มินิมัม is จิล วาเลนไทน์

เมื่อวานเพิ่งคุยกับเพื่อนที่เพิ่งออกจากวอร์ดจิตเวช ที่เข้าไปด้วยอาการ depress ซึ่งคนที่คะยั้นคะยอให้เพื่อนแอดมิทคือเราเอง ประมาณ 10 ปีที่แล้วเราแอดมิทครั้งแรกเพราะมีอาการ depress หนักมาก พูดไม่เป็นคำ ร้องไห้ตลอดเวลา รู้สึกว่าตัวเองแย่ ตัวเองไม่ดี รู้สึกอยากตายตลอดเวลาเลย ทั้งที่ก็มีเสียงค้านมาว่า แกไม่มีอะไรให้สมควรตายเลย แต่ความรู้สึกอยากตายก็กัดกินใจตลอดเวลา พอไปคุยกับหมอ คุยไม่รู้เรื่อง หมอต่อสายหาแม่ ขออนุญาตให้เราแอดมิท เราไม่เคยนอนโรงบาลมาก่อนในชีวิต เข้าไปก็ไม่เอาอะไร นอนคลุมโปงร้องไห้ตลอดเวลา แล้วเป็นแบบนี้อยู่ 2 วัน จนมีหมอเอ็กเทิร์นขอมาซักอาการเรา เราก็ตอบไปร้องไห้ไป แต่คนเพี้ยน ไปอยู่ที่ไหนมันก็เพี้ยน เราตอบอะไรไปก็ไม่รู้ แต่ก่อนไปหมอบอก คนไข้ก็ดูเป็นคนมีอารมณ์ขันนะครับ ทำไมคนไข้ถึงซึมเศร้าได้ ตอนนั้นเราก็ไม่รู้เหมือนกัน เราว่าการแอดมิทต้องทำให้อาการดีขึ้นได้อยู่แล้วแหละ ก็ตัดขาดโลกภายนอก กิน นอน ตรงเวลา ไม่ขาดยาแน่นอน อยู่ในสายตาพยาบาลตลอดเวลา ยังไงก็ต้องดีขึ้น แต่เหตุผลที่เราคะยั้นคะยอให้เพื่อนแอดมิทจริง ๆ มันไม่ใช่แค่นั้น จากประสบการณ์ของเราเอง พอเข้าไป เราจะได้รับรู้ความเป็นมา ปัญหาและสาเหตุที่ต้องแอดมิทที่นี่ของคนไข้คนอื่นด้วย ตอนที่ทำจิตบำบัดกลุ่ม จะมีให้เราเขียนไทม์ไลน์ชีวิต ว่าเราเจออะไรมา อะไรที่ lead ให้เราเป็นโรคนี้ แล้วมาแชร์กัน กิจกรรมนี้ทำให้เราได้พบกับคุณป้าที่อยู่ที่นี่มาจะ 2 เดือนแล้ว เพราะลูกไม่เคยมาเยี่ยม และไม่ยอมมารับกลับ (คนไจ้จิตเวชเวลากลับบ้านต้องให้ญาติใกล้ชิดมารับ ถ้าญาติไม่มารับก็กลับไม่ได้) เราได้พบกับน้องอายุ 13 ที่โดนพ่อเลี้ยงล่วงละเมิดตั้งแต่อายุ 8 ขวบ จนน้องเสียสติ รวมถึงเจอคนที่เอามีดแทงตัวเองเพราะคิดว่าตัวเองมีพลังวิเศษ และอีกหลาย ๆ คน หลังจากจบกิจกรรมนี้ เราเลิกนอนคลุมโปงร้องไห้ แล้วเริ่มเปิดปากคุยกับคนอื่น วันที่ 3 วันที่ 4 วันที่ 5 เรายิ่งรู้จักแต่ละคนมากขึ้น ทำให้พบว่า ทุกคนในนี้มีปัญหา ที่ใหญ่ มาก ๆ ทุกคนเลย อยู่ดี ๆ เราก็รู้สึกว่าปัญหาของเรา ที่รู้สึกว่าตัวเองแย่ ตัวเองไม่ดี ที่มันใหญ่ มันหนักหนา มันคอยทับใจเราอยู่ เรารู้สึกว่ามันเล็กลง จากที่จมกับตัวเอง เราก็มองเห็นคนอื่น ซึ่งความรู้สึกนี้ เราคิดว่ามีแต่วอร์ดจิตเวชที่จะพาเรามาเจอได้ พอเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น เราก็จะพบว่า การทำตัวปกติของเรา