Ferit Hanım

Pasolini’nin, Salo ya da Sodom’un 120 Günü’nü izlerken bir son bekledim. Adil bir son. Gücü, çoğunluğu güçsüzleştirerek elde eden, ancak işkence ederek var olduğunu hisseden sapkınların hak ettikleri adalet mutlaka gelir diye bekledim. Gelmedi. Film bitmedi. Salo ya da Sodom’un 120 Günü, 1975 tarihli. Ben filmi 2022’de izledim. Epstein işkence haberlerini ise 2024’ten beri okuyoruz. Film hâlâ bitmedi. Böylesi vahşi sapkınların, insanlıktan çıkmışların neyle nasıl cezalandırılacakları muamma olduğu için de bitmedi film. İşkenceden, işkencenin öznesi olduğunda da nesnesi olduğunda da keyif alan kudretlileri nasıl yok etmeli? Kurşuna dizsen, son nefesini de keyif alarak mı verir acaba? Bunu soruyorum; çünkü merak ediyorum. Ancak cevabıyla şu gerçekle ilgilendiğim kadar ilgilenmiyorum: İktidarların, sermaye sahiplerinden başkasına sorumluluk duymayan seçilmiş temsilcilerin, ezilenlerin ve ezenlerin hakkı olan adaleti yerine getirecek kudreti yok. Onların kudreti halkı zayıflattıkları kadar var ve halka ancak halk güç verebilir. Bu gerçekten daha önemli değil hiçbir şey. Bunun dışında iyi kötü diyalektiğinin de çöktüğü yerde duruyoruz bence. Elbet muktedirlerin, ruhbanın, idealizm filozoflarının bu fikri severek beslemeye devam edeceğini biliyorum; ancak halkın gönlünde şu kuşku da yeşerecek: İyinin olması için olması gereken o zorunlu kötülük, neden halkın çocukları üzerinden var oluyor? Varsa bir zorunlu kötülük, neden hiç muktedirlere uğramıyor? Varsa bir safi iyilik kötülük diyalektiği, muktedirler neresinde? Dolayısıyla ben, işkenceden keyif alana ne olacağıyla ilgilenmiyorum. Çünkü film bitmiyor. Bu film böyle başlarsa ve sürerse de bitmeyecek. İyi kötü diyalektiğinin müminleri var oldukça devam edecek. Adalet ihtiyacımızı karşılayacak olan, bu kurguyu yok etmek.