tam ortasında kalmış ama asıl soru sorulmamış. Bu sistem nasıl kurulmuş, nasıl ayakta kalmış? Üç beş isim gözden çıkarılmış, arınıyoruz denmiş. Sanki böyle hesap sorulurmuş gibi... Bir milyondan fazla sosyal medya hesabı kapatılmış. Gazeteciler, sanatçılar… Herkes bir torbaya atılmış ve susturulmuş. Bir de susturulmaya bile gerek kalmadan susanlar… Hepsi aynı cümleye sığınmış. “Ben yalnızca kentime hizmet peşindeyim…” Doğrusu, hizmet korkunun kılıfı olmuş. Oysa “Başıma bir şey gelmesin” diye susan insan her gün biraz daha eksildiğinin farkına bile varmamış. Önce seslerinden, sonra yüzlerinden, en sonunda da onları oraya taşıyan insanların güveninden olduklarının… Gençleri suskun, umutsuz, geleceksiz bıraktıklarının… Susmayanlarsa tutsak. Onlarla birlikte milletin iradesi de. Sandıktan çıkan umut, seçilmeyenlerin eline geçmiş. Onlar da o koltukları anasının ak sütü gibi helal saymış. Vekil olduklarını çoktan unutmuş, sırtlarını yasladıkları duvarların kendilerini o koltuklara sığdıracağına inanmış. Ve hiçbir duvarın ardına sığmayan o umut: Barış… Bu toprakların belki de en önemli eşiği. Yüz yıllık bir yaranın kapanabileceğine dair bir ihtimal. Bu eşiği iç cephe, ortak gelecek sözleriyle oyalamak… Sakızcı Memo'yu duymamak… Kürt'ü yok sayıp Kürt adına konuşmak… Hâlâ barışa inanan insanların umudunu bir yönetme aracına dönüştürmek… Bu memleket bu umutsuzluğa sığar mı? Görmüyor musunuz, onu taşıyanlar yorgun ama vazgeçmiş değil. Şimdi Meclis açıldı. Bu milletin en yüce temsil evi kapılarını yeniden açtı. Zamanımızın en önemli sürecinin raporu da orada duruyor. Yedinci madde. İmzalar. Vekillerin, bütün siyasi partilerin imzasıyla millete verilmiş bir söz… O söz hâlâ orada duruyor. Siyaset ise hâlâ eski ezberlerin, eski kavgaların içinde çıkış arıyor. Oysa camın öbür yanında kendine yer arayan koca bir kuşak bekliyor. Peki camın iki yanı nasıl buluşacak? Dar ve eskimiş siyasetin ötesine nasıl geçeceğiz? Belki önce bu memleketin hiçbirimizin tek başına taşıyamayacağı kadar büyük, hiçbirimizin dışında kalamayacağı kadar ortak olduğunu kabul ederek. Bu düzenin ne kadar çürüdüğünü söylemek artık yetmiyor çünkü. Çürüyeni anlatmak kolay. Mesele, yerine ne koyacağımızda. Herkesin sığabileceği bir siyaset lazım bize. Sandıktan çıkan iradenin kapıda bekletilmediği, gençlerin camı kırmadan içeri girebildiği, barışın bir vaat değil ortak bir gelecek olduğu, korkunun değil çokluğun konuştuğu bir siyaset. Bu artık hepimiz için demokratik bir düzeni birlikte kurma meselesi. Ama böyle bir düzen kolay kurulmaz. Herkesin kendi mahallesinden, kendi partisinden, kendi ezberinden dışarı çıkmasını ister. Bize anlatılan her hikâyeye razı olmayan, sessizliği sağduyu sanmayan bir cesaret ister… Kendi alanından çıkmaya korkanlar hâlâ aynı soruyu soruyor. Bu ülkenin çocuklarından, ortak geleceğinden önce ben ne olacağım, partim ne olacak… Bilsinler ki tarih, bu ülke nefesini tutmuş beklerken siz neredeydiniz diye soracak. Çünkü bu dönem hiçbir hesaba sığmayacak kadar ağır bir yük. Ali'nin onurunun, Batuhan'ın yarım kalan hayatının,evlatlarımızın hasretinin, Meclis'e gelemeyen Can Atalay'ın, haksız yere tutuklu yargılanan seçilmişlerin ve bürokratların, barışın umuduyla bekleyen Kürt'ün, ortak gelecek sözüyle kandırılıp kandırılmadığını soran milyonların, ailelerimizin, küçük çocuklarımızın ve gerçekten ORTAK GELECEĞİMİZİN yükü… Bu yük Meclis'in, bütün siyasetin, hepimizin omzunda. Ya bu yükü kaldıracağız ya da hep birlikte bu meydandadara çıkacağız.