มันไปฮีลคนอื่นโดยที่เราไม่เคยคิดมาก่อน ก็เพิ่งจะมารู้ก็ตอนนี้แหละว่าสิ่งนี้ก็ฮีลคนอื่นก็ได้ด้วย เช่น การเรียกชื่อน้องที่อายุ 13 คนนั้น พอเราเรียกชื่อน้องครั้งแรก น้องยิ้มแล้วตอบกลับมาว่า พี่จำชื่อหนูได้ด้วยหรอ แล้วน้องก็มาติดเรา จากที่เคยดื้อไม่ยอมกินข้าวดี ๆ ก็อยากจะมานั่งกินข้าวติด ๆ เรา ติด ที่แปลว่า แขนชนแขน ถามนั่นถามนี่ตลอดเวลา ชอบสบตาเวลาพูด แบบมองลึกเข้าไปในตาเลย ปกติแล้วเราเป็นคนไม่ชอบทำอะไรกับผมเลย เพราะทำไม่เป็น แต่วันนั้น หลังจากที่เราสระผมเสร็จ คุณป้าที่อยู่มาเกือบ 2 เดือนเสนอจะถักเปียให้เรา เราก็ให้ ไม่ได้คิดอะไร ตอนถักเปียป้าก็เล่าไปด้วยว่า ป้าอยากสนิทกับลูกสาวแบบนี้บ้าง อยากถักเปียให้ลูกบ้าง แต่ลูกป้าเป็นทอม และไม่ชอบป้า คิดดูว่าตั้งแต่ป้าเข้าโรงบาลเขายังไม่เคยมาเยี่ยมป้าเลย พูดด้วยน้ำเสียงปกติเนี่ยแหละ ไม่ได้เศร้าอะไร สักพักน้องที่อายุ 13 เดินเข้ามาดู พยาบาลรีบมากันออก เพราะน้องมีพฤติกรรมที่ชอบทำร้ายคนอื่น โดยเฉพาะการดึงผม ในนั้นโดนมาแล้วทุกคน พยาบาลก็ไม่เว้น เราถามน้องว่า แล้วน้องจะดึงผมพี่มั้ย น้องตอบว่า หนูไม่ดึง เราก็โอเค พยาบาลก็บอกว่า ดูได้อย่างเดียวนะ ห้ามจับ น้องก็พยักหน้า พอป้าถักเปียให้เราเสร็จ น้องก็ขอจับ เราก็ให้จับ แต่บอกว่า ห้ามดึงนะ พยาบาลเห็นน้องยื่นมือมาจะจับผมเรา รีบวิ่งเข้ามาอีกรอบ แต่น้องไม่ได้ดึง น้องแค่ลูบดูจริง ๆ น้องบอกว่าน้องอยากมีเปียผมแบบนี้บ้าง ป้าก็บอกว่า ก็เลิกตัดผมตัวเองสิ ผมจะได้ยาวสักที (ตอนที่อาการกำเริบ น้องชอบทำร้ายร่างกายตัวเอง รวมถึงตัดผมตัวเองด้วย) ป้าบอกกับน้องว่า ถ้าน้องไว้ผมจนยาวนะ ป้าจะถักให้น้องสวย ๆ เลย น้องติดเรามาก ๆ ชอบอวยว่าเราเป็นนางฟ้า ชอบสบตาแล้วร้องเพลงแพ้ใจให้ฟัง เก็บใจไว้ในลิ้นชัก คงไม่เจอแล้วรักแท้ วันที่ 6 เราได้ออกจากโรงบาล น้องจ๋อยเลย ไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมมองหน้า น้องคลุ้มคลั่ง เลยโดนจับมัด หลังจากออกมา ความคิดเราเปลี่ยนไปเยอะมาก ๆ เราพบว่า การที่เราได้ฮีลคนอื่น มันคือการที่เราก็ได้รับการฮีลด้วยเหมือนกัน ใจเบาขึ้น ความรู้สึกต่อปัญหาที่เรามี มันเล็กลง เราไม่ได้ออกมาแล้วหายเลย เราไม่ได้หาย (และจนป่านนี้ก็ยังไม่หาย 5555555) แต่ความคิดเปลี่ยนไปเยอะ ถ้าตอนนั้นเราไม่สามารถมองปัญหาตัวเองให้เล็กลงได้ เราก็คงไม่มี step ต่อไปที่จะเปิดใจยอมรับว่าตัวเองป่วย แล้วปรับตัวอยู่กับมันให้ได้อะ